De Ode aan de Marathon van Dolf Jansen

Foto: Ben Stern

De Ode aan de Marathon van Dolf Jansen

Dolf Jansen bracht afgelopen maandag bij Beau een prachtige Ode aan de Marathon. Lees hier zijn tekst.

Deze week zaten Michiel Butter en Björn Koreman bij Beau aan tafel om te praten over hun Olympische marathonambities. Ook zat daar Dolf Jansen – met een mooi shirt van Mystical Miles – en bracht een prachtige Ode aan de Marathon. Dit is de tekst:

MarathonOde

De marathon is eigenlijk gewoon te lang.

De marathon is ruim 42 kilometer lang, en dat is voor de meeste mensen een afstand die vraagt om een auto, of zo’n e-bike waarmee sinds een paar jaar elke senior, boomer of mens op leeftijd anderszins de vouwen uit je broek rijdt op nietsvermoedende fietspaden.

42 kilometer en 195 meter is gewoon te lang om hardlopend af te leggen. Kan ik u verzekeren, en ik weet waar ik het over heb. En de anderen aanwezigen in deze studio met ingevallen wangen denken er net zo over. En toch, en toch laten we ons elke keer weer overhalen.

Terwijl we heel goed weten dat het lichaam die eerste 30, soms zelfs 32 kilometer, best goed aankan. En vaak ook in het tempo dat we van tevoren hadden bedacht. Waarvoor we maanden en maanden trainden.

En dan zegt het goedgetrainde lijf op ongeveer elke manier: stop hiermee uitroepteken.

Het is mooi geweest.

Kijk daar, die boom, dat zachte gras, ga lekker zitten en hou op met deze onzin.

En dan… dan lopen we door. Want we moeten nog ruim 9 kilometer.

Negen kilometer pijn, op elke plek waar je pijn kunt hebben.

Negen kilometer in een stijl die even ver van Eliud Kipchoge afligt al Hugo de Jonge van doordacht coronabeleid. Elke spier die je gebruikt, doet pijn, aangevuld met een hele batterij aan spieren waarvan je niet wist dat je ze had.

Je maag krampt, de inspanning maakt je misselijk, botjes in je voeten lijken als mikado op elkaar gestapeld, zelfs je hoofd bonkt.

En je loopt door.

Want de meters, de kilometers tikken weg, en de finish kom dichter en dichter. Elke stap brengt je dichter bij iets dat je alleen op die plek kunt vinden.

Wij zijn allemaal lopers, in die wedstrijd, hier aan tafel, iedereen die nu kijkt. Ja, echt, iedereen.

Wij zijn allemaal lopers, tempo in overleg, maar de marathonloper is het meest loper van allemaal.

En de allermooiste meters, Dolf?

De allermooiste meters zijn de 42 duizend en 195 meters van de Olympische marathon. Waar historie, magie, sport op het hoogste niveau en de oerkracht die in elke mens zit samenkomen.

Ach, als je die marathon toch zou mogen lopen….

 

5 reacties

  • charles

    Mooi gezegd.
    Inderdaad 30 km hard lopen is behoorlijk te doen voor een geoefende loper.
    Die laatste 10-12 km kan je je als recreant die meer dan 3 uur doet over een marathon nooit echt op voorbereiden.
    Alles doet pijn, eten of drinken gaat niet meer binnen en het lichaam schreeuwt om te stoppen.
    De pas verkort, elke molshoop wordt een berg en iemand die maar iets sneller loopt dan jezelf kan je toch niet volgen…
    En je denkt, waarom doe ik dit opnieuw ? Waarom heb ik me niet ingeschreven voor de halve ?
    Het is wellicht net daarom, omdat de marathon té ver is, dat de marathon een mythische afstand geworden is.

  • Simon Sirken

    Ik voel meteen mijn eerste marathon weer zo mooi beschreven door Dolf,maar het was het begin van mijn verslaving.Dank je Dolf

  • Elles van Dillen

    De marathon is gewoon gaaf .
    Oké je gaat naar de klote
    En na ruim 42 km ben je helemaal naar de klote
    Alles doet zeer .
    Maar het geeft een heel gaaf gevoel van een overwinning op je zelf .
    Jij en je lichaam hebben het samen geflikt
    Om deze bizarre afstand. Te volbrengen .

  • Elroy Bu

    Mooi geschreven

  • Wannabe Olympian

    Heel mooi verwoord – herkenbaar en oh zo waar.

Reacties zijn gesloten.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer