De shopper

Door
Yvonne van Wamelen
2 mei 2016 09:30
De shopper
Ik mocht maar een kort rondje lopen van mezelf, maximaal 5 of  6 kilometer. En vooral rustig aan, zei ik tegen mezelf. Ik had mezelf getrakteerd op een rustig-aan-weekje. Een week waarin ik me niet aan mijn schema hoefde te houden.  Een week waarin ik het rustig aan moest doen. Moest? Hé, toch weer dat moeten. 



Mijn benen hadden in ieder geval besloten dat het vakantie was. Ik liep langzaam. Het was nauwelijks rennen te noemen. Terwijl mijn benen van het vakantie-uitje genoten, zag ik ineens een blauw-witte shopper voor me uitwaaien. Het was rond 5 uur in de middag. Ik passeerde net een winkelcentrum. Geen ongebruikelijke tijd of plek voor een shopper om langs te waaien. 

Kennelijk was hij van een ouder echtpaar, dat bezig was zich klaar te maken om de supermarkt in te gaan. Zij was duidelijk de kwiekste van het stel, want ze stond al met één been in het grasveld om de wegwaaiende shopper te grijpen. Haar man stond ondertussen onbeweeglijk bij de achterklep van de auto. Hij steunde op zijn rollator, waarop zonet de shopper nog gelegen had. 



Ik schatte de kans dat de vrouw de shopper te pakken zou krijgen, niet groot. Omdat ik toch min of meer aan het rennen was, twijfelde ik niet en besloot ik de vrouw te hulp te schieten. Ik zou de shopper wel even voor haar oprapen. Al snel was ik dicht genoeg genaderd om hem te pakken. Tenminste, dat dacht ik. Toen ik bukte om hem op te rapen, was er een windvlaag die hem weer optilde en verder de weg op blies. Het werd een achtervolging. Tot tweemaal toe had ik hem bijna te pakken. Hij stak de straat over. Uitkijken dus. Geen auto’s? Ja, één in de verte. Nu. Snel. Erachteraan. In de tussenberm. Tussen de narcissen. Hebbes. Windvlaag. Nee. Ja. Pfff. Toch. Ik heb ‘m. Ik had ‘m. Ik heb ‘m. Ik hijgde ervan. 



Snel rende ik terug naar het echtpaar bij de auto. Hij stond nog steeds bij de achterklep. Zij stond klaar om de shopper van me over te nemen. "Dank u heel vriendelijk”, zei ze glimlachend. Terwijl ik "Graag gedaan” hijgde en m’n hand naar de twee opstak, rende ik verder. Zonder moeite kwam ik in een lekker ritme. Mijn benen leken terug van vakantie. Ik keek nog een keer achterom en ik zag de vrouw en de man in de richting van de supermarkt schuifelen. Zij hield de shopper stevig in haar hand geklemd. Hij zijn rollator.

Eenmaal thuis sloot ik mijn sporthorloge aan op mijn computer om te zien hoe mijn training er uiteindelijk in cijfertjes uitzag. Het was niet heel verrassend om te zien dat het eerste deel van mijn training traag verliep, maar op het moment dat ik achter de shopper aan rende, schoot mijn pace ineens alle kanten op. Hollen, stilstaan, rennen, vliegen, duiken. Ik heb me niet aan mijn voornemen gehouden. Stiekem werkte ik gewoon een loeizware intervaltraining af.

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Yvonne
Yvonne van Wamelen
Yvonne  van Wamelen

Yvonne van Wamelen



Enthousiaste hardloper en blogger/columnist/communicatiemedewerker. In het dagelijks leven werk ik voor een overheidsinstantie en in mijn vrije tijd schrijf ik columns voor ProRun en blog ik op mijn eigen blog allerdings.nl. Daarnaast loop ik zo’n drie keer in de week mijn trainingsrondjes. Mijn laatste wapenfeit is de halve van Vlieland.

Verplicht Verplicht
Verplicht


Verplicht

Reload Image
  • Nog geen reacties aanwezig.

Loopkalender

24
september