“Partir c'est mourir un peu.”

Door
Yvonne Janssen
3 september 2015
“Partir c'est mourir un peu.”

Als trainer moet je mensen stimuleren en motiveren om zichzelf steeds te verbeteren, om het beste uit zichzelf te halen, moet je mensen verbinden, moet er ruimte zijn voor het sociale aspect van de sport, moet je aandacht hebben voor het individu, voor de persoon achter de atleet, moet er ruimte zijn voor humor en ontspanning en moeten successen gevierd worden. En dat alles in een ongedwongen sfeer, waarin iedereen zich welkom voelt. Dat is hoe ik mijn trainer, Piet Maas, zie en daarom is hij voor mij een voorbeeld. Zowel als trainer, als ook als mens. 

 

Ik heb altijd veel en op een hoog niveau gesport. Mijn sportcarrière begon met een plaats in de badmintonselectie van Zuid Nederland toen ik 10 was. 

 

Na een heftig ongeluk in de slagader in mijn bovenbeen toen ik 24 was, wat fataal had kunnen zijn, kon ik na een bypass-operatie een jaar later gelukkig weer gaan sporten. Toen ik aan mijn vaatchirurg vroeg of ik ergens rekening mee moest houden antwoordde hij me dat ik weer gewoon kon gaan sporten, maar dat ik waarschijnlijk nooit meer een marathon zou lopen. Met andere woorden, ik hoefde niet meer ambitieus te zijn in het hardlopen. Hij had waarschijnlijk gedacht dat ik sowieso niet de wens had om een marathon te lopen, maar hij ging voorbij aan het feit dat ik het als een buitengewoon krachtige stimulans en uitdaging beschouw als mensen, en zeker specialisten, beweren dat ik iets niet kan. 

 

Met zijn woorden is de behoefte geboren om een marathon uit te lopen en twee jaar later liep ik de eerste van mijn tot dusver drie marathons, naast de inmiddels meer dan 50 halve marathons en andere hardloopwedstrijden, die er inmiddels op mijn teller staan. 

 

Echter, ik durfde niet te focussen op snelle tijden, omdat ik door het ongeluk met mijn slagader en de opmerking van mijn vaatchirurg zuinig was geworden op mijn lichaam en ik in de veronderstelling leefde dat ik met mijn bypass al lang blij mocht zijn dat ik weer kon hardlopen en scherpe tijden niet meer realistisch waren. Erg moeilijk voor een ambitieuze persoonlijkheid als ikzelf, om je drive en doelen naar beneden bij te stellen en te leren tevreden te zijn met het feit dat je nog leeft en überhaupt kunt sporten.

 

Mijn trainer, Piet Maas, is voor mij de eerste trainer geweest bij wie ik, na mijn ongeluk en operatie, mijn vertrouwen in mezelf, mijn lichaam en de sport weer heb opgebouwd. Sinds ik bij hem train breek ik het ene PR na het andere en op zijn laatste training afgelopen zaterdag zat ik op 4min per km. I came a very long way, en ik ben enorm trots op en dankbaar voor deze ontwikkeling, mede dankzij de positieve begeleiding en het vertrouwen van mijn trainer. Hopelijk resulteert het harde trainen in weer een nieuw PR tijdens de Rabobank Ladies Run van de Tilburg Ten Miles aanstaande zondag. Dat zou een mooi eerbetoon zijn aan Piet!  

 

Afgelopen zaterdagochtend was de laatste training van de "snelle groep” van de Tilburg Road Runners onder begeleiding van mijn trainer, Piet Maas. Na 18 jaar deze groep te hebben getraind nam hij op 74-jarige leeftijd afscheid. Wat een prestatie, zeker op die leeftijd. Hij sport nog steeds iedere dag, samen met zijn vrouw, en is kerngezond. Aanstaande zondag loopt hij voor het laatst de 10km tijdens de Tilburg Ten Miles, samen met zijn zoon. Bijzonder. Wat een inspiratie en wat een gemis!

 


Martin Huijbers sprak Piet, namens het bestuur en de "snelle groep” van de Tilburg Road Runners, toe tijdens de borrel na afloop van de training, in woorden die hem als trainer, maar ook als mens typeren:

 

"De aankondiging van Piet om te stoppen met training geven sloeg in als een bom. Wij gingen niet naar een training in de Warande, maar wij gingen naar de training van Piet. Een perfecte start van het weekend; na de training van Piet kon het weekend beginnen. 

 

Piet was er altijd, 18 jaar lang heeft hij niet één keer verstek laten gaan. Warm, koud, regen, wind of sneeuw. Piet was er. De trainingen waren pittig, veel vaart, maar ook het nodige geinen en plezier ontbraken niet in de training. De training werd hoogstens even opgehouden als Piet een passerende hardloopvriendin moest knuffelen. Maar we kregen "ginne meter” cadeau!

 

Piet, mooi mens, knuffeldier, aimabel, nooit chagrijnig, goedlachs. De afsluitende oefening van zijn  trainingen, waarin iedereen in een grote cirkel elkaar vasthoudt staat symbool voor Piet als trainer. Hij heeft mensen bij elkaar gebracht en vele vriendschappen zijn tijdens zijn trainingen ontstaan. Hij heeft voor iedereen belangstelling, nieuwkomers krijgen speciale aandacht. Als iemand een bijzondere prestatie had geleverd werd deze in het zonnetje gezet. Bij Piet lopen was altijd als een feestje, voelde als een warm bad. 

 

Piet, we houden van jou. Blijf gezond, blijf lopen, blijf een Road Runner en blijf vooral gewoon Piet.”

 

Piet was voor mij een speciale trainer en een groot voorbeeld. Ik zei altijd over hem tegen anderen: "Ik hou gewoon van Piet.” Hij was altijd geïnteresseerd, altijd positief, hij had voor iedereen aandacht, hij moest je altijd even aanraken, hij maakte altijd ruimte voor een persoonlijk woord of een grapje, hij kende al zijn atleten bij naam, al die atleten werden onder zijn begeleiding steeds beter en de groep bleef maar groeien. En als een van de weinige vrouwen van de groep, voelde ik me altijd heel speciaal bij Piet.




Ik vond het erg bijzonder om te zien hoe geraakt en geëmotioneerd hij was door alle aandacht, de mooie woorden en de persoonlijke boodschappen in het vrienden- & vriendinnenboekje van zijn trainingsgroep. Het was een waardevol en welverdiend afscheid.

 

Zoals de Fransen zeggen: "Partir c’est mourir un peu.” Ofwel: afscheid nemen is een beetje sterven. Ik ga Piet als trainer en als mens enorm missen. Maar één ding is zeker; hij heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt en hij zit voor altijd in mijn hart. Ik zal Piet voor altijd dankbaar zijn voor wat hij mij heeft (terug)gegeven: mijn vertrouwen in mezelf, mijn lichaam en de sport. Ik durf weer ambitieus te zijn, doelen te stellen en de resultaten mogen er zijn!

 

Dankjewel Piet!:-)

 

 

 

 

 


  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Yvonne
Yvonne Janssen
Yvonne   Janssen

Yvonne Janssen



Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Yvonne Janssen
    Dankjewel Kees!:-)
    Reactie geplaatst op 24/11/15 om 12:44 uur
  • kees Verhoeven
    Schitterend verwoord Yvonne.
    Reactie geplaatst op 04/09/15 om 19:30 uur

Loopkalender

19
september