Mentale & fysieke beproeving tijdens de duivelse tocht

Door
Yvonne Janssen
20 oktober 2015 09:14
Mentale & fysieke beproeving tijdens de duivelse tocht
Mentale & fysieke beproeving tijdens de duivelse tocht door de Loonse & Drunense Duinen: een beleving 

Zoals iedereen weet, is het najaar hét seizoen voor crossen & trails. Kortom: voor krachttraining. Deze runs gaan over ongebaande en vaak smalle (bos)paden, door het (mulle) zand én natuurlijk door de modder. Het parcours is allerminst vlak, maar bevat stijle beklimmingen & scherpe afdalingen, zodat de (boven)beenspieren goed aan het werk worden gezet. En dit alles vaak door adembenemende natuurgebieden.

Mijn broer en ik deden, na vorig jaar deel te hebben genomen aan de prachtige variant door het Amsterdamse Bos, afgelopen zondag mee aan de Lucifer Trail (11,11km) van de Devil’s Trail door de Loonse & Drunense Duinen. De organisatie werkt samen met Natuurmonumenten & Staatsbosbeheer en dat merk je! Een zware, maar erg leuke ervaring, door een schitterende omgeving én met fantastich weer.

En dat is precies waar het bij een trail om gaat: de beleving. De tijd is stukken minder belangrijk of interessant. Daar gaat het simpelweg niet om, ook al is het een wedstrijd. Een trail is veel meer een strijd tegen de elementen en een gevecht met de zwaartekracht, de natuur én jezelf. Er staan vaak geen kilometerbordjes langs de kant, waardoor je niet zo focust op de afstand, maar veel meer geniet van de prachtige omgeving, de fysieke & mentale uitdagingen in het parcours én de unieke ervaring.

Wat me erg heeft geholpen tijdens deze trail is de crosstraining van de dag ervoor, waarin mijn trainer specifiek aandacht besteedde aan de technische aspecten van cross & trail running: het aanzetten voor een helling of afdaling, die snelheid vasthouden en doortrekken, niet afremmen bij een afdaling, kleine pasjes omhoog en grote passen naar beneden, je rust pakken op rechte, horizontale stukken, én recht vooruit, dus niet naar beneden, kijken, zodat je kunt anticiperen op de weg die voor je ligt. Het gaat bij een cross of trail dus niet alleen om kracht, maar ook om techniek, strategie & coördinatie.

In alle eerlijkheid moet ik toegeven dat ik, na de zoveelste stijle helling door het mulle duinzand, me begon af te vragen hoeveel er nog zouden volgen tot het einde van het parcours, én of ik dat zou volhouden. Op dat moment zag ik even behoorlijk af, doordat ik steeds verder verzuurde en langzamer ging lopen, én ik niet wist hoeveel kilometers er nog zouden volgen of hoe het parcours er  tot aan de finish uit zou zien. Daardoor werd deze Devil’s Trail naast fysiek óók mentaal een beproeving, maar dat heeft uiteraard direct bijgedragen aan het trotse & stoere overwinningsgevoel na afloop. Mijn persoonlijke aanmoedigingskreet voor als ik stuk zit: "als je denkt dat je niet meer kunt, dan heb je nog een derde”, heeft me wederom door dit zware punt heengetrokken. Gelukkig vervolgde het parcours zijn weg over verharde bospaden, die toch wat minder hellend en zwaar zijn, en wat me in staat stelde om, na alle beklimmingen door het mulle zand, op adem te komen én mijn snelheid weer te verhogen richting de finish. 

Toen we de manege voor ons zagen, waar de finish zou zijn, versnelde ik om in een mooi tempo deze uitdagende race te beëindigen. Een paar honderd meter voor de finish, toen eenieder zich al rijk rekende en geen rekening meer hield met nog een allerlaatste fysieke & mentale uitdaging voor het naderen van de finish, mochten we rechts afslaan en daar nog even het laatste stukje vervolgen door de paardenbak buiten, die door de hevige regenval in de week ervoor zeer drassig was en vol modder lag.  

Door de modder werden je schoenen vastgezogen, waardoor de atleet voor me zijn schoen verloor en in zijn eindsprint nog even terug mocht hinkelen om zijn schoen uit de modder te vissen. De twee mannen van de organisatie, die waarschijnlijk niet zonder reden op dat punt stonden te kijken, stonden te schateren van het lachen, en ook bij mij werkte deze aanblik op mijn lachspieren. Toch nog even een moment van ontspanning voor de finish.

Bij de finish stonden er schalen met partjes sinaasappel, stukken banaan én - conform Devil’s Trail traditie - brokken Tony Chocolony op ons te wachten, wat deze beleving en dit feest, compleet maakten. Ik bedacht me, met een partje sinaasappel in mijn ene hand en een groot stuk eerlijke chocolade in mijn andere hand, hoe een diep respect ik heb voor alle lopers, die nog bezig waren met de twee andere afstanden: 22 en 33km. Wat een helden! 



Een loopmaatje van me, en fervent trail runner, zou de 33km afleggen. Van te voren zei ik al tegen hem: "Eigenlijk loop je dus een extra zware marathon vandaag.” En hij heeft dat ook nog gerealiseerd in een strakke tijd van 3 uur en 6 minuten. Zo blijven lopers me verbazen & inspireren: als je denkt dat je iets hebt gedaan wat zwaar was en een persoonlijke overwinning hebt bereikt, zijn er altijd nóg veel stoerdere mensen dan jij, die de grens van wat jij voor (on)mogelijk hield weten te verleggen. Daarom hou ik zo van sport: het gaat om fysieke & mentale uitdaging, om je grenzen verleggen, om persoonlijke overwininngen boeken, om avontuur, om op de mooiste plekken komen en daar optimaal van genieten, om kracht & techniek, en, gegeven de drassige paardenbak vol modder, om buiten je comfort zone treden én humor.   

In de Loonse & Drunense Duinen waren zondag alle elementen vertegenwoordigd, die de Devil’s Trail wederom een heuze beleving hebben gemaakt. Na het Amsterdamse Bos een zeer geslaagde tweede kennismaking met dit leuke & unieke loopevenement. Hiermee is voor mij het cross- & trailzeizoen van dit (na)jaar geopend en, als ik afga op het gevoel in mijn benen ‘the day after’, is het trainingsdoel achter deze race bereikt. Ik voel dat de spieren in mijn (boven)benen & kuiten door de stijle beklimmingen en het mulle zand goed aan het werk zijn gezet. Mijn spierpijn is het bewijs van waar trails voor staan: krachttraining.

Na de finish zijn mijn broer en ik nog even gaan lunchen in een mooi restaurant op een prachtige plek in de Loonse & Drunense Duinen om samen nog even na te genieten van onze sportprestatie. Terwijl we over de smalle landweggetjes reden, zeiden mijn broer en ik tegelijkerijd tegen elkaar, wat mijn moeder ook altijd zei: "Wat is Brabant toch mooi hè?”


Auteur: Yvonne Janssen, BeneFIT! Sport, Coaching & Consultancy
Website: www.benefit.nu
  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Yvonne
Yvonne Janssen
Yvonne   Janssen

Yvonne Janssen



Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.


Loopkalender

19
juni