Patrick en Eliud

De laatste keer dat we elkaar zagen was geloof ik in 1989, de vorige eeuw dus, in Helsinki. Hij wilde daar heel hard lopen op de 3000 meter steeple chase, vroeg me of ik tempo voor hem wilde maken. Natuurlijk. We kenden elkaar goed, respecteerden elkaar. Ik geloof dat hij toen 8:16 liep, sneller dan hij ooit gelopen had.

Patrick Sang was op weg om een hele goede loper te worden. Twee jaar later werd hij tweede op het WK, het jaar erop op de Spelen in Barcelona was hij weer tweede. Het jaar daarna, op weer een WK, weer tweede. In ons land zou hij wellicht afgeschreven worden als een Joop Zoetemelk: steeds net niet. In eigen land, Kenia, toch wel wat gewend, werd hij op handen gedragen.

We spraken elkaar niet, posten later geen dingen op elkaars Facebook. Maar je weet, en dat was al best vaak gebeurd met andere lopers waar je intens mee geleefd hebt: als het uitkomt, dan bellen we en gaan verder waar we jaren geleden opgehouden zijn. Patrick kwam weer in beeld toen Eliud Kipchoge de wereld begon te veroveren. Eerst op de 5000 meter, later de marathon. Er is geen mens op aarde die zo vaak zo hard heeft gelopen over 42.2 kilometer, zo veel en zo vaak grote marathons heeft gewonnen dan Eliud Kipchoge. En Patrick, zo las ik toen, was zijn trainer. Glimlach op mijn gezicht.

Dus toen Mystical Miles het idee had om Eliud Kipchoge te vragen wat voor rituelen of gewoontes hij heeft vlak voordat hij gaat slapen, was een kort berichtje naar Patrick Sang voldoende. ‘How are you old friend? Proud of you for what you did with Eliud. I have a small request. May I call you?’ En waar Kenianen wel eens de tijd kunnen nemen te reageren, kwam de reactie binnen vijf minuten. De telefoon ging. Facebook Messenger.
Patrick was blij van me te horen. Life is good. Hij had via via gehoord dat ik veel crazy runs in the night aan het doen was. Hij zou de volgende week dinsdag bij Eliud zijn en me dan weer bellen.

Volgende week dinsdag belde hij. ‘Hans, Eliud is sitting next to me.’ Tien minuten later hing ik op, luisterde het opgenomen gesprek na en schreef het uit. Eliud had zich verontschuldigd voor zijn summiere verhaal. Maar het is natuurlijk juist het minimalistische van hun levensstijl dat lopers zoals Kipchoge zo mooi en bijzonder maken. Een kort verhaaltje, een vluchtig moment, een inkijkje in het leven van een groot loper en een groot mens, gegund door een andere grote loper die ik meer dan dertig jaar niet gezien had.

De wereld van het hardlopen is een hele mooie wereld.