De 24-jarige Rinus Pauel begeleidt – als fysiotherapeut – de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij wekelijks over zijn avonturen. Eerder las je deel 15.
Dinsdag 8 mei,
We zijn nu in Copiapo. Enkele jaren geleden was hier een groot mijnongeluk gebeurd waardoor er 33 mijnwerkers vast kwamen te zitten en na een lange tijd uiteindelijk toch gered werden. Normaal gesproken zou ik vandaag in de auto achter Bai Bin aan rijden maar het leek mij verstandiger om in de stad op jacht te gaan naar een paar nieuwe loopschoenen voor hem. Dat gaf mij ook de gelegenheid om nog iets van de stad te zien. Net als de meeste steden/dorpen in Chili zie je veel oude gebouwen en mooie pleinen die nog stammen uit 1700-1800. Hierdoor krijg je vaak het gevoel in een oude western film te lopen.
Ik had 2 paar schoenen met een grotere demping voor hem uitgezocht maar helaas vond Bai Bin ze niet heel fijn. Li vertelt me dat Bai Bin van te voren eigenlijk dit zelf zou regelen, maar hier niet genoeg tijd en aandacht aan heeft besteed. We zullen dus onderweg een oplossing hiervoor moeten blijven zoeken. Ik vrees dat we in Chili net zo snel een goed paar voor hem zullen vinden. Yang Ying zal, als ze weer terugkomt uit China, een aantal schoenen voor hem meebrengen.
Woensdag 9 mei,
We lopen langs de westkust van Chili en aan onze rechterhand ligt nog altijd de woestijn. Gelukkig worden we vanwege het jaargetijde niet heel erg door de hitte geteisterd. Doordat Bai Bin last blijft houden van zijn maag zijn we noodgedwongen overgestapt op water met honing. Hij heeft een enorme pot honing van thuis mee genomen en stond erop dat we die gebruikten in plaats van de gewoonlijke sportdrank die we voor hem klaarmaakten. Het is dan wel milder voor zijn maag maar hij krijgt te weinig nutriënten binnen. Zeker als je daarbij ook nog zo weinig eet. Het blijft de laatste tijd zo een opeenstapeling van probleempjes.
Hij heeft een zware dag achter de rug, hij kwam moeilijk vooruit. Koste wat kost wilde hij echter zijn einddoel van 70 km halen. Om hem te ondersteunen heb ik 15km met hem mee gelopen. Het is al 12 uur s’nachts als we klaar zijn en eindelijk naar huis kunnen. Dit was één van de langste en zwaarste dagen tot nog toe. We stellen voor om morgen wat later te beginnen om zowat meer slaap te krijgen.
Donderdag 10 mei,
De dag duurt lang en de kilometers gaan traag. We lopen langs een prachtige route langs de kust en worden onderweg begroet door een boel pelikanen en zeeleeuwen. Ik praat in de auto met Li over de problemen van zijn eten. Bijna alles wat we hem voorschotelen eet hij niet. Hij is gewoonweg te kieskeurig.
Dat zorgt wel voor wat frustratie bij de ook oververmoeide teamleden. Iedereen heeft veel te weinig slaap en ondanks dat het een prachtig project is, is er elke dag stapels werk te doen. Daardoor is het ook voor ons het dagelijks hard zwoegen.
Aan het einde van de dag verlaten we het kustgebied en rijden we nu echt de woestijn in. Wat een prachtige omgeving! S’nachts is er een enorm heldere lucht en aangezien er amper steden met licht in de omgeving zijn zien we de mooiste sterrenhemel die ik ooit gezien heb
