Brigitte besloot zes jaar geleden te beginnen met hardlopen na aanraden van haar psycholoog. De 50-jarige had complexe posttraumatische stress en last van veel herbelevingen. ProRun spreekt de hardloper uit omgeving Brussel over wat hardlopen voor haar heeft betekend en hoe zij is veranderd door te gaan lopen. “Het heeft nog elke dag mijn leven gered!”
“Die herbelevingen zijn dan zo erg dat je gewoon niet weet wat je met jezelf aan moet. Dat is allemaal gestopt door te gaan hardlopen. Ik kreeg de energie om te gaan lopen. Dankzij het sporten let je op je lichaam, want anders kan je niet lopen. Je moet eten anders kan je niet trainen. Het hardlopen verbetert het eigenlijk allemaal zonder dat je erbij stilstaat.
Door de herbelevingen kon ik namelijk bijna niet slapen of eten. Maar dankzij het hardlopen heb ik nooit zware medicijnen moeten nemen. Vergeleken met vroeger stellen die herbelevingen nu bijna niks meer voor.”
Toen de psycholoog voorstelde om te gaan hardlopen, was Brigitte stomverbaasd. “Ik dacht: wat denkt hij wel? Ik heb vier kinderen. Dat is vrij veel werk. Ik heb helemaal geen tijd om te gaan hardlopen. Ik dacht ook dat ik het nooit zou kunnen of zou volhouden. Nu ben ik zo blij dat ik gekozen heb voor het lopen. De eerste maand merkte Brigitte al dat het hardlopen haar hielp. “Ik kon die negatieve energie kwijt waardoor ik beter voelde. De eerste paar weken waren heel zwaar, want ik kon bijna geen twee minuten lopen of ik was buitenadem. Die derde week merkte ik dat ik vooruitging en beter werd.”
“Door het lopen leer je ook veel mensen kennen. Of het via een Facebookgroep is of bij een wedstrijd. Je komt weer in contact met mensen en je deelt dezelfde passie. Door alle negatieve energie sloot ik mezelf eerst op en was het moeilijk om met mensen contact te leggen. Ik vertrouwde mensen ook niet. Maar sinds ik mijn eerste marathon heb gelopen realiseer ik me dat er ook goede mensen in de wereld zijn. Mensen die lopen vind ik een hele toffe groep.”
Brigitte kreeg tijdens haar eerste marathon namelijk steun van het publiek. “Mijn eerste marathon liep ik in Antwerpen. Dat ging niet al te goed, omdat ik na 30 kilometer enorm kramp in mijn benen kreeg. Ik heb er uiteindelijk vijf uur over gedaan. Totaal vreemde mensen hebben naast mij gefietst en mij de finish overheen geholpen. Ik had nooit gedacht dat mensen mij zo zouden helpen en zouden aanmoedigen. Ik heb weer vertrouwen gekregen in de mens. Daarnaast leerde ik ook dat je zoveel meer kan dan dat je denkt.”
De eerste jaren dat Brigitte liep, trainde ze zonder schema en liep ze elke dag. “Elke dag liep ik 30 kilometer. Ik had eigenlijk geen richting gevonden en was doorgeschoten in het trainen. Sinds een jaar train ik met een schema en loop ik vier dagen in de week.” Verbazingwekkend heeft Brigitte in die tijd, toen ze elke dag liep, geen blessures opgelopen. “Vorige jaar heb ik mijn eerste blessure gekregen, dus ik heb daar geluk mee.”
“Nu train ik anders en hoop ik over een paar weken mijn tweede marathon in Gent te lopen. Mijn doel is om een tijd neer te zetten van rond de 4 uur. En als Gent goed gaat, hoop ik in april de marathon van Rotterdam te lopen. Ik hoor dat de sfeer daar heel goed is. Door het hardlopen kan ik naar iets vooruitkijken. Eerst voelde ik alsof ik het niet waard was, maar door het hardlopen zorg ik meer voor mezelf. Het is een momentje voor mezelf. Ik hoop zeker dat ik nog vijf jaar marathons kan blijven lopen.”
