Schwarzenegger op de loopband

Door
Yvonne van Wamelen
27 juni 2016 09:39
Schwarzenegger  op de loopband


Ik ga nooit meer op een loopband staan. Laat staan dat ik erop ga lopen rennen. Afgelopen woensdag was echt de laatste keer. Ik was toen bij de fysio voor een loopanalyse. Binnen 5 minuten brak het zweet me al uit en liep ik te hijgen als een paard. Waar was mijn conditie? Ik keek achterom. Nee, stom. Recht vooruit blijven kijken. Straks val je er nog af. Knik maar als praten niet meer gaat, maar blijf overeind.



De machine rolde maar door en alle moed zonk me letterlijk in de hardloopschoenen.  Ik liep als Schwarzenegger die de hele sportschool plat kwam leggen, als ik mijn fysio moest geloven. Mijn armen waren te gespannen, mijn rechtervoet stond iets naar buiten gekeerd bij de landing, mijn passen waren te groot. En ja, ze had wel een punt, want ik wilde op z’n minst haar omleggen. Ze ratelde maar door, maar ik hoorde niet meer wat ze zei. Ik was aan het overleven. De enige vraag, die niet alleen op mijn lippen brandde, maar uit al mijn poriën gutste, was: Wanneer zet je dat ding nou uit? 



Spatte er nou echt een zweetdruppel van mij op haar? Of raakte ik het besef van de werkelijkheid kwijt? Rechtop blijven, buikspieren aanspannen, loop trots, maak kleine pasjes, trek je knieën op, werk niet met je armen, ontspan die schouders!  Ik wist het allemaal wel, maar ik kon het niet meer. De fysiotherapeut veranderde voor mijn ogen in een cybernetisch organisme dat tot doel had mij te vernietigen. 



Ik weet niet meer hoe de film eindigde. Ineens zat ik weer samen met mijn fysiotherapeut in een kleine ruimte. Zij tikte wat in op een computer, ik depte mijn voorhoofd droog. Was dit de pauze? Zo ja, waar was de popcorn? 



Ze typte: Mooie looptechniek, heupen stabiel na de aangeraden oefeningen, weinig op- en aanmerkingen. Patiënt heeft geen verdere behandeling nodig. 
GOD ZIJ DANK! NOOIT MEER OP DIE LOOPBAND! Dat was het enige wat ik dacht.

 

De fysiotherapeut schudde mij een hand en zei dat ze hoopte mij niet meer te terug te zien. Met zware stem en Duits accent wilde ik zeggen: I’ll be back, maar ik heb mijn woorden ingeslikt. 

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Yvonne
Yvonne van Wamelen
Yvonne  van Wamelen

Yvonne van Wamelen



Enthousiaste hardloper en blogger/columnist/communicatiemedewerker. In het dagelijks leven werk ik voor een overheidsinstantie en in mijn vrije tijd schrijf ik columns voor ProRun en blog ik op mijn eigen blog allerdings.nl. Daarnaast loop ik zo’n drie keer in de week mijn trainingsrondjes. Mijn laatste wapenfeit is de halve van Vlieland.

Verplicht Verplicht
Verplicht


Verplicht

Reload Image
  • Nog geen reacties aanwezig.

Loopkalender

24
september