Non, non c’est fini! Mijn eerste berg trailrun.

Door
Ingrid Achterberg
6 februari 2019 00:00
Non, non c’est fini! Mijn eerste berg trailrun.
Nadat ik in Nederland een paar keer een marathon had gelopen wilde ik wel eens wat anders. Op Facebook zag een bericht van de Marathon du Mont Blanc voorbij komen. Je mocht  er 9 uur over doen en dat leek mij ruimschoots voldoende. Zeker omdat ik een wegmarathon in Nederland binnen de 5 (!) uur liep. Niet gehinderd door enige kennis, schreef ik me in, boekte een vliegticket naar Genève en huurde een uit de kluiten gewassen bezemkast van Pierre et Vacances in Chamonix.

Wandelen?!
De filmpjes op YouTube zagen er veelbelovend uit. Ik liet het mijn man zien en vertelde hem vreugdevol: "Kijk, ze wandelen zelfs!”. Hij fronste zijn wenkbrauwen en, wijs geworden in het huwelijk, liet me begaan. Dat zeer fit ogende afgetrainde trailrunners wandelend naar boven gingen, deed bij me geen alarmbellen rinkelen. In de duinen oefende ik met mijn nieuwe running poles, die mij waren aangeraden door trailrunners met kennis van zaken.

Molshoop
De dag van de race: regen, regen en nog meer regen. De eerste kilometers gingen zonder problemen. Het begin was redelijk vlak en de eerst berg kon ik ook nog aardig op rennen. Uiteraard betaalde ik daarvoor de tol. Volledig verzuurd kwam ik boven. De moed zonk me bijna in de schoenen toen ik om de bocht een verrassing ontwaarde. Deze "berg” bleek niet meer dan een molshoop.  Er volgde nu een echte klim. Wandelen dus!

Il frio!
Na de tweede waterpost ging het echt steil omhoog. Ik bungelde ergens achteraan in het deelnemersveld. Een Argentijnse in een korte broek en korte mouwtjes liep met mij op. "il frio” riep ze telkens uit. Ik spreek geen Spaans maar dit begreep ik wel. Het was verdraaid koud. In haar beste Engels bombardeerde ze mij tot haar "new best friend”. Eigenlijk was ik dat direct al  zat, ik zal eerlijk zijn. Als ik het lastig heb, laat mij alsjeblieft in mijn bubbel. 

Plus vite!
Opeens hoorde ik twee frisse vrolijke stemmen achter ons. Twee montere Françaises op stevige bergschoenen klotsten vlot de helling op. Terwijl ik buiten adem was, maanden de dames ons om vooral "plus vite” door te lopen, anders was het over en uit bij de volgende waterpost. Boven, aan het einde van een eindeloos lijkende klim, vlakte het af. Ik zei "ciao” tegen Il Frio en gaf gas. Bij de waterpost stopten de lopers bij bosjes. Er was een comfortabele kabelbaan terug. Ik zei " non” en liep door.

Kamikaze
Door het slechte weer was de route wat gewijzigd. De afdaling ging over een fourwheeldrive pad, wat veiliger zou zijn. Met ware doodsverachting stortte ik me als een kamikaze naar beneden. Ik ben gaan rennen, rennen, rennen en ik ben pas gestopt toen het weer redelijk vlak werd en ik onderweg zeker zo’n 10 andere lopers had ingehaald. De kou, de oneindige regen èn het feit dat ik op de hielen werd gezeten door de tijdslimiet gaven mij vleugels.

Stemmen in de mist
Eindelijk begon ik aan de laatste klim. Het regende nog steeds en ergens kwam ik in een mistbank of wolk terecht. Dat vergrootte de feestvreugde niet, ik zag niks meer. Terwijl ik mezelf toch een beetje op de been hield met de mooie vergezichten. Op een gegeven moment hoorde ik stemmen in de mist. Het bleek het volgende meetpunt voor de ‘horaire barrière’ (tijdslimiet). Terwijl ik zwoegend naar boven klom had ik opeens helder zicht. En wat ik zag, beviel mij allerminst.



Arrêt!
De meetmat werd voor mijn ogen uit elkaar gehaald!! In mijn beste frans riep ik : "non, non, arrêt!!!”. Mijn wanhopige smeekbede maakte geen enkele indruk. De struise Française was onverbiddelijk: "non, non, c’est fini!!!”. En daar kon ik het mee doen. Balen natuurlijk. Ik mocht kiezen: stoppen en in de bezemwagen (kabelbaan) of doorlopen maar uit de race zijn. Ik koos voor doorlopen. Dit was de laatste waterpost voor de finish en vanaf daar ging het vrijwel alleen maar bergaf. Dus ik vond dat ik dat wel kon.

Banaan
Aan alles komt gelukkig een eind: in de straten van Chamonix moedigden heel veel trailrunners, die allang aan het bier zaten, mij aan. Dat bezorgde mij een grote glimlach op het gezicht. Mijn glorieuze finish na 9.12 uur  is echter door niemand opgemerkt. Juist op dat moment werd Kilian Jornet (legendarisch trailrunner) gehuldigd als winnaar. Om mijn leed nog te vergroten ging het op dat moment zo mogelijk nog veel harder regenen. Mijn tas met warme kleding en banaan was al naar de sporthal gebracht, aan de andere kant van Chamonix. Als een verzopen kat ben ik naar mijn bezemkast gesjokt. En die banaan? Die ligt na ruim 4 jaar nog steeds in Chamonix.

Tranen
Twee maanden na mijn finish ontving ik, volkomen onverwacht, alsnog een medaille vanuit Chamonix. Dat raakte mij heel erg. Tranen borrelden op. Tranen die ik niet had in Chamonix kwamen nu opeens naar buiten. Het hele avontuur had me toch meer aangegrepen dan ik aanvankelijk had gedacht.

Wordt vervolgd
Terwijl ik dit stukje aan het tikken ben, ontvang ik een email uit Zwitserland met een HERZLICHEN GLÜCKWUNSCH. Ik heb een startbewijs gewonnen voor de E101 (Eiger Ultratrail 101 km). Door schade en schande wijs geworden zal ik daar in 2020 aan de start staan! Wordt vervolgd… ????  

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Ingrid
Ingrid Achterberg
Ingrid  Achterberg

Ingrid Achterberg

redacteur

Ingrid is fulltime looptrainer, runningtherapeut en gepassioneerd (ultra)trailloopster. Met finishes op trailruns in binnen- en buitenland op afstanden van 10 tot 110 km. Ingrid runt een praktijk voor runningtherapie & outdoorcoaching: De Vrolijke Loper. De loopgroep De Vrolijke Lopers bestaat uit een 40-tal atleten die trainen voor trailruns van 5 tot 50 km. Trailrunning is wat zij het liefste doet en dit enthousiasme deelt zij graag met anderen!
Verplicht Verplicht
Verplicht
  • liesbeth vd Haak rijnsbur
    Herkenbaar, ik was ook bij die koude regenversie! en droeg het start nummer van Suus :-), Je suis desole Suus, maar ik mocht ook doorlopen bij die laatste post. Na 8 uur en 57 minuten regen en wind gingen we over de finisch. De medailles waren op maar die werd ook later opgestuurd ( naar Suus) maar Suus was zo vriendelijk hem door te sturen. Eind goed al goed!
    Reactie geplaatst op 07/02/19 om 18:19 uur

ProRun loopclinics: Waar & wanner?

Loopkalender

22
februari