Oranje medailles en wereldverhalen

Zondagochtend na het wakker worden keek ik op mijn telefoon om te checken of Eliud Kipchoge inderdaad de Olympische marathon had gewonnen. ‘Nageeye stunt met zilver’, las ik. No way! Snel zocht ik de beelden op en zag ik hoe Abdi Nageeye naar een tweede plek sprintte en zijn vriend Bashir Abdi aanvuurde om ook alles eruit te persen, de Keniaan Cherono te passeren en brons te pakken.

Wat een prachtig sportmoment.

Die mannen, wereldburgers, die elkaar in het hardlopen hebben gevonden. Ze leven en trainen, gescheiden van hun families, in Ethiopië.

Ze begrijpen elkaar en vinden bij elkaar iets dat als ‘thuis’ voelt

In een interview met Runner’s World grapten ze hoe tof het zou zijn als ze samen in Sapporo op de finish zouden afstormen. In de laatste kilometers van de marathon moest de ene na de andere concurrent lossen. Tot ze met de finish in zicht nog met drie man moesten strijden om zilver en brons. ‘Kom mee, kom mee’ gebaarde Nageeye naar zijn Belgische vriend. Zilver was al prachtig, maar om met zijn soul mate op het podium te staan, dat was de droom. En zo geschiedde.

Tijdens die eindsprint die rechtstreeks de Olympische geschiedenisboeken is ingegaan, stond Eliud Kipchoge gewikkeld in een Keniaanse vlag te wachten bij de finish. Kipchoge, the Greatest Of All Time, zag daar zijn voormalig trainingsmaatje Abdi in extase op hem af komen denderen. Ze trainden jarenlang samen in het trainingskamp in Kaptagat. Daar leerde Abdi van zijn Keniaanse collega’s om groter te denken. “Als je hier met de 2:05-mannen meekan tijdens tempotrainingen, waarom zou je dan in wedstrijden niet met de kopgroep meegaan?” Sindsdien vloog Abdi er tijdens wedstrijden on-Nederlands brutaal in.

Kijk de beelden eens terug en let op de de ogen van Abdi net voor hij Kipchoge in de armen springt. “Bedoelde je dit?”, zeggen die ogen. Nou ja, dat lees ik erin.

Het zilver van Abdi kwam na een dag waarop ik al twee keer met mijn dochter op mijn arm had staan springen en juichen bij de tv

Eerst had ik met mijn vader naar Sifan Hassans gouden 10 km-race gekeken. In de laatste kilometers was te zien hoe bij de Ethiopische Gidey langzaam het geloof in een overwinning begon weg te ebben. Die Hassan bleef haar maar in de nek hijgen, ondanks dat dit haar zesde race op de Spelen was. Wereldrecordhoudster Gidey hield het tempo hoog en de ene na de andere concurrent moest eraf, maar de vrouw van wie ze in juni het wereldrecord had afgepakt – 36 uur nadat dit record was gelopen – plakte aan haar als klittenband. Toen die schitterend getimede sprint. Net op het moment dat de drie koplopers een paar achterblijvers moesten passeren zette Sifan haar laatste en beslissende versnelling in. Gidey kwam opgesloten te zitten en brak. Waar Hassan in het verleden nog wel eens een race verloor door tactische missers, maakte ze het hier perfect af. Geduldig, slim, maar bovenal ijzersterk.

Sifan Hassan

Waar de interviews van Eliud Kipchoge allemaal van tevoren lijken bedacht, zijn die van Hassan altijd verrassend en verfrissend eerlijk. Wat in haar opkomt, zegt ze. Ze houdt zich niet bezig met image. Ze loopt voor zichzelf en voor Allah. In een interview zei ze ooit dat het eigenlijk niet kon, een goede moslim zijn en hardloper. Maar hoe belangrijk religie ook voor haar is, blijkbaar wint de liefde voor het lopen. Al blijft er altijd iets schuren. Ach ja, zonder wrijving geen glans. En ook hier kiest Sifan haar eigen weg. Net als op de Spelen. Het was enorm risicovol om mee te doen op drie afstanden. Ze zou met deelname aan de 1500, waar de kans op winst het kleinst was, haar veel grotere kansen op goud op de 5 en 10 km op het spel zetten. Maar ze wilde het zo graag en wie groot wil winnen, moet durven te verliezen.

Ze volgde haar hart en schreef geschiedenis.

En dan dat tweede juichmoment op zaterdag! Geen van de leden van het 4×400 estafetteteam behoort op het rondje atletiekbaan tot de absolute top. Liemarvin Bonevacia haalde de finale op de 400 meter, supergoed, maar moest daarin zeven man voor laten gaan. Wat is het dan mooi dat je als team wel een wereldprestatie kunt leveren. Een race waarin lopers boven zichzelf uitstijgen, daar hoop je toch op als liefhebber. En dat gebeurde. Slotloper Ramsey Angela werd op de mixed relay in de slotmeters nog door drie man voorbijgelopen, nu rende hij een verschroeiend harde 400, waarin hij op het allerlaatst nog een loper uit Botswana passeerde om het zilver te pakken. De vrouwen van de 4×400 m stonden na hun race nog langs de baan en leken bijna nog euforischer dan de mannen zelf.

Een uitgelaten oranje feestje in een vrijwel leeg stadion

Femke Bol werd door sommige sportjournalisten al een kans op goud toegedicht. Dat was uiteraard wishful thinking, want er was geen aanleiding om te denken dat zij Dalilah Muhammad zou kunnen verslaan, laat staan de ongenaakbare Sidney McLaughlin. Het is al zo ontzettend knap als je een atletiekmedaille op de Spelen weet te pakken, ‘en dat terwijl ze nog zo jong is’, moesten we steeds horen. McLaughlin is maar een half jaar ouder, dus die leeftijd doet er niet zoveel toe. Al betekent het hopelijk wel dat we nog hele mooie duels tussen de twee nagenoeg even oude hordenfenomenen gaan zien. Prachtig hoe relaxed Femke Bol het hele toernooi overkwam. Alsof ze al jaren meedoet om de medailles op het allerhoogste podium.

Bol staat nu volop in de schijnwerpers. Van haar wordt voortaan verwacht dat ze prijzen pakt op zowel de ‘gewone’ 400 meter als op de 400 horden. Met die hoge verwachtingen kreeg ook Anouk Vetter te maken nadat ze in 2016 de zevenkamp won tijdens de Europese Kampioenschappen in Amsterdam.

Een jaar later won ze nog brons op de Wereldkampioenschappen.

Nog een WK later brak ze. Tijdens dat toernooi in Doha in 2019, kapte ze er na zes onderdelen mee

Nog twee rondjes had ze moeten rennen om de zevenkamp te voltooien en daarmee haar status als financieel door het NOC*NSF ondersteunde atleet te waarborgen. Maar dat deed ze niet. In plaats van die 800 meter te lopen ging ze uitzoeken waarom ze het ook alweer deed, dat sporten.

Ze schrok zich een hoedje toen ze na vier onderdelen haar naam ineens bovenaan het lijstje zag staan. Maar Vetter had wijze lessen geleerd.

Ze wist dat ze niet bezig moest zijn met het eindresultaat, maar zich moet concentreren op de uitvoering

Sprong voor sprong, worp voor worp, stap voor stap. Dat Olympisch- en wereldkampioen Nafissatou Thiam haar nog voorbijstreefde was misschien wel te verwachten. Maar Vetter bleef fier overeind en pakte een zilveren medaille op misschien wel het meest Olympische onderdeel van allemaal. Dit keer kon ze de twee rondjes over de atletiekbaan op haar gemak uitlopen.

Dat was even anders voor Emma Oosterwegel. Die moest nog vol aan de bak om niet te ver achter de Belgische Noor Vidts te eindigen. Vol sprinten voor een medaille, dat moet toch heerlijk zijn? Oosterwegel pakte brons en maakte het feest voor Nederland compleet.

Acht atletiekmedailles. ACHT! Wat een weelde

Na iedere Spelen wordt weer de hoop uitgesproken dat het succes doorsijpelt naar de breedtesport. Dat meer mensen, kinderen vooral ook, de straat of de baan opgaan. Toen ik zondag tijdens mijn duurloop door het Amsterdamse Bos en het Vondelpark tientallen andere lopers tegenkwam, drong het tot me door: hier kan geen goud tegenop. Die vriendin die door de seizoenen heen zo geniet van het lopen, dat is de aantrekkingskracht. Die broer die je uitnodigt om samen te gaan trainen voor de Dam tot Damloop, die laat je lopen.

Die vader die jaar in jaar uit bezweet en gelukkig terugkomt van zijn loopjes, dat is de reclame.

We weten dat we geen medailles nodig hebben om lekker te blijven lopen, maar toch loopt het wel even heerlijk met zo’n gouden randje.