Een jaar lang twee marathons per dag - deel 18

Door
redactie Redactie
7 juni 2018 00:00
Een jaar lang twee marathons per dag - deel 18
De 24-jarige Rinus Pauel begeleidt - als fysiotherapeut - de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij wekelijks over zijn avonturen. Eerder las je deel 17.

Dinsdag 15 mei
Vandaag zijn we in het stadje Antofagasta in de de Atacama woestijn. Dit is één van de beste plaatsen in de wereld om het heelal te bekijken. Vandaar ook de prachtige sterrenhemel de afgelopen dagen. We hebben afgesproken met een medewerker van de universiteit die tevens bij het observatorium werkt. Tijdens het scherpstellen van de telescoop kunnen we zelfs de satellieten die rondom Jupiter circuleren zien, wow!! We hebben zelfs geluk met de tijd van het jaar dat we hier zijn. Het centrum van de melkweg staat net precies boven de horizon. Dit was letterkijk een geschenk uit de hemel. Dit maakt de moeilijke situaties en frustraties van de afgelopen weken in een klap goed. 



Woensdag 16 mei 
De eerst volgende grote stad is over 250 km. Onderweg daar naar toe is er slecht een enkel gehuchtje te vinden met wat hutjes en gelukkig iets wat lijkt op een hostel en restaurant. Bai Bin heeft weer eens erg veel last van zijn maag maar hij weigert naar een arts te gaan of medicijnen te nemen anders dan de Chinese pillen op basis van planten. Ik vermoed dat het aan de verandering van sportdrank heeft gelegen i.c.m. met te snel lopen na eten waardoor zijn maag erg overgevoelig is geworden. Misschien is er iets ernstiger aan de hand. Moeilijk om hem zo te helpen. Het feit dat hij nog altijd blijft doorlopen ondanks al deze problemen dwingt wel enorm veel respect af. 

Donderdag 17 mei.
 In het ochtend traject loop ik mee met Bai Bin. Hij is gelukkig vrolijk. In de namiddag komen de maagklachten hem weer teisteren. Ik blijf versteld staan van zijn ongelofelijke doorzettingsvermogen. Terwijl ik, tijdens een van de stops, gitaar zit te spelen besef ik dat ik toch thuis mis. Het is niet echt heimwee, maar de afgelopen dagen voel ik toch het gemis van thuis. Ik heb behoefte om even een avond muziek maken, bij mijn familie te zijn, basketballen op een pleintje of gewoon simpel barhangen met vrienden. 

Het zijn de kleine maar belangrijke dingen. Door te taalbarrière en de hoge werkdruk en stress bij iedereen voel ik me toch soms wat eenzaam. Tegelijkertijd besef ik me ook dat iedereen in de groep met dergelijke interne problemen zit. Iedereen heeft familie, vrienden of kinderen achter gelaten om dit project te kunnen waarmaken. Het project is niet enkel een baan waarbij we BaiBin helpen de eindstreep te halen. Voor iedereen is het een soort bedevaart en persoonlijke strijd. Enfin, gelukkig kan een telefoontje al veel doen, mits er bereik is natuurlijk. (schaars in de woestijn kan ik je zeggen)  



Vrijdag 18 mei. 
s’ Avonds een kleine viering want we hebben tijdens de 76e dag de 5000 km behaald. Dat ging vandaag niet gemakkelijk.  Baibin kreeg onderweg plots last van zijn darmen. De afgelopen dagen heb ik hem ook al enige keren zien kokhalzen tijdens het rennen. Ondanks alles rent hij toch door. Ik weet niet waar die man van is gemaakt. Misschien is hij als baby in toverdrank gevallen. Of zoals we elke dag blijven zeggen; He is a God. 

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
redactie Redactie
Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.

ProRun loopclinics: Waar & wanner?

Loopkalender

17
augustus