Ik haat wedstrijden wel/niet

Door
Aafje Brandt
14 mei 2018 00:00
Ik haat wedstrijden wel/niet
Beeld shutterstock
Eigenlijk haat ik wedstrijden. Niet zozeer het lopen zelf overigens, want of het nou een vierhonderd meter op de baan is of een halve marathon door de duinen, als je even flink doorbeukt sta je voor je het weet gelukzalig aan de finishlijn. Nee, door accuut gebrek aan zelfvertrouwen en een snijdende faalangst zijn het de momenten vóór de start die zo hemeltergend zijn. Mijn favoriete fatalistische gedachten zijn dan: 'ik heb te kort geslapen', 'ik ben te oud', 'mijn schoenen zitten niet goed', 'iedereen hier is sneller dan ik' en 'ik ga mijn trainer teleurstellen'.

Serieus als ze zijn, spannen baanwedstrijden in dit verband de kroon. De strak geplande warming-up, het tijdig wisselen van baanschoenen naar spikes, het melden bij de jury, de intimiderende concurrentie en het ellebogenwerk bij het startschot: brrr. Wat ook niet helpt is dat microfonisten me regelmatig door platsklaps gewijzigde chronologen halverwege mijn warming-up naar de start sommeren, of me juist door uitloop een uur langer laten wachten. Volledig controlegebrek.

Wedstrijdjes op de weg zijn iets minder zenuwslopend. Doordat ze vaak relatief pretentieloos zijn voelt het algauw vrij aanstellerig om je druk te maken om je wedstrijdvorm als het hele dorp in vrijwilligersoutfit koffie staat te drinken rondom de startboog. Het hoogtepunt van sympathieke pretentieloosheid vormde een loopje op een Waddeneiland, vorig jaar herfst. Vlak voor de start tekende men met een krijtje nog gauw een startvak op de weg, en bij wijze van startschot blies iemand kordaat op een fluitje. Het jaar daarvoor schijnt de starter overigens nog 'pang' te hebben geroepen, dus de betreffende organisatie heeft sindsdien een behoorlijke professionaliseringsslag gemaakt.

Maar ondanks de veelal ontspannen entourage rondom wegwedstrijden slaan mijn zenuwen ook hier toe, en verslechtert mijn humeur naarmate de start dichterbij komt. Waarom dan toch steeds weer een wedstrijd lopen? Misschien is het net als met vrouwen die een kind hebben geworpen; direct na de bevalling van hun eerste zuigeling schijnen ze vrijwel allemaal 'Dit nooit weer!' te roepen. Maar herinneringen aan ellende verdampen, en gevoelens van beloning blijven over. En dus is ook voor dit najaar mijn wedstrijdkalender alweer volgepland. Ik ben nu al zenuwachtig.

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Aafje
Aafje Brandt
Aafje  Brandt

Aafje Brandt



Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.

ProRun loopclinics: Waar & wanner?

Loopkalender

23
maart