Van 0 km naar 130 km.
“Over 20 jaar ben je teleurgesteld over de dingen die je niet hebt gedaan in je leven. De dingen die je hebt nagelaten. Meer nog dan over de dingen die je wel hebt gedaan en minder succesvol waren.
Dus trossen los en hijs de zeilen.”
Vrij naar Mark Twain.
November 2013 ben ik opnieuw begonnen met lopen. Ik had er een paar zware jaren er op zitten. In 2010 was ik gestopt na een zeer actieve atletiek periode. Ik was daarvoor bijna iedere dag op de baan te vinden.
Ik moest stoppen met alle activiteiten.
In 2009 kwam ik definitief alleen te staan voor de opvoeding van mijn kinderen. Eigenlijk waren de jaren daarvoor al gekkenwerk. Ik had keuzes gemaakt die ik nu met mijn huidige visie niet zou hebben gemaakt. Ik toonde mogelijk vluchtgedrag. Eigenlijk waren mijn kinderen al alleen met een moeder die dan weer wel en dan weer niet thuis was en als ze thuis was, was ze niet echt aanwezig. Dus hadden ze alleen mij. Hun vader.
Dat werd dus extra zwaar toen hun moeder helemaal niet meer thuis mocht komen, in 2009. Ik ging nog wel even door en werd gesteund door vrienden en familie, middels hun uitspraak. Je moet ook gewoon aan jezelf blijven denken. Echter die familie hielp mij niet echt.
Dat jaar kwam ik tot inkeer en nam afscheid, gewoon door met alles te stoppen. Ze wilde mij nog bedanken, maar hun bedank avondje was op de verjaardag van mijn dochter, op 4 december 2010.
Haar eerste slaapfeestje.
In de tussenliggende periode geprobeerd om het lopen weer op te pakken, echter steeds zonder succes. Ik zag er ook tegen op om even een rondje in de buurt te lopen.
Ik had daarvoor altijd gelopen in een lopersgroep. Heel soms trainde ik alleen.
In wat resteerde in 2010 probeerde ik de schade die ik had opgelopen met de kinderen in te halen, echter er was een nieuwe bedreiging, een nieuwe liefde slokte naast mijn werk de resterende tijd op. Dit bleef tot 2012.
Ik wilde niet graag van huis zijn. Ik moest wel een eindje rijden voor de lopersgroep en alleen lopen ging maar heel af en toe.
Heel af en toe liet ik mijn gezicht zien, op de lopersgroep, mijn gewicht groeide, dat maakte het er niet makkelijker op. Daarbij kwam ook nog eens een verhuizing, die maakte dat ik nog verder moest rijden. Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik mezelf wegstreepte. Weer maakte ik keuzes die ik nu niet meer zou maken.
Toch is altijd die drijfveer om te gaan lopen gebleven, ik was nog steeds lid van de atletiek vereniging, ik keek vaak op de website, ik volgde de atleten die ik getraind had, via de wedstrijdverslagen en had nog contact via Facebook. Ik las het en dacht: “ik wil ook weer crossen, ik wil ook die rode atletiekbaan weer op”. Maar alle bezwaren, die waarschijnlijk in volksmond gewoon smoesjes zijn, hielden mij tegen.
Eind 2012 doofde mijn relatie uit, als een kaars. Eigenlijk hadden we elkaar alleen een beetje nodig gehad, maar was het geen ultieme liefde. Al had ik wel alles opgegeven. Want ik had ook mijn huis verkocht, om samen te gaan wonen, ik had zelfs ook weer mijn kinderen op een ander plan gezet, niet direct op het tweede, maar ook niet op het plan, wat ze verdienen.
Ik leerde een nieuwe vriendin kennen, wonende in Den Haag, ik pakte de liefde anders aan, tactischer. Nam mijn dochter mee, op mijn eerste date.
Ik wilde weer gaan hardlopen, ik hield het vol vanaf November tot Maart 2013, maar er miste nog iets. Wat miste er?
Een doel?
In november 2013 veranderde mijn wereld. Ik had een doel gesteld om de 5 km van de CPC binnen 30 minuten te lopen. Ik installeerde een running app op mijn telefoon en deze stem werd mijn maatje. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat ik het niet meer alleen hoefde te doen. Op de trainingsmethode kom ik later nog terug, maar ik had echt hulp aan die “robot” mevrouw. Ze sprak me moed in.
“Je bent er bijna”, “goede training”, enz.
Op een gegeven moment lukte het lopen mij weer zonder app. Ik had er zin in en ik was niet tegen te houden. Dat was na mijn 1e comeback wedstrijd op de 5 km., die ik overigens net boven de 25 minuten liep. Wat nu het mooie was, het nam niet veel tijd in beslag. Ik was er gewoon, voor mijn vriendin en mijn kinderen. Ik was terug en eigenlijk beter dan ooit.
Ik wilde doorgaan voor de 10 km. totdat ik tijdens het trainen ineens een ingeving kreeg. Als het hardlopen mij zo goed afgaat, waarom ga ik dan niet een keer naar mijn vriendin lopen, die in Den Haag woont en ik woon in Helmond. Dat zou toch mooi zijn. Ik bedacht dat daar dan iets tegenover moet staan en bedacht dat als ik het doe, ik het juist doe voor de liefde. Ik sprak er met mijn kinderen over en met mijn vriendin.
De zware jaren kwamen met name voort uit de zorg. De zorg voor mijn kinderen.
Mijn kinderen hebben bijvoorbeeld beiden problemen gehad met ons huidig onderwijs. Beide met een andere problematiek. Het basisonderwijs blokte heel wat mogelijkheden voor hen af en mijn kinderen kregen daardoor geen voldoende aansluiting bij het vervolgonderwijs. Ik dacht: “dat kan toch anders”.
Verder is dat ook zo met de zorg voor ouderen. We zijn vaak bezig met ons eigen ding, maar vergeten dat onze buurvrouw wel wat hulp kan gebruiken.
Waarom dan lopen?
Heel eenvoudig, omdat ik het kan. Om te laten zien dat een mens tot meer in staat is, dan hij denkt. Laten we eerlijk zijn, ik ben geen Superman.
Tot mijn 11e liep ik altijd achteraan. Mijn voeten zo scheef, dat de zolen van mijn schoenen binnen twee weken versleten waren. Ik ging trainen voor de halve marathon en ik zou in oktober de marathon lopen. Dat laatste mislukte en daarmee schoof mijn plan op voor de 130 km. liefdesloop.
Waarvoor doe ik het dan?
Allereerst wil ik het laten zien, aan mijn kinderen. Ook zij kunnen veel meer, dan de stempel die op hun gedrukt word. Ik wil het laten zien aan mijn vriendin, ik ben vrij, maar ben wel bij haar. Tot slot wil ik het laten zien aan een ieder die het wil zien. Ook jij kunt meer dan je nu al doet, ook voor de zorg, ook voor het onderwijs, voor de vrede, voor de vrijheid.
Afgelopen jaar heb ik flink getraind. Nog niet voldoende, maar heb uiteindelijk de marathon volbracht. Soms heb ik moeite om mij weer opnieuw op te laden. Dan hangen er donkere wolken boven mijn hoofd en bedenk dan het volgende.
“Heel misschien ben ik wel toe aan een dagje rust”. Wanneer de dip te lang duurt dan ga ik terug naar waar ik begonnen was.
Ik denk dan aan de quote:
“Over 20 jaar ……”, deze quote is tot nu toe nog altijd voldoende en na het lezen loop ik dan weer zo snel dat de sterren uit de hemel mij niet kunnen volgen.
Ik lees en denk aan mijn loop. Over 20 jaar kijk ik terug en ben ik niet teleurgesteld. Ik heb geleerd van mijn moeilijke jaren.
Waardoor wordt jij gemotiveerd?
