Waarom kunnen toplopers beter door bepaalde grenzen zoals pijn en dorst heen lopen?
Regelmatig zien we dat atleten voor een overwinning tot het uiterste gaan om na de finish compleet stuk te gaan. Hoe komt het dat ze in staat zijn door alle pijnen heen te lopen om hun " overwinningsdoel" te behalen?

Foto: Erik van Leeuwen

Onderzoekers van Australische Howard Florey instituut in Melbourne hebben dit verschijnsel onderzocht en ontdekte dat bij overlevingsituaties de hersenen een bepaald mechanisme in werking zetten. Hierbij wordt prioriteit gegeven aan een gedeelte in de cortex om pijn en dorst te overleven. Dit mechanisme helpt topatleten om door hun pijnbarrière heen te lopen.

Zo vonden de wetenschappers een gedeelte van de hersenen dat speciaal wordt geactiveerd wanneer pijn en dorst gelijktijdig voorkomen. Men vermoedt dat dit hersengebied optreedt als een integratie centrum dat een speciale rol heeft in de pijn regulatie.

In een testsituatie werd bij 10 proefpersonen dorst en pijn (milde druk op de duim) gestimuleerd. Hierbij constateerde men dat het niveau van de pijn beleving gelijk bleef maar het dorstgevoel toenam. Met andere woorden de pijn werd onderdrukt.

Via een scan van de hersenen signaleerde men een prioriteit wisseling ( priority switch) in de cortex waaruit men concludeerde dat de hersenen een prioriteit afweging maken. Afhankelijk van de "interne vraag" van het lichaam, maken de hersenen om te overleven een keuze welke "interne vraag" het eerst moet worden beantwoordt.

Veel topatleten hebben de vaardigheid om deze "priority switch" te beheersen waardoor zij bij wedstrijden langer door de pijn- en dorstgrens heen kunnen lopen.

Pas wanneer de interne vraag extreem groot wordt en de interne fysiologie te veel verstoord raakt, zullen de hersenen het lichaam het signaal geven om te stoppen.
©ProRun