Rob experimenteert met zijn ademhaling

Door
Rob Voorwinden
4 december 2017 06:46
Rob experimenteert met zijn ademhaling
In de Rift Valley Marathon 2018 in Kenia (er zijn nog een paar plekken vrij, wie doet er mee?) lopen we op 2500 meter hoogte. Hoe train je voor het lopen in die ijle lucht?

Om straks een marathon te kunnen lopen in Kenia, moet ik mijn lijf trainen om te rennen met minder zuurstof dan gewoonlijk. Want we lopen in Kenia op 2500 meter hoogte, en daar is de lucht ijl.

Hoe ga ik daarvoor trainen? Het is een lastig vraagstuk. Normaal gaan sporters op zogenoemde hoogtestage in Kenia, om daar te wennen aan het rennen met weinig zuurstof. En dan kunnen die sporters daarna op zeeniveau - waar wel weer genoeg zuurstof is - een betere prestatie neerzetten. Hoe doe ik dat nu andersom?

Op een nacht krijg ik een briljant idee: een zuurstoftent. Topsporters slapen soms in een plastic tent waarin het zuurstofgehalte kunstmatig laag wordt gehouden. En dat levert - in elk geval gedeeltelijk - dezelfde voordelen op als trainen op een paar kilometer hoogte.

Nu wil het toeval dat een vriend van mij een zeer ervaren duiker is. Hij heeft verstand van zuurstof en - net zo belangrijk - zijn halve schuur ligt vol met zuurstofflessen. Als ik nu bij de Gamma wat hout koop en een paar lappen plastic, dan knutsel ik een tent om ons bed heen en dan...

Whoa - even een reality check. Ik bedoel: hier thuis wordt mijn hardloopmanie tot nu toe welwillend tot licht spottend aangezien. Goed, we hebben wel eens een verschilletje van inzicht. Volgens mijn vrouw is de zondagmiddag bijvoorbeeld een uitgelezen tijdstip om leuke dingen te doen met de kinderen, terwijl ik toch zeker denk te weten dat een zondagmiddag bedoeld is voor lange duurlopen. Maar verder gaat alles flex - tot nu toe. 

Maar als ik lappen plastic en zuurstofflessen de slaapkamer in sleep, zou mijn vrouw wel eens kunnen concluderen dat haar geachte echtgenoot nu toch echt van het padje is geraakt, en rijp is voor opname in een gesloten inrichting. Ik zou haar niet eens helemaal ongelijk kunnen geven.

Goed, plan B: het internet op. Er blijken hardloopmaskers te bestaan waarmee je de hoeveelheid lucht die je in- en uitademt kunt beperken. Dan krijg je tijdens het rennen dus minder zuurstof binnen en tadaa: een hoogtestage op zeeniveau. Helaas zou ik er met zo'n masker uitzien als Darth Vader met een vleugje bankrover en een flinke scheut aanrander. Waardoor mijn hardlooprondje 's avonds waarschijnlijk regelmatig onderbroken zou worden door politieagenten met pepperspray in de aanslag.

Dan maar een plan C. Kan ik zelf nog iets doen, tijdens de training, aan mijn ademhaling? Ik ben al een tijdje bezig met het sportrusten-programma, en een van de belangrijke pijlers van dat programma is dat je je ademhaling aanpast. Grof gezegd: ik probeer langer uit te ademen dan in. Ik loop nu bijvoorbeeld vaak op een ritme van twee passen lang inademen, vijf passen lang uitademen.

Maar is dat nu de ideale ademhaling, waarbij mijn hartslag zo laag mogelijk blijft? Ik heb dat altijd al eens willen meten, maar hoe? Na lang nadenken heb ik de oplossing: de loopband. Ik stel de loopband van de sportschool in op tien kilometer per uur, en zet op mijn telefoon een metronoom aan (binnen een nanoseconde te vinden op internet) die een aantal piepjes per minuut laat horen. Ik stel die metronoom in op 180 piepjes per minuut, en ga in die maat lopen.

Op die manier heb ik een mooie constante snelheid en een constant ritme. Het enige dat ik ga veranderen is mijn ademhaling. En dan meet ik met mijn hartslagmeter welke gevolgen de verschillende manieren van ademhalen hebben voor mijn hartslag.

Het plan is briljant (zoals al mijn plannen) en de uitkomst teleurstellend (idem). Want hoe ik mijn ademhaling ook uitvoer (van één pas inademen en vijf passen uitademen, tot twee passen inademen en zeven passen uitademen): mij hartslag wordt niet constant. Zelfs na steeds een paar minuten hetzelfde adempatroon aan te hebben gehouden, blijft mijn hartslag langzaam heen en weer schommelen tussen de 140 en 150.

Ik merk tijdens de meting wel dat ik af en toe moet inhouden op de loopband, omdat ik de voorkant van de band heb bereikt: blijkbaar loop ik niet gelijkmatig genoeg voor deze test. (Want ja: de snelheid van de band is constant en mijn ritme ook, maar als ik me harder afzet ga ik toch sneller dan de band - en gaat mijn hartslag omhoog).

Nou ja, ik ben ook niet gewend aan loopbanden: ik loop liever buiten. En dan blijft mijn hartslag wel goed constant, maar kan ik de snelheid weer niet precies in de gaten houden. Altijd wat.

Terughollend naar huis besluit ik het experiment wat uit te breiden met de meer extreme vormen van ademhalen. Eerst twee stappen inademen, zeven stappen uitademen. Dan twee stappen inademen, acht stappen uitademen, dan twee stappen inademen, negen stappen uitademen - en dan ben ik al snel volledig buiten adem.

Goed: dat lijkt dus te werken: door af en toe extreem verkeerd adem te halen, kan ik vast een beetje wennen aan rennen met zuurstoftekort. Zou het werken? laat ik het hopen.

En anders bel ik alsnog die vriend met die zuurstofflessen.
  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Rob
Rob Voorwinden
Rob  Voorwinden

Rob Voorwinden



Is journalist en camerajournalist. Ontdekte acht jaar geleden het hardlopen. Viel twaalf kilo af en liep vorig jaar zijn eerste marathon. Hoopt er volgend jaar wéér eentje te lopen, maar nu onder de vier uur. Traint daarvoor keihard en loopt dus steeds blessures op. Reageert daarop door nog harder te gaan trainen. Wens hem sterkte.

Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.

Loopkalender

12
december