Snot

Door
Aafje Brandt
6 augustus 2017 08:00
Snot
Het ergste vind ik het als vreemden het doen. In een wedstrijd gebeurt het vaak, in de groepjes tanige, fanatieke mannen waarbij ik aanhaak. Een hoofd buigt opzij, een hand duwt één neusgat dicht, longen blazen krachtig uit en een toef neusvocht verlaat met hoge snelheid het reukorgaan.

De toef zelf is eigenlijk niet eens zo vies. Die belandt namelijk maar zelden op het shirt van achteropkomende lopers, en komt meestal netjes terecht in de berm of op het asfalt. Weg is weg. Nee, een groter hygiëneprobleem vormt de nevel die de toef omhult. Een wolk van kleine snotdruppeltjes, die vooral bij koud weer uitstekend zichtbaar is. De wolk blijft na het ontstaan gedurende enige tijd op ooghoogte in de lucht hangen, waardoor de lopers achter de snuiter er doorheen moeten. Als het een goede, vochtige neus betreft, kun je als achteropkomende loper de druppeltjes op je gezicht voelen neerdalen.

Dit gedeelte vind ik persoonlijk wat minder hygiënisch. Ik weet wel dat wij lopers over het algemeen een dijk van een weerstand hebben, maar het feit dat een onbekende mij ertoe verplicht zijn nasale fauna te inhaleren maakt me toch een beetje opstandig. Die strijdlust komt in een wedstrijd overigens nog wel van pas, want niet alleen motiveert het me om vóór de snuiter te gaan lopen om herhaling van het debâcle te voorkomen, hem laten winnen is daarna natuurlijk al helemaal uitgesloten.

Van mensen die ik ken en aardig vind kan ik dergelijke acties iets beter verdragen. Tegen beter weten in hanteer ik kennelijk de aanname dat bekenden minder gezondheidsrisico's met zich meebrengen dan onbekenden. Vanuit een psychologisch perspectief is dat wel te begrijpen; sociaalpsychologisch onderzoek laat namelijk zien dat we onze eigen groepsleden op allerhande dimensies positiever beoordelen dan mensen van andere groepen. Dat geldt kennelijk ook voor hoe we de samenstelling van hun neusvocht inschatten. Het verklaart tevens waarom ik vooral meewarig mijn hoofd schud als de verder zo schone en goedgekapte jongen in mijn loopgroep voor de tiende keer zijn neus leegschiet op het grasveld in het Olympisch Stadion. Nog voor de training werkelijk is begonnen, wel te verstaan.

Ironisch genoeg zijn er mensen die vinden dat ik er zelf ook wat van kan, van dat neussnuiten in het luchtledige. Met name op de racefiets krijg ik er regelmatig commentaar op, maar ook tijdens de heuveltrainingen en duurlopen door de duinen. Terwijl ik van mening ben dat ik er juist een heel sociaal snuitbeleid op nahoud. Tijdens het hardlopen draaf ik altijd even weg bij de groep of ga op zijn minst uit het zicht staan alvorens ik op damesachtige wijze mijn neusje leegblaas. Op de racefiets laat ik me afzakken in de groep voor ik opzij buig, en als dat niet mogelijk is roep ik van te voren 'Sorry!'. Daar komt nog bij dat met mijn neusvocht natuurlijk sowieso niets mis is. Sprankelend fris meisjessnot. Geen bacil of virus te bekennen, dat spreekt voor zich. Ook al zo'n mooi sociaalpsychologisch verschijnsel, jezelf op allerhande dimensies positiever beoordelen dan anderen. Ook als het volkomen onterecht is. 
  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Aafje
Aafje Brandt
Aafje  Brandt

Aafje Brandt



Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.

Loopkalender

12
december