De 24-jarige Rinus Pauel begeleidt – als fysiotherapeut – de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij wekelijks over zijn avonturen. Eerder las je deel 12.
Zondag 29 april,
Een probleem! Bai Bin blijkt beide type schoenen die we onlangs hebben gekocht toch niet fijn te vinden. Hij schrijft de schoenen af als slechte kwaliteit en goedkoop, niet beseffende dat het juist hele goede (en dure)schoenen zijn die bewust zijn gemaakt om extra demping te geven voor zulke lange afstanden. Het kan natuurlijk dat hij ze niet fijn vindt. Dit was ook de reden waarom ik hem vroeg om ze in de winkel te proberen in plaats van op de kleur af te gaan. Het maakt natuurlijk niet uit verder, er moet een oplossing komen. Aangezien we niet direct meer hele grote steden zullen tegenkomen zal dat lastig worden.
Voorlopig proberen we het met extra dempende zooltjes en dat geeft wel een beetje verbetering.
Het tweede probleem is nog altijd het slaaptekort, veroorzaakt door de jeuk, waar Bai Bin mee te kampen heeft. Ik hoop echt dat de medicijnen aanslaan want hij begint nu toch wel uitgeput te geraken. Hij is zichtbaar oververmoeid en ziet er zelfs een stuk verouderd uit sinds de start 2 maand geleden. Dat in combinatie met zijn slechte eetlust maakt zijn project niet makkelijker. Hij loopt de afgelopen dagen steeds moeilijker, en loopt telkens maar tussen de 70 en 80 km.
Maandag 30 april
We zijn gisteren aangekomen bij een vissersdorpje aan de kust en ons huisje heeft een prachtig uitzicht op de zee. Dit geeft in de avond een prachtige zonsondergang terwijl deze in de zee zakt. In de ochtend wordt er verse vis, krab en zeevruchten gehaald in het kleine haventje. In de namiddag heb ik een beetje tijd om rond te kijken.
De zee is erg kalm maar ik kom twee surfers tegen op het strand. Ik had vooraf gehoopt, wanneer de kans zich aanbied, zelf eventueel te kunnen surfen. Ik ging ze dus snel achterna om te vragen waar ze gaan surfen en of er eventueel een winkel is waar ze surfmateriaal verhuren. Jammer genoeg is er in de omgeving geen verhuur te vinden. We praten nog wat en ze nodigen me uit bij hun thuis en om wat te drinken en te eten. Na het vertellen van ons onwaarschijnlijke verhaal willen ze graag zelf Bai Bin met hun eigen ogen wel eens aanschouwen. Zodoende nodig ik ze nog uit bij ons thuis waar we nog even blijven praten en uiteraard worden er op zijn Chinees veel foto’s genomen.
Dinsdag 1 mei
De dames moeten vroeg weg want er moet nog een hotel gevonden worden voor de komende nacht. Dat is in deze regio geen gemakkelijk opgave. Het is erg dunbevolkt en slechts om de 100-200 km komen we een dorp(je) tegen waar eventueel een verblijfplaats kan zijn. Er kan helaas niet verder vooruit gepland worden, omdat Bai Bin elke dag een andere afstand loopt waardoor het moeilijk is om een lange termijn planning te maken, aldus het team.
We overnachten deze keer noodgedwongen in een verblijf langs de snelweg met weinig faciliteiten (douche, keuken, kamers, goede bedden), bedoeld voor noodstoppen voor vrachtwagens. Geen probleem, alleen betekend het nogmaals dat Baibin slecht slaapt en weinig eet van de magere maaltijd die voor hem geregeld was. Zijn kieskeurigheid begint hem echt tegen te zitten, maar hij beseft dit gelukkig zelf ook.
Onderweg krijgen we er nog een probleempje bij. De poeder voor de sportdrank die we pas gekocht hebben blijkt niet goed op Baibin zijn maag te liggen. Het is in Chili erg moeilijk om aan goede alternatieve supplementen te komen. Aangezien Bai Bin telkens last heeft van een maagzuur/reflux moeten we op zoek andere alternatieven. Zelf oppert hij om honingwater te drinken, gemaakt met een enorme pot honing die hij uit China heeft meegenomen. Hij zal hierdoor een hoop minder voedingsstoffen binnenkrijgen, maar hij wilt het graag, dus doen we het zo. Hij zal extra moeten eten om het te compenseren, of hij zal zelf het verschil merken. In de volgende stad zal ik bovendien maagtabletten kopen om het te verhelpen.
