Hardlopen: een sociale bezigheid

Door
Ben Klumpers
25 april 2019 00:00
Hardlopen: een sociale bezigheid
Onlangs las ik een artikel over een proefschrift waarin de relatie tussen depressiviteit en beoefenen van sport, zoals die vaak positief voor het bestrijden van depressiviteit wordt beschreven, op losse schroeven wordt gezet. Hoe dit verband precies wordt onderbouwd vind ik nu niet interessant. Waar het mij om gaat is het feit dat bepaalde zaken, zoals dit zogenaamde positieve effect tussen sporten en depressiviteit, veralgemeniseerd wordt. De massa slikt dit zonder na te denken. Ook in de hardloopwereld wordt het beoefenen van het hardlopen beschouwd als zijnde een positieve prikkel om depressiviteit aan te pakken. Vaak hoor je hardlopers zeggen dat hardlopen goed is voor je omdat het de geest leeg maakt en omdat je het hardlopen samen met anderen kan doen. Het zou de sociale omgang bevorderen.

Maar wat blijkt aangaande deze aannames! Er is een groot verschil tussen hardlopers die lopen om hun conditie te willen verbeteren of bij te houden, of om wat kilo’s aan gewicht kwijt te raken of trainen voor een ander gezondheidsaspect, en hardlopers die wedstrijden lopen en willen winnen van een ander of van zichzelf. De laatste groep heeft het dan ook altijd over de ooit best gelopen tijd, al is dat een wedstrijd die ze 20 jaar geleden hebben gelopen. Mijn p.r. is…..? en nooit ‘was’. Of over de streeftijd die er de komende wedstrijd gelopen dient te worden. Heel reëel gezien is die streeftijd het feit dat hiervoor dan ook getraind is de maanden voorafgaand aan de wedstrijd. Tenminste, dat mag ik aannemen. De eerste groep is anders, zij hebben een ander doel. Hun gezondheid, lichamelijk dan wel geestelijk. De tijd die er aan het trainen van het hardlopen besteed wordt is zeker geen streeftijd die gehaald moet worden, maar een tijd die zo volledig mogelijk benut moet worden. De beleving van tijd bij ‘fitheidlopers’ (zo noem ik de eerste groep even) is duidelijk van een andere orde dan de beleving van tijd bij ‘wedstrijdlopers’. Welke verschillen, en of overeenkomsten, zijn er?

Vanuit biologisch oogpunt kent men het begrip ‘fixed action patterns’. Een vast gedragspatroon van een serie handelingen die bij elkaar horen en per individu verschillen. Heel normaal voor iedereen, dus ook voor elke hardloper. Dit zijn niet de gedragingen die men verricht vanuit een bijgeloof, maar echt de alledaagse handelingen, soms aangeboren, soms aangeleerd. Soms sociaal, soms territoriaal en soms als conflictgedrag. Overwegend kan men stellen dat een individu zich tracht aan te passen aan de groep. De groep is daarin het complex adaptief systeem dat gevormd is vanuit de interacties en communicatie van de individuen die zelf niet beschikken over de kenmerken van het groter geheel. Terwijl de groep daarover dan wel beschikt. 

Het gedrag van de groep, mits gebonden aan regels, is daarmee niet voorspelbaar omdat elke verandering in haar gedrag, hoe klein dan ook, een andere, nieuwe context schept die op haar beurt weer het gedrag voor het individu bepaalt. De kennis van dit systeem zit dus niet in de individuen maar tussen de individuen, in de groep. Dit wordt ook wel zwermintelligentie genoemd. 
  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Ben
Ben Klumpers
Ben   Klumpers

Ben Klumpers




Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Ray Duijn
    Ik ben zelf van een depressieve 126 kilo zware lapzwans met meervoudige verslavingen veranderd in een(s)jogger. En toen van (s)jogger naar conditie opbouwen/in shape komen (sixpack op mijn 42e haha). Uiteindelijk blijk ik nu dus redelijk competetief gedrag te vertonen. Ik ken alle facetten , behalve die van echte topsporter , daar is het helaas te laat voor ......
    Reactie geplaatst op 08/05/18 om 00:07 uur


Loopkalender

19
juni