Wie wil weten hoe een marathon er óók uit kan zien, kan de op 16 april gelopen Boston Marathon bekijken. WAT EEN RACE! Een briljante marathon die er om vele redenen uit springt, een Echte Marathon.
Het spektakel kondigde zich al enige dagen aan: weersverwachtingen werden telkens naar beneden bijgesteld wat uiteindelijk resulteerde in kou rond het vriespunt, harde regen (ijswater!), forse tegenwind. Geen weer voor thuisblijvers en gepamperde (hoogtestages, geld, niet werken) wereldtoppers, nee, weer voor…. voor YUKI KAWAUCHI (amateur, 9 tot 5 job). Zie voor meer informatie over zijn (trainings)benadering ook het volgende ProRun artikel over Kawauchi.
Toen ik zondag hoorde dat Yuki Kawauchi mee zou doen en de omstandigheden zag, dacht ik: het zou toch niet, dit kan toch niet, nee… neee!!! Hij kan natuurlijk niet winnen joh, er doen veel betere lopers mee: Rupp, Kirui, Nageeye, om er maar een paar te noemen. Of…. Of is er tóch een mogelijkheid? Ik was heel benieuwd.
Mijn verwachting kwam, tot mijn eigen verbijstering, helemaal uit! Yuki heeft Boston gewonnen, en hoe!
De Boston Marathon wedstrijd: mijn subjectieve beleving
Het regende hard, iedereen was bang om hard op kop te vertrekken, de spieren moeten wel eerst warm worden, laten we de kat uit de boom kijken….. maar: BBAAAMMMMM! Yuki vertrok als een kanon en dwong de snelle lopers achter hem aan te gaan. Je zag de gepamperde toppers denken: “fuuuu…..”… een fantastische strategie. Want eenmaal ontsnapt in dit weer, is de race voor de anderen verloren. Een gat van twee minuten op Kawauchi wordt niet meer dichtgelopen. Ook was het mooi om te horen dat de commentatoren hem toen nog totaal onderschatten: “hij pakt zijn 5 minutes of glory”. Maar niets werd minder waar. Zie zijn eerste ontsnapping rond 31-32’ in de video. Hij lijkt bijna sprintend te vertrekken.
Na 16 minuten weer ingelopen…au… Yuki leek zijn beste kruit verschoten te hebben. Bungelend aan de staart van kopgroep, een metertje of twintig erachter. Zou hij te hard zijn gestart? Nee. Na zo’n 18 kilometer was Yuki weer aangehaakt en begon hij naar voren te schuiven. En alsof het niets is ramt hij er na 19 kilometer op een heuvelaf stukje weer vandoor (1.23 in video, fantastische beelden). De commentatoren zijn verbijsterd. Hij geeft flink gas en de toppers wachten. IJsregen en harde tegenwind. Hij ramt in een zen-achtige concentratie flink door en Rupp’s benen doen pijn. Nee de toppers vinden dit niet leuk. Waarom doet die gekke Japanner zo flauw!
Hij wordt weer bijgehaald… de toplopers doen hierbij figuurlijk hun jasjes uit (want ze houden letterlijk hun regenjacks aan. Kawauchi is vrijwel de enige die gewoon in een singletje loopt). Tot aan 25 kilometer verder weinig nieuws. Opvallend trouwens hoe Kawauchi’s techniek verschilt van veel anderen. Hij loopt erg “horizontaal”, vrijwel zonder op en neer gaande beweging, zonder energieverspilling. Vele andere lopers “stuiteren” meer. De deskundigen kunnen bepalen wat het beste werkt.
Inmiddels bij 26 kilometer: tijd om weer gas te geven. Yuki rent op kop en nu huilt iedereen. Rupp laat zich even van voren zien en tja wat zal ik zeggen… Kawauchi heeft sterke en wat dikke benen, met zo te zien een mooie beschermend vetlaagje op de hardwerkende spieren. Daarentegen worden Rupp’s benen waar geen gram vet op zit te veel gekoeld door de nul-graden-regen. Adertjes gaan dicht, bloed kan niet stromen, spieren gaan verzuren (dit werd ook aangegeven door alle toppers: “my legs just shut down”). Dan geeft Kirui gas. Hij gaat er hard vandoor. Ik zie Abdi Nageeye in de achtervolging, netjes! Ook Yuki zit in de groep. De kilometer hierna loopt Kirui steeds verder uit. Er wordt anderhalve minuut voorsprong gemeld. De race is over. Kirui loopt gemakkelijk. … wel zie ik Yuki nu op plek twee lopen, en flink doorharken. Yuki in singletje, Kirui in een wapperend windjack. Maar ach hij heeft zo’n grote voorsprong.
Nee wacht! De voorsprong wordt kleiner… he, wat? Neeheeheeheee dit kan niet. Ja toch! Ook Kirui’s spillebenen zijn verijsd en Kawauchi kent geen genade en gaat er op 41 kilometer hard langs en wint de wedstrijd. Yes!
Het interview
Yuki wordt direct na de wedstrijd geïnterviewd:
Reporter: “What an incredible comeback, how did you do it?”
Yuki: “I never gave up. I knew he was up there. I could see him and I just ran my own race. I ran the way that I run best and I ran him down.”
Reporter: “In awful conditions too.”
Yuki: “For me, these were the best conditions”
Daarmee zegt hij veel. Er is het mentale aspect: hij ziet het beestenweer en is blij omdat hij weet: ik kan hiermee omgaan, ik kan dit gevecht aan. Daarmee heeft hij al half gewonnen. Ook is er veel zelfkennis. Waar Kirui misschien te hard doortrok wist Yuki zijn eigen tempo en race te lopen en zo te winnen.
De damesrace
Ook daar won een heldin: Desi Linden. Al jaren probeerde ze een grote marathon te winnen maar werd altijd tweede tot zevende, nooit eerste. Maar nu grijpt ze haar kans: na in het begin van de race overwogen te hebben om uit te stappen komt ze opeens in haar ritme en weet met ruime voorsprong te winnen in 2.39: de langzaamste tijd in zo’n 40 jaar (wat ook weer een indicaties van het slechte weer).
Het saillante detail
Beide lopers Yuki en Desi zijn in de verste verte nooit met enige doping in verband gebracht, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de groep van Salazar. Daarom erg fijn dat juist zij beiden dit wisten te winnen en ook eens aan de beurt zijn om het prijzengeld te incasseren.
Volgend jaar zal alles weer anders zijn. Een 2.06 en een 2.21, Keniaanse winnaars. En dan denken we weer met weemoed terug aan 16 april 2018: Wat Een Race.
