Het is alweer ruim een week geleden dat sportvoedingsmerk Upfront op Terschelling het evenement Last Man Standing organiseerde. Het grote bereik van Upfront zorgde voor een ongekende belangstelling voor deze wedstrijdvorm waarbij deelnemers ieder uur beginnen aan een ronde van 6,7 kilometer. De winnaar, de Belg Sam Bracke, liep uiteindelijk 408,7, 61 rondes. De deelnemers kregen online veel lof toegezwaaid, maar er was ook kritiek. Moet een groot merk als Upfront zoiets ‘extreems’ promoten?
Big Dog’s Backyard Ultra
Eerst even over het evenement. Last Man Standing is een zogeheten backyard ultra. Aan de wieg van deze wedstrijdvorm staat Gary Cantrell, alias Lazarus Lake, de man die wereldberoemd werd als organisator van de Barkley Marathons. Over deze gruwelijke en haast niet te finishen ultra-beproeving maakte Netflix een documentaire die een groot publiek kennis liet maken met de meest extreme uithoek van het hardloopuniversum.
Terug naar de backyard. De eerste backyard ultra werd in 2011 gehouden in de achtertuin van Cantrell in Tennessee. Hij noemde de race naar zijn pitbull Big en zo ging de wedstrijd Big Dog’s Backyard Ultra heten. Ieder uur begonnen de deelnemers aan een ronde van 6.7 kilometer. Er is geen eindstreep of time cap, zolang er nog twee lopers aan de start verschijnen, gaat de race door. Slaagt een van de twee er niet in op tijd aan de start te verschijnen of het rondje niet binnen een uur te voltooien, dan wint de overgebleven loper.
Wereldrecord: 1019,3
Inmiddels worden wereldwijd backyard ultra’s gelopen en zijn er tijdens deze evenementen niet te bevatten afstanden afgelegd. De 408 kilometer van Sam Bracke is indrukwekkend, maar valt in het niet bij het wereldrecord van de Australiër Phil Gore die in september tot 1019,3 km kwam. Om zover te komen, heb je dus wel een tegenstander die het ook meer dan 1010 km volhoudt, wamt de race is over als er geen twee deelnemers meer aan de start staan.
Gisteren deed ik mee met de Sloterplasloop. Dit is een evenement dat wordt georganiseerd door atletiekclub AAC in Amsterdam Nieuw-West met een kidsrun, een 5 km- en een 10 km-wedstrijd. Een paar duizend deelnemers. Schuilend voor de regen in het materiaalhok had ik goed uitzicht op de finish waar na een dik uur de laatste tientallen lopers binnenkwamen. Ik weet dat veel van deze hardlopers serieus getraind hebben om die tien kilometer (of die 5 kilometer!) Te kunnen lopen. Sommigen met een tijdsdoel, sommigen om hardlopend 10 kilometer te kunnen afleggen. Geweldig om te zien wat evenementen als de Sloterplasloop teweegbrengen. Ze geven duizenden mensen een aanleiding om in beweging te komen.
10 km? Wereldprestatie!
Ik vrees dat alle aandacht voor het extreme ten koste gaat van de waardering die er zou moeten zijn voor de mensen die hard getraind hebben om 5 kilometer te kunnen lopen. Dat er mensen zijn die veel te bescheiden zijn over hun prestaties omdat ze denken dat het niks voorstelt, ‘ik loop maar 10 km, er zijn mensen die 400 kilometer lopen’. Die camera’s, de drones, de gelikte reels en video’s mogen wat mij betreft die natgeregende finishers bij de Sloterplasloop, de Noordduinloop, de Kopjesloop of het Rondje Bussloo in beeld brengen. Nogmaals, petje af voor de extreme prestaties, maar laten we blijven benadrukken wat die zijn: extreem.
