Schoorl om vier uur ’s ochtends: op avontuur

Als tiener wilde ik bergop fietsen met Marco Pantani. Nu wil ik hardlopen in de nacht met Hans Koeleman.

Als kind wilde ik vrienden zijn met Matilda (dé Matilda).

Als jonge tiener schreef ik een brief aan Romario: of ie me les wilde geven in doelpunten maken.

Als jong volwassene wilde ik bergop rijden met Marco Pantani.

Nu wil ik hardlopen in het blauwe uur met Hans Koeleman.

Van mijn eerste dagdromerijen is nooit iets terecht gekomen. Matilda bleek fantasie van Roald Dahl, Romario liet iemand van de administratie bij PSV wel een foto met handtekening opsturen, maar les zat er niet in en voor de ploeg van Pantani kwam ik talent en doorzettingsvermogen te kort.

Maar vorig jaar liep ik tussen vier en half vijf wél het klimduin op in Schoorl met Hans Koeleman.

Dé Hans Koeleman, van Het Blauwe Uur.

Vorig jaar mocht ik mee met Hans Koeleman en straks op 21 december gaan we weer met een groepje. Ik zie er nu al naar uit.

Koeleman beschrijft in zijn boek over een cluppie lopers die samen in het pikkedonker vertrekken uit Schoorl. De sterren, de stilte in de duinen, het heftige geluid van de zee op het strand, het wennen van de ogen. Koeleman beschrijft zijn avontuur aanstekelijk. Er is slechts één verbod: verlichting.

Het effect is vreemd. Je loopt in het pikkedonker, maar al na 5 minuten zijn je ogen gewend en zie je het pad, de bomen en zelfs kuilen. Dat komt omdat de kegeltjes uitgeschakeld worden en de staafjes in zwart-wit prima kunnen zien. Kegeltjes en staafjes: we hebben het met biologie allemaal wel gehad. Achter je oog zitten miljoenen kegeltjes en staafjes vastgeplakt: het netvlies. Deze kegeltjes en staafjes zenden informatie door naar de hersenen waardoor we vormen en kleuren onderscheiden. Als we in het pikkedonker een bos inlopen zien we tijdelijk niets. Tot de kegeltjes zijn uitgeschakeld – er is toch geen kleur te zien – en de staafjes de overhand nemen. Je ziet zwart/wit/grijs gewoon diepte en paden en vormen.

In die staat uren lopen, in stilte, in goed gezelschap is een bijzondere ervaring. Het is een combinatie van hardlopen, mediteren, een avontuur beleven en voorbij het denken komen.

Hans Koeleman is zelf aangestoken om te gaan nachtlopen door zijn Zuid-Afrikaanse vriend Paul Vorwerk die het boek Mystical Miles schreef. Vorwerk stapt geregeld midden in de nacht uit bed om zijn hardloopkleren aan te doen en te lopen tot de zon opkomt. Vooral het schemergebied tussen nacht en dag heeft een aantrekkingskracht op de Zuid-Afrikaan.

Ooit hoop ik met Vorwerk én Koeleman een nachtloop te doen: Roald Dahl had er vast een mooie avonturenroman over geschreven.

STRYD V3: De ultieme footpod (vermogensmeter)

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners