“De marathon is het leven in het klein”

Door
Yvonne Janssen
14 april 2015 13:18
“De marathon is het leven in het klein”
"De marathon is het leven in het klein,” zei mijn loopmaatje - met wie ik alle trainingen van de Road to Rotterdam heb gedaan en met wie ik de marathon samen wilde uitlopen - tegen me vlak voordat ik uitstapte bij km7 tijdens de NN Marathon Rotterdam afgelopen zondag. In tranen, boos op en teleurgesteld in mezelf, ging ik langs de kant zitten, en daar kwamen al mijn emoties en frustraties eruit. Bezorgde toeschouwers kwamen naar me toe om te vragen of het wel goed met me ging en of ik wel goed terug zou komen. Een oudere dame met rollator kwam naar me toe om me te zeggen dat ze het voor me had nagevraagd en dat er snel een taxibusje langs zou komen om me op te halen. De reacties van deze bezorgde onbekenden hebben me geraakt, ik vond het ontroerend. Inderdaad: "you never walk alone”.

Na emotionele en betekenisvolle telefoongesprekken met twee goede vrienden van me, heb ik mezelf ‘vermand’ en ben ik in het taxibusje gaan zitten, dat volgeladen werd met andere ‘uitvallers’ en ons terugbracht naar de Coolsingel. Het was nieuw voor mij om de marathon zo van de ‘achterkant’ mee te maken. Het taxibusje reed achter de laatste loopster aan, die begeleid werd door motoren en fanatiek werd aangemoedigd door het publiek én de politie. Erg mooi om te zien! We zagen dat er lopers door de organisatie werden gediskwalificeerd, omdat ze de tijdslimiet overschreden. Pijnlijk… In het taxibusje was de sfeer dubbel; de taxichauffeuses waren gezellig met elkaar aan het kletsen, maar achterin was het vooral erg stil, daar was de teleurstelling voelbaar.

Zoals ik in mijn vorige column schreef, heb ik mijn voorbereiding op de marathon naar wens en met plezier afgesloten. Ondanks wat kleine pijntjes en fysieke onzekerheden had ik er zin én vertrouwen in! Maar, zoals ik ook schreef in mijn verhaal, kreeg mijn vriend een week voor de marathon last van een luchtwegginfectie en daardoor kreeg ik woensdagavond last van een stevige verkoudheid en een voorhoofdholteontsteking, die donderdag doorzette; slechts enkele dagen voor de start van de marathon. Eigenlijk had ik de beslissing moeten nemen om niet te starten, maar omdat ik me vrijdag al wat fitter voelde, wilde ik het toch proberen en kijken hoe het zou gaan. Toen na de eerste kms het zweet van de koorts over mijn voorhoofd parelde, mijn benen zwaar voelden en ik al moe werd van de gedachte dat ik er bij km7 nog 35 zou moeten, ben ik maar gestopt en heb ik mijn loopmaatje heel veel succes gewenst. Hij heeft gelukkig tegen zijn eigen verwachting in zijn PR verbeterd met een tijd van 3:43. Dat hij zijn doel heeft bereikt vind ik fantastisch, we hebben dus zeer zeker niet voor niets samen getraind!

Wat er door je heen gaat als je een paar dagen voor de start ziek wordt, als je merkt dat je weliswaar snel herstelt, maar je je allerminst topfit voelt, als je na het startschot van de NN Marathon Rotterdam begint met lopen en voelt dat je weinig lucht hebt, dat je benen zwaar zijn, je begint met hoesten, het zweet na de eerste kms al over je voorhoofd gutst, is slechts met krachttermen te beschrijven. Je bent zo zorgvuldig met je voorbereiding bezig geweest, je hebt goed getraind, gezond gegeten, goed geslapen, alles wat jezelf kon beïnvloeden heb je naar je beste vermogen gedaan en dan word je ziek, iets wat je niet (helemaal) zelf onder controle hebt, maar wat je wel je marathon kost. Mijn loopmaatje zag al aan me dat het niet ging en heeft nog aan me gevraagd of hij het makkelijker voor me kon maken. Over team spirit gesproken! Toen ik zei dat het geen zin had en ik ging uitstappen, heeft hij me getroost met de woorden dat ik tijdens de trainingen zo sterk was en dat dit echt overmacht was. Hij zei: "Dit is ook de marathon. De marathon is het leven in het klein.” Daarmee bedoelde hij dat je je nog zo goed kunt voorbereiden op wat komen gaat, maar dat externe factoren en de omstandigheden van de dag uiteindelijk alles kunnen bepalen. 

Het was goed en verstandig om uit te stappen, om te luisteren naar mijn lichaam, en achteraf had ik beter helemaal niet kunnen starten; ik was gewoon nog niet fit. Ik ben weer een ervaring en levensles rijker. Ik ben in tranen de marathon uitgestapt en eigenlijk ben ik die dag niet meer gestopt met huilen; al mijn emoties en frustraties kwamen eruit. Toen ik thuis kwam ben ik even gaan slapen, daarna heb ik gedoucht en wat gegeten en ik heb het feest van de NN Marathon Rotterdam aan me voorbij laten gaan. Ik was niet in de stemming. Mijn trouwste supporter, mijn vriend, is de hele dag bij me geweest en heeft me gesteund. Dat heeft me heel veel goed gedaan, ook al zou ik normaal gesproken deze teleurstelling het liefst alleen hebben verwerkt.

Wat me heeft verbaasd en ongelooflijk heeft gesteund zijn alle lieve reacties op mijn bericht dat ik was uitgestapt van vrienden, familie en hardloopmaatjes. Men leek het bijna net zo stoer te vinden dat ik naar mijn lichaam heb geluisterd en ben uitgestapt als dat ik de marathon zou hebben uitgelopen. En gegeven mijn karakter en doorzettingsvermogen hebben ze daar een punt, dat voelt  ook zo. Ik heb mijn overwinning tijdens de NN Marathon Rotterdam behaald door na een gedegen wedstrijdvoorbereiding, conform mijn trainingsadvies aan iedereen die ik train, naar mijn eigen lichaam te luisteren en vroegtijdig uit te stappen. Door alle bemoedigende reacties van familie, vrienden en bekenden heb ik voor die overwinning een symbolische ‘medaille’ gekregen, die in mijn hoofd en hart geprint staat. 
  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Yvonne
Yvonne Janssen
Yvonne   Janssen

Yvonne Janssen



Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.


Loopkalender

19
juni