Eddy blogt: Kerstkilootjes

Het traditionele zondagloopje van Eddy wankelt na een wat overdadige Kerst.

Eddy blogt: Kerstkilootjes

We zijn zondag, exact twee dagen na Kerstmis. Ik sta ‘s ochtends op met een ietwat houten kop en een vreemde smaak in een plakkerige mond. De degustatie van enkele streekbiertjes de avond voordien was wat uit de hand gelopen en dat moet ik nu bekopen. Op mijn smartphone bekijk ik snel even het nieuws van de dag en hierdoor kom ik te weten dat storm Betty lelijk huishoudt in onze contreien. “Daar gaat mijn traditionele zondagloopje”, denk ik luidop en misschien ook wat zoekend naar een excuus om toch maar de loopschoenen niet te moeten aantrekken. Het katertje in mijn lichaam is duidelijk even actief als de eerder vermelde storm en heeft mijn zin in een sportieve activiteit flink gekelderd.

Het is intussen al voorbij negen uur, meestal ben ik op dit uur al even op pad. Op weg naar de trap naar beneden passeer ik de weegschaal en ik besluit om nog eens een kijkje te nemen hoe het gesteld is met mijn gewicht. Wanneer ik de cijfers bekijk moet ik toch even slikken. Ik besluit om er even af te stappen, een toiletbezoek in te lassen en me dan opnieuw te wegen. Maar de cijfers zijn exact dezelfde en ook de volgorde is ongewijzigd. Ik vraag me heel even af hoe dit zou komen, maar lang moet ik niet naar de reden zoeken. Kerstavond had ik het nog relatief rustig gehouden en op de ochtend van de verjaardag van de Verlosser had ik nog een halve marathon als trainingsloopje gedaan en in de namiddag een wandeling die ook ruim twintig kilometer telde. Maar het einde van deze fantastische wandeling was het startsein voor een oergezellige avond in super gezelschap, een kerstfeest zoals ik er nooit eerder eentje kende. De hapjes waren voortreffelijk, maar gefrituurd. De combinatie met het als aperitief fungerende champagnebier mocht er ook zijn, maar net als bij het voorgerecht ging de teller met calorietjes fors de hoogte in. De frietjes met steak, warme groentjes en een goudbruin sausje smaakten heerlijk om nog maar te zwijgen van het dessert: een overheerlijke chocolade-kerststronk. De cognac-toets in het sublieme Vals Paterke Limited Edition-bier van een goede vriend die heerlijke biertjes brouwt zorgde ervoor dat het bijpraten net iets makkelijker verliep. In combinatie met de degustatie een dag later, met alweer hapjes, chips en andere zoetigheden was dit tevens de reden dat de weegschaal nu niet meteen mijn allerbeste vriend was. De voordien aangehaalde drogreden werd dus niet aanvaard, na een snelle koffie stond ik met mijn running shoes vertrekkensklaar.

Dat het geen lange duurloop zou worden, dat werd me meteen duidelijk. Niet alleen was er mijn lichaam dat wat tegenpruttelde, vooral de felle wind maakte het me knap lastig. Meestal zoek ik bij wind wat beschutting in het bos, maar dat leek me bij deze storm niet de meest aangewezen optie. Laverend tussen de gevallen takken langs de rand van het bos kreeg ik hiervan de bevestiging. Het loodste me naar rustige en op dit uur van de dag verlaten landelijke wegen, maar hier had de wind vrij spel en toen die ook pal op de snoet ging blazen was de ‘goesting’ ver weg. Toch bleef ik doorgaan, al was het maar als medicijn om die verdomde kater uit mijn lichaam te krijgen. Bovendien wist ik dat ik over anderhalve kilometer de wind in de rug zou krijgen. Als stimulans zou dat wel tellen, zeker nu het ook gestopt was met regenen. Want de fijne regendruppels bij deze koude temperatuur voelden aan als ijsbolletjes die alsmaar in mijn aangezicht neerploften. Leuk is anders, neem dat van me aan. De terugweg verliep dus een stuk vlotter dan de weg heen, dat had ik dus wel goed ingeschat. Het mag al eens meezitten op een dag als deze. De wind had de hoofdpijn en het ongemakkelijke inwendige gevoel wel verjaagd en als herboren liep ik na ruim drie kwartier mijn straat weer in.

Na een warme en vooral deugddoende muntthee verdwenen de laatste ongemakken van deze kersttweedaagse bij een al even lekkere douche. Toen de storm in de late namiddag was gaan liggen, besloot ik om de gezapige maar toch ietwat vervelende televisienamiddag te doorbreken met een korte wandeling door het dorp. Meteen waren de batterijen weer helemaal opgeladen. Ik was nog maar net thuis toen de telefoon rinkelde. “Hoe was je dagje?”, klonk het bij mijn beste vriendin aan de andere kant van de lijn. “En nogmaals bedankt voor het superleuke kerstfeestje van vrijdag. Ik heb er werkelijk van genoten, dat moeten we beslist nog eens overdoen.” “Topidee, coach!”, vertelde ik haar. “Maar misschien kan jij dan voor een gezondere variant gaan, want de feestkilootjes speelden me vandaag toch parten.” Het fijne lachje dat toen weerklonk sprak boekdelen, maar de mooie woorden maakten mijn dagje – dat zo ellendig begon – toch weer helemaal super.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Eddy blogt: Nooit meer winter
Eddy blogt: Marathongeluk
Eddy blogt: Topcoach
Angst
Advertentie

Meer uit Columns & meer

Advertentie