Een jaar lang twee marathons per dag – deel 31

De darmproblemen van Bai Bin zijn voorbij maar nu duikt er een ander probleem op.

De 25-jarige Rinus Pauel begeleidt – als fysiotherapeut/ kinesist – de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang circa 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij over zijn avonturen.
Door omstandigheden daar is de publicatie van zijn verslagen even gestopt, maar we hebben deze week weer de draad opgepakt.

Gelukkig valt het darmprobleem van BaiBin mee. Vandaag heeft hij vrijwel nergens last van en kunnen we weer onze route richting grens gaan hervatten. Vlak voordat we bij de grens zijn krijgen we te horen dat de verloren drone en satelliettelefoons bij de grens met Nicaragua klaar staan. We besluiten dat ik samen met de chauffeur een ritje van zo’n 300 kilometer op en neer moeten maken om het pakketje op te gaan halen. Als we onderweg zijn krijg ik halverwege een telefoontje dat Bai Bin en de andere Chinezen  bij de grens met Salvador zijn geweigerd. Deze keer blijkt er weer een visum niet in orde te zijn.

We besluiten dat ik met een taxi verder ga om de drone en de satelliettelefoons in Nicagargua op te halen en dat de chauffeur terug gaat om BaiBin en de rest bij de grens op te halen en vervolgens te wachten totdat ik terug ben. 

Na een lange rit kom ik aan bij de Nicaraguaanse grens. Gelukkig werkt dezelfde jongen daar die ons ook de eerste keer ook heeft geholpen. Hij kan me zonder al te veel problemen helpen “snel” naar de andere kant te gaan. Dit zou anders weer een hoop stempels, formulieren en bureaucratische tijd kosten. Aan de kant van Nicaragua moet ik echter toch nog een lange tijd wachten(Centraal-Amerika staat nou eenmaal niet bekend om zijn punctualiteit en efficiëntie). Vervolgens moeten er uiteraard 3 bureau’s gepasseerd worden en enkele formulieren ingevuld worden. Twee uur later kan ik weer terug naar de andere kant van het land. Pas laat in de avond kom ik terug bij de groep die ondertussen hadden besloten om naar de hoofdstad Tegucigalpa te gaan om daar de Visa in orde te maken. Wederom is het erg laat als we daar aankomen en dus weer erg lastig een hotel te vinden. We eindigen uiteindelijk bij een heel chique hotel in de super rijke buurt van de hoofdstad. Verrassend genoeg met redelijke prijzen. 

Terwijl ik in de lobby zit te wachten zie ik allerlei modellen en overdreven extravagante mensen voorbij lopen. Op de achtergrond horen we muziek. Ondanks dat het al heel laat is wil ik er toch graag even gaan kijken. We zien er uit als zwervers dus kleed ik me snel even om en trek iets fatsoenlijks aan. Als ik beneden kom wordt ik gepasseerd door een vrouw die letterlijk een jutezak draagt. Ik kijk naar de zaal en zie dat het vol staat met de meest extravagant geklede mensen die ik ooit in mijn leven heb gezien. Hmm…dit is totaal niet mijn feestje en wil eigenlijk weg lopen. Uiteindelijk heb ik niets te verliezen en ga ik toch even kijken. 

Het was een mix van modellen in catwalk kleding en modedesigners in peperdure kleding die daar over de grond rollen. Er liep een jongen mij voorbij met een see-trough onesie met enkel een onderbroek aan, een andere in hoge stiletto hakken met een babyblauw pak een fishnet t-shirt en ketting aan waarvan het leek alsof hij die om de hoek van een motor had geplukt. Ik kan niet anders dan gniffelen en aan de gratis bar wat drankjes pakken. Uiteindelijk praat ik wel met wat mensen, als blanke met blond haar en blauwe ogen ben je automatisch een interessant persoon om mee een gesprek mee aan te gaan. Achteraf toch nog een leuke avond en grappige herinnering aan over gehouden. De volgende dag verteld de chauffeur dat het feest erg bekend was en er enkele beroemdheden uit Honduras aanwezig waren. Het was schijnbaar ter ere van een modeweekend. Kan ik dat ook weer van de bucketlist schrappen. 

28 september
De volgende dag lukt het ons om een visum te krijgen en rijden we terug naar de grens om onze tocht weer te vervolgen. Aan de ander kant van de grens zou een chauffeur voor ons klaar staan maar door de enorme regenval met als gevolg dat er veel wegen kapot zijn, is de chauffeur erg gehinderd in zijn tocht naar ons. We moeten dus lang wachten. BaiBin wil echter graag zijn kilometers lopen en wil daarom zelfs in de nacht doorlopen maar ik weet hem te overtuigen dat dit een slecht idee is. Het grensgebied schijnt onveilig te zijn en zeker s’nachts. We vinden een hotel en de volgende dag moeten we vroeg op om weer te gaan lopen.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners