Dat we de nodige Vlaamse bezoekers op ProRun hebben, weten we. Ook bij onze trainerscursus schuift regelmatig een Zuiderbuur aan, maar we vonden het toch best verrassend dat er Belgen zijn die bij ons de 12 Provincies komen lopen. Vooral heel leuk! Hoe kom je er als Belg bij om mee te doen met de 12 Provincies Medaille en wat voor indruk van het Nederlandse hardloopwereldje heeft dat opgeleverd? We vroegen het aan Lieven Demeulenaere, die begin oktober met een halve marathon op Urk, Flevoland als laatste van de twaalf provincies mocht inkleuren.
Laten we bij het begin beginnen: hoe kwam hardlopen in je leven?
Ik ben 57 jaar en ben in 2017 beginnen lopen (hardlopen zoals jullie zeggen) om gewoon wat fitter te worden. In 2020 heb ik mijn huidige vrouw Ilse (Van Wilderode) leren kennen. Zij had toen al heel wat marathons gelopen en heeft mij, maar eigenlijk ook ons hele gezin, het loopvirus doorgegeven.
Sindsdien is lopen een steeds belangrijker deel van ons leven geworden. Het leuke is dat we er samen echt een passie van hebben gemaakt. We trainen samen, lopen wedstrijden en koppelen onze loopdoelen ook heel vaak aan reizen. Van gewoon wat fitter willen worden is het dus ondertussen toch een serieus uit de hand gelopen hobby geworden.
Hoe kwam je op het idee om mee te gaan doen met de 12 Provincies?
Dat was eigenlijk weer een idee van Ilse. Net zoals zij ooit met het idee kwam om de Six Majors te lopen, had ze de 12 Provincies ergens op internet ontdekt.
Haar reactie was ongeveer: “Dat moeten we doen! Dan leren we Nederland kennen en het zijn meteen goede trainingen voor onze marathons.” En zo is het eigenlijk begonnen.
Dat is trouwens typisch voor ons. We zoeken graag nieuwe sportieve doelen, maar er moet ook iets rond zitten. Niet gewoon ergens naartoe rijden, een halve marathon lopen en weer naar huis. We maken er graag een uitstap of een weekend van en zo leer je telkens weer nieuwe plaatsen en mensen kennen. Ik ben nu wel heel trots dat ik de eerste buitenlander ben die de 12 Provincies binnenhaalt. Mijn vrouw moet er nog 2 doen wegens een blessure begin dit jaar.
Je hebt nu in alle 12 provincies een halve marathon gelopen. Wat is jouw indruk van Nederland als hardloopland? Verschilt de sfeer bij wedstrijden met België?
Wat mij vooral is bijgebleven, is hoe ongelooflijk mooi en gevarieerd Nederland eigenlijk is. Door die 12 Provincies zijn we op plaatsen terechtgekomen waar we anders waarschijnlijk nooit zouden zijn geweest. En ook valt me op hoe onze taal dezelfde en toch verschillend is. Ik vroeg eens een looproute (om te trainen) en werd richting het moeras gestuurd want jullie lopen is ons wandelen en jullie hardlopen is ons lopen.
En wat ons als Belgen telkens weer opviel: overal is water! We hebben zo vaak langs het water gelopen of ergens aan het water gelogeerd. Dat geeft heel veel van die wedstrijden en plaatsen toch een heel eigen sfeer.
Maar het mooiste zijn misschien nog de mensen. Door onze marathonreizen hadden we al heel wat leuke Nederlanders leren kennen en door de 12 Provincies is die vriendenkring alleen maar groter geworden. We kennen ondertussen op verschillende plaatsen in Nederland koppels met wie we regelmatig afspreken om samen wedstrijden te lopen, soms in Nederland, soms bij ons in België en zelfs overal in de wereld. Zo staan binnenkort New York, Kaapstad, Shanghai en Sydney nog op het programma.
Dat vind ik misschien wel het mooiste aan lopen: je vertrekt voor een wedstrijd en komt soms terug met nieuwe vrienden.
Aan welk van de 12 evenementen bewaar je de mooiste herinnering?
Dat vind ik eigenlijk moeilijk om er maar één te noemen. Cadzand blijft voor mij heel speciaal. Ilse was geblesseerd en kon niet meelopen, waardoor ik die halve marathon samen met mijn dochter heb gelopen. Op voorhand had ik bovendien mijn twijfels. Lopen in de duinen en in het zand leek me eerlijk gezegd helemaal niets voor mij. Maar het werd juist een fantastische ervaring. Dat ik hem samen met mijn dochter kon lopen, maakte hem nog specialer.
Maar als je mij vraagt welke ik qua natuur, parcours en sfeer misschien de mooiste vond, dan kies ik voor Nijmegen. Die is me echt bijgebleven. En dan heb je op het einde nog die bijzondere klim die apart gechronometreerd wordt. Dat maakte het helemaal af.
Voor de sfeer is Zwolle de mooiste, dat is een echt loopfestival met een waanzinnige sfeer. Het voelt alsof je wordt aangemoedigd, net als op de Alpe d’Huez.
Dus als je me verplicht te kiezen: op 1 Zwolle voor de totale loopwedstrijd ervaring, op 2 Cadzand voor de herinnering, op 3 Nijmegen voor het unieke parcours.
Wat vond je de zwaarste halve marathon om te doen?
Dan moet ik Venlo zeggen, maar om een heel andere reden: ik was behoorlijk ziek en ben toch gestart. Achteraf bekeken was dat misschien niet mijn meest verstandige beslissing. Die halve marathon was echt afzien.
Ook Lauwersoog-Ulrum herinner ik me als een heel zware. Die was in juli en het was snikheet. Dat zijn van die wedstrijden waarbij je onderweg toch een paar keer denkt: waarom doe ik dit eigenlijk? Maar vreemd genoeg zijn dat achteraf vaak ook de verhalen die je blijft vertellen.
Wat zeiden mensen tegen je als je vertelde dat je bezig was om in 12 Nederlandse provincies een halve marathon te lopen?
De reacties waren eigenlijk heel leuk.
Nederlanders vonden het vooral grappig en bijzonder dat twee Belgen speciaal naar Nederland kwamen om in alle twaalf provincies een halve marathon te lopen. En in België vonden sommige mensen het in het begin misschien een ietwat vreemd idee: “Gaan jullie nu echt heel Nederland doorkruisen om overal een halve marathon te lopen?”
Maar zodra we vertelden wat er allemaal rondhing, vonden de meeste mensen het juist fantastisch. Want uiteindelijk gaat het al lang niet meer alleen over die twaalf halve marathons of die medaille.
We hebben Nederland op een totaal andere manier leren kennen, zijn op plaatsen gekomen waar we anders nooit zouden komen en hebben onderweg heel wat mensen leren kennen. De medaille is mooi, maar de herinneringen en de vriendschappen die eraan vasthangen zijn voor ons uiteindelijk veel waardevoller.
