Een jaar lang twee marathons per dag – deel 11

De 24-jarige Rinus Pauel begeleidt  – als fysiotherapeut – de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij wekelijks over zijn avonturen. Eerder las je deel 10. 

We rijden richting Talca, één van de laatste steden ten zuiden van Santiago. Er moeten wat inkopen gedaan worden. Ze vragen of ik schoenen wil uitkiezen voor Bai Bin maar om eenzelfde probleem te voorkomen opper ik dat hij er bij moet zijn om de schoenen te passen en te proberen. Hij heeft echter geen tijd om deze uit te zoeken. We zullen moeten wachten tot we in Santiago zijn om deze samen met hem uit te kiezen. Dit is nog zo’n 3. Blijkbaar heeft hij niet een specifieke schoen waar hij altijd mee loopt, wat deze zoektocht uiteraard wat makkelijker zou maken. Eigenlijk vreemd voor iemand die beweert de beste loper in de wereld te zijn. 

In Chili is het herfst, wat voor deze omgeving een “prettige” 25 graden geeft. Extra veel drinken dus! Ik voel me een stuk fitter (en uitgeslapen) dus loop voor het eerst meer dan 10km mee met Bai Bin. In totaal net iets meer dan 12km. Dit had ik voor deze trip absoluut niet zo gemakkelijk kunnen behalen. Leuk om ook vooruitgang te zien in mijn eigen afstand. Het probleem met de schoenen van Bai Bin hebben we tijdelijk moeten oplossen met een extra zooltje. Voorlopig kan hij hier mee vooruit. 

We rijden achter Bai Bin aan vandaag. We rijden nu door het wijngebied van Chili. Overal komen we wijnplantages of andere fruitplantages tegen. We stoppen bij een perenboomgaard waar een klein gat in het hek te vinden is. Sun Wei en ik zien het als ons lot om hier doorheen te kruipen en een zak overheerlijke peren mee terug te nemen. Bai Bin lacht er dolgelukkig mee want hij is gek op peren. Dit doen we nadien nog eenmaal bij een appelboomgaard en keren terug naar huis met een bak vol fruit waar we de komende dagen voldoende aan zullen hebben. Niet erg netjes, moet ik wel toegeven. Bai Bin blijft last hebben van de schoenen dus heeft hij z’n oude schoenen moeten aandoen die helaas redelijk versleten zijn. Ik zal er extra werk aan hebben vanavond, maar we kunnen momenteel niks anders vinden voor hem. We komen na lang rijden aan in de stad Rancagua. 

Ik zit in de thuis groep. Bai Bin wordt nog altijd geteisterd door zijn jeukende uitslag wat nu heel erg is geworden. Ik heb al meermaals geopperd om naar een dokter te stappen, echter komt er dan een discussie op over verschillende visies op geneeskunde tussen oost en west. Begrijpelijk dus laat ik ze hun manier volgen (vaak bestaande uit niets doen). Het resultaat zal voor zich spreken. Daarbij zijn ze volgens Nianna een beetje bang voor ziekenhuizen en dokters en geloven ze sterk in zelfdiagnose. Zowel Nianna en ik maken ons er echter behoorlijk zorgen over. Het wordt met de dag erger en hij verliest veel slaap. We stellen dus beide een ultimatum en zeggen dat we eisen dat hij naar een dokter stapt in Santiago. Na lang gediscussieer dat ik niet kan verstaan blijken we ons gelijk te krijgen. In Santiago zal Bai Bin naar de dokter gaan. 

Vandaag komen we eindelijk aan in Santiago. Een mijlpaal voor ons allen. Bai Bin kijkt er al lang naar uit, hij had graag hier een halve dag rust ingepland. Nou ja, rust: hij wilde nog altijd 50-60 km lopen en nadien met mij gaan basketballen. Hij is hier, net als ik, gek op. Hopelijk vinden we hier de tijd voor. Die avond vraag ik wat het plan is voor morgen. Santiago is namelijk een immens grote stad en de wegen zijn zowel veeltalig als gevaarlijk. Er moet dus een fatsoenlijk plan zijn om door het doolhof van wegen te lopen, toch? Toch? Niet dus. Zoals vaker wanneer ik vraag om een plan, barst er een discussie uit (die ik niet kan volgen) tussen de mannen waarbij niemand elkaar laat uitpraten. De Chinese visie is meer gericht op gewoon doen en niet plannen, want we moeten ruimte houden voor flexibiliteit. Mijn vraag voor een plan of een route is volgens hen te wetenschappelijk. Het resultaat van dit alles is: we zien morgen wel. 

In de ochtend vertrekken we eerst vroeg naar het ziekenhuis. Het blijkt een onschuldige uitslag te zijn en de arts schrijft wat crème en pillen voor. Hopelijk zal dit werken. Nadien gaan we op jacht voor schoenen en sportdrank. We zoeken in de grote shopping mall van Santiago, maar zijn tegelijk gehaast want er is nadien een afspraak voor een interview en Bai Bin moet ook nog lopen. Na bijna alle sportwinkels in de omgeving bezocht te hebben blijken we tot de conclusie te komen, in Chili bestaat er niet zoiets als poeder voor isotone sportdrank. Iedere winkel houdt vol dat de sportsupplementen in Chili nog in de kinderschoenen staan. Ik zal dus alternatieven moeten zoeken voor de komende periode. We komen voorlopig geen echte grote steden meer tegen. 

Dan de schoenen. Ik stel voor bij een winkel waar ze goede schoenen verkopen, dat hij er een paar probeert. Hij kijkt er naar en zegt ‘ja die zijn goed’, slaat een paar keer op de zolen en zegt ‘ja, goeie demping, heb je die ook in een andere kleur?’. Ik dring aan dat hij er echt op moet lopen, daar komen we namelijk voor, maar dit vind Bai Bin niet nodig. Een paar keer stampen op de grond met de schoen is voldoende volgens hem om te bepalen dat we er maar liefst vijf paar van zullen kopen. Daarnaast wil hij graag nog 2 paar van een ander stel schoenen die eigenlijk bedoeld zijn voor trailrunning, maar deze zien er volgens hem goed uit. Ik ben een beetje verbaasd, het enige waar hij op af gaat is momenteel de kleur van zijn schoenen. Ik ben bekend met de schoenen en weet dat ze van goede kwaliteit zijn, maar hopelijk blijken ze ook goed voor hem te zijn. 

Nadien legt de rest een interview af met zowel Chinese als Chileense journalisten. Ik heb hier niet veel te zoeken dus kan ik mooi Santiago wat verkennen, samen met Nianna. Dit blijkt inderdaad een prachtige stad te zijn. We beklimmen een berg/heuvel die vrij centraal gelegen ligt en die een prachtig uitzicht geeft over de stad aan de voet van de Andes. Soms kan het toch heel mooi zijn.