Afgelopen zaterdag was het 21 maart, de dag dat na een lange winter gelukkig de lente weer aanbrak! Het was ook de verjaardag van mijn moeder, die is overleden aan een tumor in haar kleine hersenen, toen ikzelf 22 was en zij 53, en de dag waarop ik precies 5 jaar geleden de marathon van Rome liep, samen met mijn broertje en met mijn zus als supporter langs de kant.
Afgelopen zaterdag heb ik samen met een goede vriend deelgenomen aan de 35km training van de Road to Rotterdam in Vught, als generale repetitie voor de Marathon Rotterdam op 12 april 2015. Deze training viel me erg zwaar, wellicht door het vele trainen in de week ervoor, of misschien toch door de emoties op deze gedenkwaardige dag. ’s Avonds heb ik met mijn vriend en fijne vrienden tijdens een gezellig etentje op mijn moeders verjaardag geproost met een feestelijk glas bubbels. Waardevolle herinneringen aan bijzondere mensen moet je koesteren, niet waar?
Wat hebben die dingen met elkaar te maken? Ogenschijnlijk niet zoveel, maar ik zal het verband uitleggen.
De ziekte en het overlijden van mijn moeder zijn voor mij life changing events geweest; het moment waarop ik ‘wakker’ werd na een onrustige pubertijd. Toen zij stierf stelde ik mezelf de twee vragen: “Was zij gelukkig?” en: “Heeft ze alles gedaan wat ze graag had willen doen in haar leven?”. Helaas was het antwoord op beide vragen: “Nee”. Zij kon dit niet meer veranderen, maar ik realiseerde me dat ik nog wél leefde en er een wereld vol kansen en mogelijkheden aan mijn voeten lag. Op dat moment heb ik mezelf als levensdoel gesteld om op mijn sterfbed het antwoord op deze twee vragen te veranderen in een volmondig “Ja!”, of dat nu morgenochtend zou zijn of pas over 60 jaar. Ik wil alles uit het leven halen wat het voor me in petto heeft en alle kansen aangrijpen die er op mijn pad komen. Dit motto komt overeen met de wens, die mijn moeder destijds in hoofdletters en met drie uitroeptekens op haar afscheidsbriefje aan mij heeft geschreven: “LEEF!!!”
Deze nieuwe levenslust heeft me doen besluiten om steeds meer te luisteren naar mijn hart, in plaats van naar ratio en ego, of naar angst en onzekerheden, en die keuzes te maken waarvan mijn bloed sneller gaat stromen en mijn hart sneller gaat kloppen; kortom om mijn passie te volgen. Ook wilde ik dat mijn moeder trots op me was. Die drijfveer heeft ervoor gezorgd dat ik erin geslaagd ben om, ondanks een korte concentratieboog en veel verdriet om het gemis van mijn moeder, in 6 jaar tijd 3 bachelor- & masteropleidingen af te ronden. Na mijn opleiding kreeg ik drie goede banen bij Philips, ontwikkelingsorganisatie Hivos en SNS Asset Management, waar ik in functies werkte met mijn idealen en maatschappelijke betrokkenheid. Daarnaast werkte ik als vrijwilliger bij Vluchtelingenwerk, als juridisch adviseur, en was ik bestuurslid van United Cubs, een organisatie die kinderen in ontwikkelingslanden wil laten lachen door middel van sport en spel. Toen ik samen met een goede vriend naar Maputo, Mozambique, afreisde om daar voor United Cubs een voetbaltoernooi te organiseren voor kinderen in de sloppen, kwam voor mij alles bij elkaar. Reizen, een andere taal en cultuur leren kennen, bezig zijn met sport, mensen bij elkaar brengen, mensen blij maken, een evenement organiseren, en dat alles in een korte tijdspanne (1 week om precies te zijn) en met heel veel positieve energie. Toen ik op de dag van het toernooi, nota bene op de sterfdag van mijn moeder, de kinderen fanatiek zag voetballen, de meisjes langs het veld bezig zag als gepassioneerde supporters, de leraren van school zag optreden als professionele scheidsrechters en ambitieuze coaches, de vrouwen van het dorp de lunch zag klaarmaken, zag dat profvoetballer (en vriend) Armando Sá aanwezig was en de nationale televisie interviews zag afnemen en zag filmen, toen voelde ik alle emoties tegelijkertijd door mijn lichaam stromen. Ik voelde dat ik leefde; ik had mijn passie gevonden!
Beeld :Shutterstock
Terug in Nederland heb ik mijn kantoorbaan opgezegd en heb ik mijn eigen bedrijf in sport en coaching opgestart: BeneFIT! Sport, Coaching & Consultancy. Mijn opleidingen heb ik gelaten voor wat ze zijn en ik heb mijn diploma’s gehaald voor coaching aan de International Society of Neurosemantics en mijn trainersdiploma behaald aan de Atletiek Academie. Ik ben gaan samenwerken met olympsich atleet (en vriend) Gregory Sedoc en inmiddels bestaat mijn bedrijf langer dan een jaar. Het is hard werken, vooral het leren omgaan met onzekerheid en het buiten je comfort zone stappen kost veel (emotionele) energie, maar ik ben mijn droom aan het waarmaken! En als ik terugblik op wat ik in korte tijd heb opgebouwd als life coach, als trainer, als docent en sindskort als columnist, dan voel ik me beresterk en apetrots. En dingen die de moeite waard zijn, mogen best moeite kosten, toch?
Het hardlopen geldt voor mij als way of life, als persoonlijke ontwikkeling, als meditatie, als manier om mezelf uit te dagen en de grenzen van mijn fysieke en mentale kracht op te zoeken, als manier om steeds weer nieuwe mooie plekken op de wereld te ontdekken en als manier om gezond en fit te blijven. Ik heb inmiddels meer dan 40 halve marathons en andere hardloopwedstrijden gelopen, en na Amsterdam, Rome en Rotterdam, loop ik op 12 april mijn vierde marathon. Het hardlopen is voor mij een passie, die als rode draad door mijn leven ‘loopt’. Het is een uitlaatklep voor alle emoties, of ik nu boos, verdrietig, blij, of enthousiast ben. En het allermooiste is om die passie voor sport te delen met anderen.
Met het aanbreken van de lente op de verjaardag van mijn moeder afgelopen zaterdag, nu ikzelf steeds ouder word, realiseerde ik me voor het eerst hoe jong mijn moeder was toen zij overleed. Het maakte me opnieuw bewust van het levensdoel dat ik mezelf heb gesteld. Haar ziekte en overlijden hebben me gewezen op de vergankelijkheid van het leven en de breekbaarheid van ons als mens. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn moeder denk of haar mis en graag met haar zou praten of gezellig een wijntje met haar zou willen drinken om samen op het leven en elkaar te proosten. Haar ziekte en overlijden hebben me het leven en de mensen van wie ik hou meer doen waarderen; ik neem niets of niemand meer als vanzelfsprekend. Iedere dag is een cadeautje en ik wil daar graag met volle teugen van genieten!
Mijn wens voor jullie is dezelfde als die van mijn moeder aan mij: LEEF!!! Volg je passie, gebruik je talent, volg je hart en maak je dromen waar. Laat ratio, ego, angsten en onzekerheden links liggen, laat status en materialisme voor wat ze zijn en focus op de dingen én mensen die er voor jou werkelijk toe doen.
Wat heeft hardlopen hier nu mee te maken? Welnu, als je je passie voor deze sport onderzoekt, is de kans groot dat je erachter komt dat je obsessie voor hardlopen feitelijk een obsessie is voor de potentie voor meer LEVEN! Zo kun je dus door hardlopen invulling geven aan de wens van mijn moeder voor mij en mijn wens voor jullie!
LEEF!!!
Auteur: Yvonne Janssen, BeneFIT! Sport, Coaching & Consultancy
