Trainingsachterstand
Nog 90 dagen tot de marathon van New York. Wanneer je op 1 nov op vakantie zou gaan lijkt het nog best ver weg. Echter is het in mijn geval de bedoeling om op dezelfde datum goed voorbereid aan de start-streep van de marathon te verschijnen… en dus, gezien mijn geringe trainingen, begin ik nu toch wel een beetje zenuwachtig te worden.
Misschien herken je het;
Je neemt je voor ergens naartoe te trainen (of te werken) en door allerlei oorzaken lijkt de deadline te snel te komen. Slechte planning? De voorbereiding onderschat??
Ben ik de enige?
Ik zou wel eens een onderzoek willen doen. Gewoon aan een X-aantal mensen vragen; ‘Hoe goed voorbereid sta jij hier aan de start van jouw marathon?’. De professionele lopers daar gelaten, en ook de verslaafde running freaks ga ik het natuurlijk nooit vragen, hun antwoord denk ik wel te weten….. Nee, de gewone mensen. Mensen net als ik, die wel hardlopen, een beetje sportief zijn en zichzelf het rennen van de marathon ten doel hebben gesteld omdat dat nu eenmaal moet, op hun bucketlist staat, om af te vallen of misschien wel voor een goed doel. Mensen voor wie de marathon echt een hele grote uitdaging is.
Wat is binnen die groep de verdeling tussen ‘ik ben goed voorbereid’ of ‘we maken er maar het beste van’?
Bang
Maarja, waarom vraag ik dat mijzelf eigenlijk af? Misschien wil ik wel gewoon horen dat ik niet de enige ben die straks huilend en kruipend de laatste 12, 18, 20(?) km in gaat. Ik wil nu héél graag van andere (toekomstige) marathonlopers horen dat zij ook niet alles van hun marathon schema hebben gedaan en zoek ik bevestiging niet de enige te zijn die zich in de strenge trainingsperiode (meer dan eens) heeft vergrepen aan een kroket en chocola! Waarschijnlijk omdat ik gewoon bang ben om als aller, allerlaatste loper scheef, schuifelend in het tempo van een kreupele schildpad binnen te komen. Maar ach, er moet iemand de laatste zijn. Kalm blijven, ik ga niet in paniek raken.
Mijn 90 dagen plan
En dus ben ik de laatste tijd wat minder in de virtuele wereld waar de wasbordjes, de kilometer score-borden, krachtpatsers en andere stoere sportieve en gezonde rituelen mijn zelfvertrouwen zouden kunnen schaden. Ik kijk naar waar ik nu sta, niet waar ik zou willen of moeten zijn en ‘take it from there’.
Eén van mijn overlevingskansen is misschien wel mijn mentaliteit. Ik geef niet zomaar op en zal mijzelf herpakken! Een ‘salsa mexicana’ op de tortilla voor hardlopers. Het geheime recept volgens mijn Mexicaanse coach German Silva!
Lees ook de blog van Joan op haar website
