Tijd goed, al goed

Door
Yvonne van Wamelen
29 mei 2016 22:48
Tijd goed, al goed
Ten minste één keer in het jaar loop je een wedstrijd die niet tijdens je favoriete trainingstijd gelopen wordt. Vorige week was weer zo ver: de Nacht van Groningen. Afstand: 10 kilometer. Starttijd: 21.15 uur. 

Doordeweeks doe ik mijn trainingen meteen na werktijd en in het weekend het liefst in de ochtend. Voor deze wedstrijd moest ik dus uit mijn comfortabele trainingszone stappen. Omdat ik mezelf had voorgenomen bij deze wedstrijd mijn 10-kilometertijd te verbeteren, moest mijn voorbereiding wel goed zijn. 

Behalve trainen op het gedroomde wedstrijdtempo, moest ik ook gaan trainen op het gevreesde wedstrijdtijdstip. 

Dat laatste ging meteen de eerste keer al mis. Hoewel ik om 5 uur al gegeten had - vrij licht, dacht ik – en het ruim 3 uur later was toen ik aan mijn training begon, was mijn maag het niet eens met de ontstane situatie. Na 3 kilometer moest ik al stoppen. Ik dacht dat ik moest overgeven. Na een korte stop kwam ik weer een kilometer verder. Maar toen wéér die misselijkheid. Uiteindelijk wist ik maar net thuis te komen zonder gênante taferelen onderweg. 

Leerpuntje van deze training: niet meer na het avondeten rennen. Ik besloot daarom mezelf en mijn maag voorlopig niet te kwellen met avondlijke renpartijen. Tot de wedstrijddag natuurlijk, want mijn plan om een nieuw PR te vestigen bleef staan. 
Over op plan B dus. Dat hield in: ’s middags mijn warme hap al nuttigen, zodat ik ‘s avonds alleen nog een bescheiden broodmaaltijd nodig had.  



Daarmee was mijn eetprobleem uit de wereld. Op naar het volgende obstakel dat zich op de route naar mijn nieuwe persoonlijke record bevond: een borrel (of 2, 3?). De borrels van mijn werk staan bekend om hun uitbundige karakter. Ze zijn er niet vaak, maar als ze er zijn, worden ze vaak erg serieus (in)genomen. Ik besloot gewoon te gaan, omdat het geen gewone vrijdagmiddagborrel was, maar een afscheidsborrel van een geliefde ex-collega. Bovendien kon ik mijn tijd tot de wedstrijd maar beter zo aangenaam mogelijk doden en het leek me een probaat middel tegen de ergste wedstrijdzenuwen. 

Ik moest een paar keer uitleggen waarom ik niets nam van de schalen met snacks die maar voorbij bleven komen. "Maar je kunt toch niet op een lege maag rennen?”, hoorde ik dan. "Ja, juist wel”, probeerde ik uit te leggen. ”De energie zit in mijn spieren en niet in mijn maag.” (En gelukkig maar, wist ik inmiddels uit ervaring.)



Natuurlijk heb ik alle borrels afgeslagen en heb ik het bij water gehouden. Niet in de hoeveelheden waarin sommige collega’s bier dronken, want dat leek me ook geen goede finale voorbereiding. Dat biertje hield ik wel tegoed. Eerst mijn nieuwe PR nog even. 

Ik heb uiteindelijk mijn doel bereikt:  2 minuten van mijn PR af. Bij het biertje na afloop heb ik wat gemijmerd over de voorbereiding op mijn volgende wedstrijd. Die loop ik op het heetst van de dag in augustus. Eens zien hoe ik me daarop ga voorbereiden in de Hollandse zomer.

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Yvonne
Yvonne van Wamelen
Yvonne  van Wamelen

Yvonne van Wamelen



Enthousiaste hardloper en blogger/columnist/communicatiemedewerker. In het dagelijks leven werk ik voor een overheidsinstantie en in mijn vrije tijd schrijf ik columns voor ProRun en blog ik op mijn eigen blog allerdings.nl. Daarnaast loop ik zo’n drie keer in de week mijn trainingsrondjes. Mijn laatste wapenfeit is de halve van Vlieland.

Verplicht Verplicht
Verplicht


Verplicht

Reload Image
  • Nog geen reacties aanwezig.

Loopkalender

24
september