Het regent en ik had van de week in mijn schema aangegeven om in dit weekend mijn lange afstand te lopen. Dit in aanloop naar de Dam tot Damloop. Dan ga ik net als vele anderen door de IJ-tunnel. Voor mij is dat de eerste keer. Dat schijnt toch wel heel bijzonder te zijn. Ik ben erg benieuwd. Nu eerst mijn trainingsrondje. Anders kom ik niet eens goed deze tunnel door.
De regen op deze zaterdagochtend gooit voor mij roet in het eten. Zal ik wel, zal ik niet. Ik draai me nog héél even om. Nog heel even liggen onder mijn overheerlijke dekbed. Nog héél even! Even snoozen. Mijn telefoon trilt. Nee, niet kijken. Tóch, mijn nieuwsgierigheid wint het.
Berichtje op mijn telefoon: Ga je mee? Over nu en een half uur zal het een tijdje droog zijn! In die tijd kunnen we het halen. Mijn beste vriendin kent mij van haver tot gort. Ze weet dat ik niet wil lopen in de regen. Veel hardlopers geven niet om een regenbui. Er is meer zuurstof in de lucht, wordt er geroepen.
Oké, ik laat me overhalen. En stuur snel een berichtje terug. We zien elkaar over 20 minuten onder het viaduct.
Ik spring uit bed. Mijn hardloopoutfit heb ik gisteravond al klaargelegd. Mijn nieuwe schoenen staan klaar. Ze moeten goed ingelopen zijn voordat ik bij de Damloop ga starten. Het is nu droog. Ik stap op mijn fiets en spurt naar het Vondelpark. Mijn vriendin komt er ook net aan en zet haar fiets op slot. Ik doe hetzelfde.
We spreken af dat we 3 rondjes, dat is ongeveer 10 kilometer, zullen lopen. Na 1,5 rondje komt de regen écht met bakken uit de hemel. Ik zucht hartgrondig maar loop gewoon stug door. Ik voel me, gek genoeg, op een of andere manier opgelucht. Het is helemaal niet zo erg. Ik ren door de regen en ik denk: Ik ben nu óók een echte hardloper. En het voelt goed!
