X
Win de nieuwe Garmin 245 Forerunner

Meld je aan voor de ProRun nieuwsbrief en maak kans op het winnen van de nieuwe Garmin Forerunner 245

 
Naam *
Verplicht
E-mail *
Verplicht
Verplicht
 
 

Firenze Marathon: Forza! Brava! Daje! Avanti! Campione!

Door
Yvonne Janssen
30 november 2015 14:44
Firenze Marathon: Forza! Brava! Daje! Avanti! Campione!
Afgelopen vrijdagavond pakte ik het vliegtuig vanuit Eindhoven naar Pisa. Gelukkig stond bij landing  de bus naar het treinstation van Florence al voor me klaar. Na tien minuutjes wandelen kwam ik uiteindelijk om twaalf uur in mijn hotel in Florence aan. De eerste strakke planning van de heenreis was gelukt!

De volgende ochtend werd ik wakker door een heerlijk zonnetje dat door mijn hotelvenster scheen. Ik besloot al wandelend naar Stadio Luigi Ridolfi te gaan om mijn startnummer op te halen en om gedurende deze wandeling de stad te bekijken en te genieten van het stralende weer. Toen ik mijn hotel uitstapte, de straat uitliep en aan de Arno stond werd ik overvallen door het betoverende uitzicht. Wat is Florence toch adembenemend mooi, echt een sprookje.



Bij de marathon expo was er een interview gaande met onder andere Stefano Baldini (links op de foto vanuit het publiek), de olympisch kampioen op de marathon van Athene in 2004. Ik besloot een marathon t-shirt van ASICS te kopen met het parcours op de achterkant, om in stijl aan de start te verschijnen én natuurlijk als kostbaar souvenir voor mezelf. 

Opgelucht dat ik mijn startnummer in ‘the pocket’ had, was het tijd voor een lekkere Italiaanse lunch. In mijn zoektocht naar een leuk restaurantje in de wijk Oltrarno (letterlijk: ‘aan de andere kant van de rivier de Arno’), een wijk die zeer populair is onder het Italiaanse publiek, kwam ik langs een supermarkt, waar ik naar binnen liep voor de laatste ingrediënten voor mijn ontbijt op ‘race day’. Daar werd ik geconfronteerd met de armoede in Italië, omdat er bij binnenkomst in de supermarkt het verzoek werd gedaan om bij het boodschappen doen óók iets te kopen voor de vele asielzoekers & vluchtelingen die Florence rijk is - het liefst pasta omdat dat niet zo snel bederft. Ik besloot een kleurrijke zak pasta te kopen, om van het eten voor hen ondanks alles ook iets feestelijks te maken.   

Ik liet me verleiden om mijn lunch te nuttigen in een Arabisch caffeetje, waar een interessante mix aan culturen & nationaliteiten binnen zat. Na een heerlijke lunch besloot ik verstandig te zijn en aan het einde van de middag terug te wandelen naar mijn hotel, nadat een van mijn loopmaatjes me waarschuwde niet de klassieke fout te maken door de hele dag voor de marathon door de stad te struinen om vervolgens met vermoeide benen aan de start van de marathon te verschijnen. Ik liep door een authentiek straatje met allerlei ambachtelijke winkeltjes, gallerijtjes én typisch Italiaanse restaurtantjes en wijnbarretjes weer terug naar mijn hotel. In een vintage wijnbarretje liep ik naar binnen om mezelf te trakteren op een sublieme combinatie van een smaakvolle chianti (een Italiaanse rode wijn, die zijn naam ontleent aan het gelijknamige wijnbouwgebied in Toscane) & sfeervolle jazzmuziek; "La dolce vita,” zoals de Italiaanen zouden zeggen, ofwel: "Het zoete leven.” 

Na een heerlijk Italiaans diner in mijn hotel heb ik mijn outfit en startnummer voor de volgende dag klaargelegd en toen heb ik me, voordat ik ging slapen, nog even laten inspireren door wat mooie hardloopverhalen uit het boek "Ik loop dus ik besta”, waaraan ook de Sports Marketing Manager van ASICS Europe van wie ik mijn startnummer voor de Firenze Marathon gekregen heb, heeft bijgedragen. Om negen uur ’s avonds ging bij mij het licht uit en ben ik na een mooie dag lekker gaan slapen. Al bij al een uitstekende wedstrijdvoorbereiding.
 
Op ‘race day’, ging mijn wekker om zes uur. Zo had ik de tijd om genoeg te eten & drinken voor de start van de marathon om negen uur. Mijn wedstrijdspanning bouwde zich snel op toen ik opstond, maar alle attente berichtjes van ‘thuis’ gaven me vertrouwen. Ik besloot om mijn warming-up te doen op mijn weg naar de start. Onderweg was het lekker druk met atleten die uit alle windstreken kwamen en de sfeer was goed. Italianen liepen al zingend en lachend over straat, geweldig om te zien & mee te maken. Het was 2 graden en ik liep in mijn race shirt, omdat ik geen baggage wilde afgeven (& ophalen na afloop). Omdat ik om kwart voor negen in het startvak moest staan en het startschot uiteindelijk pas om kwart over negen ging, kreeg ik het ondanks mijn warming-up toch weer koud. 


Een vrouw naast me gaf me een dikke knuffel toen ze me zag rillen. 

Ik raakte aan de praat met de ‘pacers’, die me vroegen of ik met hen mee zou lopen. Een van hen had 25 marathons op zijn naam staan en zou nu voor de eerste keer niet voor zichzelf lopen, maar voor anderen. Ik complimenteerde hem daarmee, omdat ik mensen bewonder die zo’n enorme afstand afleggen uitsluitend om anderen te helpen bij het bereiken van hún doel. Hij antwoordde: "Dat is juist veel mooier.”

Voordat er werd afgeteld naar de start werd er een minuut stilte betracht in nagedachtenis van de slachtoffers van Parijs. Terwijl na dit indrukwekkende moment "We are the champions” door de speakers klonk, werd er enthousiast afgeteld naar de start. Toen het startschot klonk, kwam de enorme deelnemersmassa, vanwege de enorme hoeveelheid atleten, zeer traag op gang. Ik besloot nog even snel gebruik te maken van het ‘publieke toilet’ en toen kon mijn marathon dan écht beginnen.

Tot 25km vlogen de kilometers voorbij; het ging goed en ik voelde me sterk. Mijn tempo tot 30km zou resulteren in een eindtijd van 3:30 uur en mijn vertrouwen in de race groeide. Ik genoot van de fantastische sfeer onder de atleten. Italianen zijn in mijn ogen de beste supporters van de wereld, vooral voor zichzelf. Hun liederen, de grapjes over & weer, het geschreeuw, het ging maar door: "Forza!” "Brava!” "Daje!” "Avanti!” "Campione!” Wat een feest! Waar halen ze de energie toch vandaan tijdens het lopen, dacht ik. Toen we de eerste proflopers alweer richting finish zagen ‘flaneren’ in bewonderenswaardige tijden ontstond er een groot gejuich & applaus onder de lopers: hulde & niets dan lof. 

Door alle beklimmingen rond 30km verzuurde mijn linkerbeen, waar ik een bypass in mijn slagader heb gehad, volledig. Wellicht speelde het feit dat ik, vanwege de korte voorbereidingstijd voor de Firenze Marathon, slechts tot 30km had getraind ook een rol. Tot die afstand wist ik dat ik het kon, over de 12.195km daarna voelde ik me onzeker. Ik twijfelde of ik moest stoppen of doorgaan, want ik wilde niet doorzetten ten koste van mijn lichaam. Ik was aan het wandelen en appte naar ‘huis’ met de vraag om me er even doorheen te slepen. Juist op dat moment wandelde ik langs een man van ongeveer 70, die op krukken de marathon liep. Vol ontzag voor hem, dacht ik: "Als hij dit kan, wat zit ik dan moeilijk te doen?” Door deze man hervond ik weer de kracht om te gaan lopen. 

Na een mentale & fysieke ‘battlefield’ van de laatste 12.195km van een km rennen, dan weer even wandelen, dan weer een km rennen, en zo verder, had ik nog kracht over voor een ‘sprintje’ voor de laatste 195m naar de finish. Ik had het gedaan! De Firenze Marathon was voor mij een ‘challenge’ op allerlei persoonlijke vlakken, die ik met twee handen had aangenomen én volbracht.



Na de finish mocht ik me haasten naar mijn hotel om te douchen en met de taxi naar de bus te gaan, die me weer terug naar Pisa zou brengen. Precies op tijd om te boarden kwam ik in Pisa aan en ondanks het stormachtige weer in Nederland had mijn vliegtuig gelukkig geen vertraging. Ik voelde me opgelucht dat ook mijn strakke reisschema voor de terugreis goed had uitgepakt. 

In Eindhoven haalde een vriendin me op met de auto om me naar huis te brengen en daar werd ik door mijn vrienden getrakteerd op een welkomstcomité, een grote bos bloemen én een fles prosecco. Iedereen was erg trots op me en, als ik mijn ‘tegenvallende’ tijd doordat ik stukken heb gewandeld loslaat, ben ik dat ook op mezelf. 

Mijn collega’s vroegen me vandaag: "Zou je het de volgende keer weer doen?” Waarop ik heb geantwoord: "Dit soort unieke kansen moet je altijd met twee handen aangrijpen, die maken het leven de moeite waard en geven me het gevoel dat ik leef. Ik zal deze ervaring echt nooit meer vergeten en daar gaat het mij om. Een reis alleen zou ik zo weer doen, maar of ik ooit nog een marathon loop, dat laat ik voor nu even in het midden.”

Met grote dank aan ASICS voor mijn startbewijs voor de Firenze Marathon op 29 november 2015. Het voelt als een grote eer dat ik dit mocht meemaken en daar ben ik enorm dankbaar voor. Mille grazie! (Ofwel: duizendmaal dank!)

Yvonne Janssen, BeneFIT! Sport, Coaching & Consultancy

 








  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Yvonne
Yvonne Janssen
Yvonne   Janssen

Yvonne Janssen



Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.

ProRun loopclinics: Waar & wanner?

Loopkalender

22
mei