Een gezond perspectief op trailrunnen

Door
Andrea van Lieshout
9 januari 2017 09:48
Een gezond perspectief op trailrunnen
trailrunning
Er zijn twee groepen trailrunners: de lopers die na een gefaalde run moedeloos bij de pakken neer zitten en de lopers die na falen hernieuwde energie en motivatie krijgen. Lopers uit de eerste categorie zullen nooit hun ware potentieel bereiken. Ze zijn te druk met het be- (of ver-)oordelen van zichzelf en durven geen stappen te nemen. De tweede categorie lopers kan veel meer bereiken. In plaats van zichzelf te vergelijken met een onbereikbaar ideaal, blijven ze optimistisch over hun eigen capaciteiten en zien ze tegenslagen als een leermoment. Even slikken en weer doorgaan. Met een glimlach op het gezicht!

1. Falen is onvermijdelijk, accepteer het

Blessures, ouder worden, je favoriete club die verliest… Ze hebben allemaal één ding gemeen: als je je focust op het negatieve, zul je keer op keer met teleurstellingen te maken krijgen. Heb je een blessure? Richt je dan niet op tegenvallende eindtijd, een tegenvallend aantal kilometers, of de trail die je moet cancellen, omdat je lichaam je dwingt een stapje terug te doen. Richt je juist op wat je wel kunt doen. Zo loop ik al maanden met een lastige voet rond, die de ene keer opspeelt en de andere keer niet. Ik weet, voordat ik ga lopen, nooit wat de voet gaat doen. Dus krijg ik te veel last en ben ik genoodzaakt te stoppen, tja dan is dat maar zo. Maar als ik, zoals afgelopen weekend, ineens 16 kilometer pijnvrij door de bossen ren, dan is dat een cadeautje! Het is de manier waarop je omgaat met teleurstellingen en tegenslagen,die je enorm veel energie kan besparen. Energie die je kunt steken in de dingen die je wél kunt doen, of juist in je herstel kunt steken.

2. Vergelijken maakt ongelukkig

Iets wat ik ook heel goed kan: mezelf met anderen vergelijken. Maar ik ben er mee gestopt. Waarom? Omdat het totaal niets toevoegt aan wie ik ben en ik er absoluut niet gelukkig van word. Ik zou zó graag de UTMB willen lopen, maar ik weet op voorhand al dat als ik me daar op ga richten, het gedoemd is te mislukken. Een dergelijke afstand is voor mij gewoon te ver. En dat terwijl om me heen trailrunners lopen, die met twee vingers in de neus de bergen opstormen, terwijl ik loop te ploeteren en niet vooruit lijk te komen. Het vergelijken van jezelf met anderen laat je te vaak het gevoel hebben dat je faalt. Want je wilt altijd beter, sneller, verder. En altijd zijn er mensen die beter, sneller en verder lopen dan jou. Maar hoe kun je die gedachte omkeren? Ik moet daarvoor terug naar mijn eigen ik. Als ik vooraf een haalbaar doel heb gesteld voor een race, of me juist laat verrassen door wat ik tegen ga komen en ervaren, sta ik veel dichter bij mijn eigen gevoel. In plaats van mezelf te vergelijken met anderen, richt ik me op mijn eigen intrinsieke motivatie om te trailrunnen en mijn eigen succes. Een positieve mindset naar jezelf toe brengt je meer geluk dan een teleurstelling over een prestatie, waar velen juist jaloers op jou zullen zijn!

3. Bekijk in perspectief

Ok, eerlijk? Bij knaagt het zo nu en dan toch. Ondanks mijn positieve mindset. Zo nu en dan val ik terug in mijn oude vergelijkgedrag. Vooral ook het vergelijken van mijn eigen prestaties met prestaties uit het verleden. Liep ik zaterdag in de laatste kilometer van de wedstrijd het snot voor me ogen, dat was een paar jaar geleden mijn gemiddelde snelheid tijdens een marathon! 
Op zo’n moment moet ik even uitzoomen en alles in perspectief zien. Zoals nu met mijn voet, waardoor ik al maanden geen tempotraining en interval heb kunnen doen en in tijden geen 16 kilometer pijnvrij heb kunnen lopen. Dan mag ik toch best wel blij zijn met een pijnvrije run en een tijd die ik vooraf niet had verwacht. Dat geldt ook voor jouw prestatie. Hoeveel mensen vergelijken hun eindtijden met de tijden van lopers die sneller zijn? Net-geen-toplopers vergelijken met toplopers, mensen die onderaan eindigen vergelijken weer met de mensen die net wat sneller dan hen lopen. Kijk naar jezelf: want jij hebt al een mooie reis gemaakt door überhaupt te beginnen met trailrunnen of hardlopen, terwijl de meeste mensen in de wereld dat al veel te heftig vinden. Je mag best trots zijn op wat je zelf al bereikt hebt!

4. Lachen is de key to happiness

Laat ik er niet om heen draaien. We krijgen allemaal, vroeg of laat, te maken met falen. Of het nu een blessure is die in eens op plopt, of uitblijvende resultaten naarmate we ouder worden. Zelfs in een perfect plaatje waarin je gezond bent en alles er uit haalt wat er in zit: de kans is heel erg groot dat er altijd iemand is die beter is (of je moet toevallig heersend wereldkampioen zijn). Dus wat doe jij om zelf gelukkig te blijven? Neem het allemaal niet te serieus. Te serieus om gaan met het behalen van resultaten levert gegarandeerd teleurstellingen op. Blijf niet bij de pakken neerzetten, maar richt je aandacht op de toekomst, de lange termijn. Je zult altijd wel een keer (of vaker) falen – accepteer het. Je zult (zeer waarschijnlijk) nooit de beste zijn – dus bekijk alles in perspectief. Gebruik je intrinsieke motivatie om je geluk te voelen. Daar ga je vanzelf van lachen. Als je dan ook de ene voet voor de andere voet blijft zetten maak je van trailrunning je eigen reis. 

See you at the trails!

Bron:

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Andrea
Andrea van Lieshout
Andrea   van Lieshout

Andrea van Lieshout

redacteur

Is blogger (RunAndreaRun.nl, looptrainer en bovenal sporter. Haar voorliefde ligt vooral bij trailrunning en obstaclerunning en ze nam in 2014 en 2015 deel aan het WK OCR en WK Spartan Race in de Verenigde Staten. Met haar brede interesse, haar passie voor hardlopen en jarenlange ervaring in de loopschoenen werpt ze een kritische en objectieve blik op alles wat er op de hardloopmarkt verkrijgbaar is. 

Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.

Loopkalender

24
november