Road to Rotterdam: “you never walk alone!”

Door
Yvonne Janssen
9 april 2015
Road to Rotterdam: “you never walk alone!”
Na maandenlange training is het aanstaande zondag, 12 april 2015, om 10.00 uur dan zover: de start van de NN Marathon Rotterdam! 

Met een gevoel van euforie en opluchting heb ik mijn laatste langzame lange duurlooptraining, mijn laatste snellere 10km training, mijn laatste snelle lange intervaltraining en mijn laatste twee krachttrainingen van afgelopen week afgesloten op tweede Paasdag. Om in deze rustweek mijn lichaam ‘wakker’ te schudden voor de start zal ik vanavond nog even meetrainen met de jeugd Ambitiegroep met een intervaltraining van vijf losse kms en dan ben ik er echt klaar voor!

Ik heb me gehouden aan mijn voornemen om de halve marathon van de Ameland Adventure Run en de Egmond halve marathon te zien als de kick-off van mijn wedstrijdvoorbereiding en vanaf dat moment iedere week één lange rustige duurloop te doen overeenkomstig de afstand van de trainingen van de Road to Rotterdam (te beginnen met 20km en de afstand om de drie weken verhogen met 5 km), één snellere 10km, één snelle lange intervaltraining en twee krachttrainingen. Deze trainingen heb ik af en toe alleen gedaan, maar vaak gezellig samen met mijn vriend en met andere hardloopmaatjes. Met een goede vriend van me, die zelf ook de marathon van Rotterdam zal lopen, heb ik deelgenomen aan alle voorbereidende trainingen van de Road to Rotterdam in Vught. Samen is trainen toch veel makkelijker én leuker? En een gemeenschappelijk doel schept gewoon een band.

Mijn nieuwe fluor geel/roze ASICS Gel Nimbus zijn ingelopen, mijn wedstrijdoutfit ligt in het vizier en deze rustweek staat in het thema van veel water drinken, veel groente en fruit eten, veel slapen, een eiwitrijk dieet, koolhydraten stapelen, mentale voorbereiding en natuurlijk de wedstrijdspanning opbouwen. Verder wil ik ervoor zorgen dat ik naast mijn werk zo min mogelijk dingen aan mijn hoofd heb, die me kunnen afleiden. Mentale en fysieke rust dus tot aan de start! 

Gaat zo’n wedstrijdvoorbereiding zo gestructureerd als hierboven beschreven wordt? Hierop heb ik een kort antwoord: nee. Ik begon sterk, fit en enthousiast aan de voorbereidingen voor mijn nieuwe grote hardloopdoel. Het lopen ging lekker, ik had er zin, en mijn lichaam werkte mee. Gaandeweg kostte het door het aanhoudende koude en regenachtige weer steeds meer energie en moeite om weer naar buiten te gaan voor een lange duurlooptraining, te meer omdat ik als hardloop- en bootcamptrainster al vaak buiten ben om training te geven. Toen de kms van mijn lange duurloop zich begonnen op te bouwen, werd ik steeds meer moe, ik kon wel blijven slapen zo leek het, en kreeg ik steeds meer vage lichamelijke klachten, zoals stijve en pijnlijke heupen, een verkrampte en pijnlijke linker kuit en een onderhuidse pijnlijke plek op mijn linker bovenbeen. 

Toen ik op een zaterdagochtend, na een heuveltraining op de donderdagavond en een 5km wedstrijd op de vrijdagavond daarvoor, meedeed aan de 35km training van de Road to Rotterdam, voelde mijn lichaam zo moe, dat ik al bij de eerste kms begon met aftellen tot de volgende waterpost (die om de 5km op de route staan); geen goed teken. Toen de pacer aan het einde van de training riep dat de mensen die 33 km wilden lopen linksaf konden gaan en de mensen voor de 35km met hem rechtdoor mochten, zei ik stoer tegen mijn hardloopvriend: "Nu maken we het ook af ook.” Echter, toen de groep rechtdoor liep en ik zag hoe verleidelijk de weg naar de atletiekbaan naar links eruit zag, ben ik alleen linksaf geslagen. Balend van mezelf, met alle doemscenario’s in mijn hoofd over wat dit zou gaan betekenen tijdens de marathon zelf, heb ik er op karakter nog twee rondjes om de atletiekbaan uitgeperst, zodat ik finishte na 34km. Geen 33km, maar ook geen 35km. Toen ik na de finish naar een bankje strompelde, omdat ik bijna niet meer kon lopen, kwam één van de mensen uit mijn trainingsgroep van de Road to Rotterdam naar me toe om me te feliciteren en me succes te wensen voor de marathon met de bemoedigende woorden: "Yvonne, niet balen nu hoor, die laatste km gaat het verschil niet maken.” Die opmerking heeft gelukkig alles gerelativeerd voor me. Mensen kunnen je echt dragen op zo’n moment, mensen die begrijpen wat trainen voor een marathon inhoudt. 

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Yvonne
Yvonne Janssen
Yvonne   Janssen

Yvonne Janssen



Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.

Loopkalender

19
september