De 24-jarige Rinus Pauel begeleidt – als fysiotherapeut – de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij wekelijks over zijn avonturen. Eerder las je deel 12.
Dinsdag 2 mei
Baibin heeft het erg zwaar vandaag. Hij slaapt ondanks dat de jeuk is afgenomen nog altijd niet erg goed. Daarbij heeft hij telkens last van zijn maag, en zijn benen beginnen pijn te doen door de schoenen die niet fijn lopen. Hij is inmiddels over geschakeld op een ouder paar schoenen met betere demping waar de zolen echter een beetje van versleten zijn.
Doordat we door een heuvelachtige omgeving lopen en dus veel hoogtemeters moeten maken zijn het zware en lange dagen voor Bai Bin. Ik loop vandaag weer een stuk met hem mee en geef hem onderweg wat extra geconcentreerde cafeïne die hem tijdens deze lange en zware dagen een extra oppepper geven. De omgeving begint langzaam steeds in een drogere te worden. We zijn in de buurt van de Atacama woestijn. In de avond arriveren we laat in La Serena, een kust stad, dat verrassend groot blijk te zijn. Na aankomst bespreken we hoe we Baibin door de drukke stad gaan krijgen om hem niet weer uit het oog te verliezen zoals in Santiago gebeurde. We besluiten om een fiets te huren en kan het achtervolgen overgenomen worden vanaf het moment dat de auto niet meer kan volgen.
Woensdag 3 mei
Samen met Sun Wei hebben we fietsen gehuurd en nieuwe medicijnen voor Bai Bin gehaald. Het eerste gedeelte kunnen we nog goed achter Bai Bin aan rijden maar rond 19.00 uur spring ik op de fiets en rijd achter hem aan. Nu bleek de route vooraf door de groep niet goed verkend te zijn waardoor we met twee, zonder lichten, over de vluchtstrook langs de snelweg achter hem aan moesten fietsen. Daar voelde ik me toch niet echt veilig bij.
Donderdag 4 mei
Na in de ochtend de fietsen terug te hebben gebracht ben ik toch maar weer eens op zoek gegaan naar goede loopschoenen voor Bai Bin. Daar we geen speciaalzaak kunnen vinden en alleen maar gewone sportschoenen kunnen krijgen moeten we over een andere oplossing gaan nadenken. De specifieke schoenen waar Bai Bin graag op loopt, zijn hier echter niet te verkrijgen. Bestellen blijkt ook wegens de lange levertijd ook geen optie. Er wordt gecommuniceerd met het thuisfront in China. Eind deze maand komt Yangying komt terug uit China en ze zal dan een hoop schoenen meebrengen. Dit duurt echter nog zo’n 20 dagen dat wordt dus doorbijten voor Bai Bin
Tussen alle gedoe door halen we lunch bij een restaurant aan de kust. Ik doe niet moeilijk over mijn eten en vond het over het algemeen bijna altijd lekker wat het team klaarmaakte. Maar god, wat een deugd deed doet een bord pasta na 3 maanden hetzelfde te eten. De kok van de groep komt uit hetzelfde dorp als Baibin en maakt dus in de lokale stijl eten. Erg fijn voor Baibin maar de rest van de groep vind het iets minder. De basis van elk gerecht is samen te vatten tot hetzelfde thema. Een kwart fles olie, vlees (veel vlees), enorm veel pepers (ik kan gelukkig tegen pikant eten) afgewerkt met iets wat lijkt op een vuist vol zout. Groenten zijn ze schaars mee. Gelukkig begint de rest van de groep ook liever een wat gezondere kookstijl te vragen en begint hier verandering in te komen. Zoals met alles bij de groep gebeurd dat gestaag. Enfin, ik ben nog nooit zo blij geweest met een pasta pesto en rijkelijk gevulde salade.
De tocht leidde ons naar een piepklein dorpje in de bergen waar we overnachtten bij iemand zijn huis, dat was omgetoverd tot een hostel. Samen met het gezin koken in de keuken. Het voelt als een groot contrast na de drukkere steden van Santiago en zelfs La Serena. Nu Bai Bin weer wat beter slaapt begint hij zijn kracht terug te krijgen. Hij is minder vermoeid maar wordt nog wel geteisterd door de maagklachten. De hoge klim was ook behoorlijk zwaar. Zijn geest is tenminste sterker dan de afgelopen week, waarschijnlijk door de betere nachtrust.
