UNICEF Rift Valley Marathon - deel 3

Door
Tim Moria
14 mei 2018 19:00
UNICEF Rift Valley Marathon - deel 3
,,We zijn zo trots dat we hier zijn." Het zijn de woorden van Alewijn Verboon (57), doelend op zijn aanwezigheid in Kenia. ,,Maar we zijn nog trotser op het feit dat we híer zijn", voegt Remko Vleerlaag (43) toe. Hij doelt niet zozeer op het feit dat beide deelnemers aan de UNICEF Rift Valley Marathon nu in Iten zitten, maar des te meer op het punt van het leven waar zij nu staan.

De deelname van zowel Vleerlaag als Verboon aan wat misschien wel één van de zwaarste marathons ter wereld belooft te worden, is op zijn zachtst gezegd bijzonder. Een aantal jaar terug zaten zij nog, zoals ze dat zelf zo typerend omschrijven, 'rock bottom'. Beide mannen waren zwaar verslaafd aan de alcohol en drugs, raakten werk kwijt, verloren hun familie en vrienden, werkten zich in de schulden en zagen zichzelf steeds dieper in de put wegzakken. ,,Juist mijn aanwezigheid hier voelt nu als een soort overwinning", aldus Verboon. ,,Na waar ik vandaan kom. Ik kon niet eens meer een trap oplopen. Dat ik nu dan, uitgerekend hier, een marathon mag lopen om andere mensen te helpen. Ja, daar ben ik ontzettend trots op."

Enorme overwinning
Vleerlaag vult zijn lotgenoot aan. ,,De overwinning van dit mogen meemaken, is nog groter dan het straks uitlopen van de marathon. Weet je wat ik ook zo mooi vind?" Hij laat bijna geen tijd over om een gok te doen. ,,Meer dan honderd mensen hebben mij het afgelopen jaar geholpen met de donaties die hier worden gebruikt voor het goede doel van dit project. Vijf jaar geleden had ik niet eens één vriend." 

Het klinkt heftig, maar zowel Vleerlaag als Verboon hebben dan ook heftige dingen meegemaakt. In het geval van Verboon. ,,Mijn vader overleed toen ik zes jaar was, mijn moeder zat toen regelmatig in een inrichting. Liefde van mijn ouders had ik niet, ik werd opgevoed door familie. Ik vluchtte in allerlei dingen zoals voetballen, in het maken van vriendjes, in studeren en later in het pleasen van mensen en het maken van carrière." Dat lukte, want Verboon kreeg een managersfunctie binnen Unilever, stond later aan de leiding van een eigen bedrijf, had een herenhuis aan de Amsterdamse grachten en reed een Audi A6. ,,Maar nog steeds was het vluchtgedrag . Het kon niet gek genoeg. Grote tegenslagen kon ik echter niet het hoofd bieden. Toen ik 30 was verloor ik een kindje en kon ik niet met dit verdriet omgaan. En toen heb ik naar de drank gegrepen. Dat ging van kwaad tot erger."



Alles kwijt
Vleerlaag raakte misschien minder materialistische zaken kwijt, maar de tendens van zijn verhaal is hetzelfde. ,,Ik verloor het contact met mijn familie, zelfs met mijn dochtertje, raakte mijn rijbewijs kwijt, mijn bankrekening was leeg, had schulden en kwam in de gevangenis. Ik reed onder invloed, handelde soms in drugs. Mensen zeiden wel dat ik hulp nodig had, maar verslaafden zijn handig in het goedpraten van dingen en in liegen. Op een gegeven moment zie je echter het lijstje van dingen die je kwijtraakt groter en groter worden. Toen moest er écht iets gebeuren."

En dat gebeurde. Vleerlaag vertrok naar een afkickkliniek in Schotland, Verboon naar Zuid-Afrika. Daar verbleven ze een aantal maanden en tot op de dag van vandaag volgen ze een 'programma': wekelijkse meetings die hen helpen om clean te blijven en de goede weg voort te zetten. ,,Dit soort meetings is zo belangrijk", aldus Vleerlaag. ,,Ik had altijd weinig zelfvertrouwen, voelde me pas iets waard als ik dronk. Maar ik ben iemand. Ik mag iemand zijn. Ongeacht wat ik doe of wat ik niet doe. Ik tel mee."

Dankbaar
Nadat Verboon terugkwam uit Zuid-Afrika, volgde hij nog een dagbehandeling bij Spoor 6 in Bussum. Het bijzondere is dat hij daar nu, een aantal jaar later, zelf ervaringsdeskundige is. Hij helpt, begeleidt en ondersteunt verslaafden die met dezelfde problematiek waar hij een aantal jaren geleden zelf mee te maken had, op professionele manier. ,,Ik volg nu mijn hart. Vind dit werk belangrijker dan status en geld. Het is vooral dankbaar om te doen."

Prestige onbelangrijk
Vleerlaag is overigens misschien wel de snelste deelnemer van alle 28 deelnemers. Zijn persoonlijk record op de marathon is 2.39 uur en in Rotterdam liep hij dit jaar nog 2.46 uur. Andere deelnemers vertellen hem dus regelmatig dat hij zo'n goede loper is. ,,Maar dat heb ik nu gelukkig niet meer nodig om mezelf wat waard te vinden. Het gaat me niet meer om prestige. Ik loop voor mezelf en vind ieders prestatie evenveel waard."

Ook Verboon is geen onverdienstelijk loper. In Rotterdam liep hij dit jaar 3.56 uur. ,,Het belangrijkste is dat we dit gewoon weer kunnen doen. Dat we gezond zijn. Dat we mensen kunnen motiveren en stimuleren. En dat we met dit project zoveel mensen kunnen helpen." 

Beide lopers zijn het met elkaar eens. ,,Dit meemaken is gewoon een cadeautje. Of eigenlijk een heel groot cadeau."
  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Tim
Tim Moria
Tim  Moria

Tim Moria

Hoofdredacteur

Tim is hoofdredacteur bij ProRun, verzorgt de PR & Marketing rondom Challenge Almere-Amsterdam (oudste triathlon van Europa) en heeft een eigen tekstbureau: Tekst Direct Online. Schrijft bij voorkeur over sport en alles wat daarmee te maken heeft. In zijn vrije tijd het liefst aan het sporten. Heeft meerdere marathons gelopen en de triatlon van Almere gedaan. Nu in training voor Challenge Roth (3.8km zwemmen, 180km fietsen en 42.2km hardlopen) op 1 juli 2018.

Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Ray Duijn
    Ik snap alleen niet waar ze dat geld voor een reis naar en een verblijf in prive klinieken in het buitenland vandaan haalden , aangezien hun bankrekening leeg was en schulden hadden ?! In de goot dacht ik echt niet aan een privekliniek namelijk , laat staan dat ik de middelen ervoor had .......
    Reactie geplaatst op 15/05/18 om 21:57 uur
  • Femmie
    Hé Remko, je bent een kanjer en geeft je energie, inspiratie en motivatie door aan anderen! Heel blij voor jou en je omgeving dat je je hebt weten terug te vechten naar een ‘normaler’ (weet niet of een marathon lopen in 2 uur en 46 minuten normaal te noemen is ;-)) leven! Ietsjes minder spannend misschien, maar wel zo overzichtelijk en meer voldoening :-). Veel succes, ook voor je teamgenootjes!!!
    Reactie geplaatst op 15/05/18 om 17:00 uur
  • Remco Idema
    Remko, Ik ben zooo trots op jou!!! Wat een prestatie heb je al geleverd om te zijn waar je nu bent. Heb diep respect voor je en dat had ik al op dag 1 dat ik je heb leren kennen! Ga ervoor en geniet!!!! Gr. Remco Idema
    Reactie geplaatst op 15/05/18 om 14:14 uur

ProRun loopclinics: Waar & wanner?

Loopkalender

20
mei