Mijn quadriceps herinneren mij iedere keer dat ik opsta aan een geweldig pinksterweekend in de Vogezen. Het klimmen op de Franse hellingen zette hart en longen stevig aan het werk, maar het afdalen was pas echt een klap op het gestel. Dat heb ik als beloper van het pannenkoekplatte Noord-Holland weer volop mogen ervaren de afgelopen dagen.
Mee met Loopwijzer
Ik mocht met Nils en Floortje van Loopwijzer mee op een van hun trailweekenden. Dit keer lag de bestemming in de Vogezen, dat prachtig groene middelgebergte in het Oosten van Frankrijk. Voor veel mensen bekend van de keren dat er in Tour de France er een of meer dagen doorheen koerste. Primoz Roglic verloor er de Tour van 2020 aan zijn landgenoot Tadej Pogacar tijdens die roemruchte klimtijdrit op de Planche des Belles Filles. Met de Grand Ballon, de Petit Ballon en de Ballon d’Alsace heeft het gebied nog een paar vrij beroemde beklimmingen in de aanbieding. Maar goed, wij waren er natuurlijk niet om te fietsen, want trailen, dat kan er ook. En niet zo’n beetje.
Mijn hartslagmeter en Stryd bleven in de tas, sterker nog, met al dat klimmen en dalen op onverharde paden was ik sowieso niet van plan om op mijn horloge te kijken naar tempo’s, wattages en hartslagen. Het enige wat mij interesseerde in vier dagen op de trails was meestal hoeveel hoogtemeters ik nog voor de boeg had. Dat bleken er na vier loopjes 3500 te zijn.
Overmoed komt voor de val
Na een rustig begin met een relaxed trailtje van 8 km met 225 hoogtemeters op de eerste dag, maakte ik op dag twee de overmoedige beslissing om met het snelste tempogroepje mee te gaan. Deze lopers bleken veel harder te kunnen afdalen dan ik aankon. Na in een kilometer of 4 zo’n 600 meter te zijn gedaald waren de spieren aan de voorkant van mijn bovenbenen helemaal niets meer waard. Dat kwam slecht uit, want die had ik ook weer volop nodig om de volgende 5 kilometer weer 600 meter omhoog te komen. Het werd een taaie dag, maar goed, als je dan toch diep moet gaan, is zo’n prachtige omgeving met rotsen, bos, kabbelende beekjes en goed gezelschap een rijke troost.
Een dag ouder en een stuk wijzer ging ik de twee resterende dagen met wat minder ambitie van start. Dat was een bijzonder goed idee. Nog steeds lekker afzien, maar heel veel meer genieten. Die quadriceps schreeuwden het af en toe uit, dat wel, maar dat heb ik dankbaar geaccepteerd als krachttraining.
De paden op, de lanen in
Ik heb het hier al eerder betoogd, maar als je nog eens een weekend ergens op een mooie plek in Europa liefdevol en uitstekend verzorgd trailen, check dan even de opties bij Loopwijzer.
En nu weer lekker voorwaarts op het vlakke asfalt. Kijken of ik in juni voldoende in vorm kan komen om op 3 juli een 10 km onder de 40 minuten kan lopen tijdens de RunX Summer Run in Spaarndam. Na deze vier dagen achter elkaar trailen, is het deze week eerst nog even rustig aan. Lekker oefenen met mijn neusademhaling en na het weekend weer terug naar intervallen en wattages. Ook weer zin in.
