Trainer zonder groep: #hoedan?

Christl is hardlooptrainer. Ze loopt, maar zonder groep. Wat te doen als trainer in deze tijd?

Deel dit artikel:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Trainer zonder groep: #hoedan?

In Nederland lopen nu duizenden trainers rond zonder groep. Mensen die, net als ik, gewoonlijk op een vaste dag in de week, op een vast tijdstip, een programma afwerken op een atletiekbaan, in het bos of in een woonwijk. Die dat met meer of minder enthousiasme en deskundigheid thuis voorbereiden en daarvoor na afloop enkele euro’s (of niet) ontvangen plus soms een spontaan applaus. Kortom, de doorsnee hardlooptrainer die weleens naar de Hardlooptrainersdag van de Atletiekunie gaat, een diploma heeft of daarmee bezig is, en die zelf actief hardloper is of in ieder geval is geweest.

Op dit moment lopen we niet. De trainers lopen wel, maar niet met een groep. Ook de groep loopt niet. De lopers wel, maar de groep niet. En dat is niet 1 of 2 weken vanwege vakantie, nee dat is al sinds vrijdag 13 maart het geval. De ene na de andere club publiceerde op zijn website het bericht dat tot nader order geen trainingen worden gegeven. Dat nader order verschilt trouwens per vereniging: de een houdt het op 28 april, de ander op 1 juni. Maar dat terzijde.

Streep erdoor
Dat was heftig slikken en schikken. Ik had mijn training voor 14 maart klaarliggen en keek er naar uit om met mijn groep op pad te gaan. Het is altijd een gezellig weerzien, er wordt serieus getraind en na afloop is bij iedereen de voldoening voelbaar en zichtbaar. Ineens ging er een streep door dat plan. Ik ben wel naar het clubhuis gegaan, om eventuele leden op te vangen die de boodschap hadden gemist. Een handvol lopers kwam vastberaden opdagen, evenals enkele trainers – incognito, niet in het clubtenue. Een paar groepen gingen op pad voor een duurloop. Ik ging mee met mijn groep, maar niet voor lang. Een gevoel van ongemak maakte zich van mij meester. Afgekondigd was immers het gebod om afstand te houden van elkaar. En wat ik toen ontdekte, was dat je bij hardlopen in een groep geen afstand kunt houden. Bij het inlopen is het altijd 2 aan 2 en er wordt druk gepraat – dat kan niet op 1,5 meter afstand. Afstand houden, dat betekent: alleen lopen. En zo werd ik trainer zonder groep.

Fysieke aanwezigheid
Het kenmerk van een hardlooptrainer is dat hij enerzijds trainingsprikkels toedient aan een groep lopers, anderzijds dat hij betrokken is bij deze lopers. Als je alleen maar prikkels zou hoeven toedienen, kun je ook met een running app volstaan die via een koptelefoon opdrachten dicteert. Als trainer ben je echter méér dan een app. Je leeft mee, geeft feedback, daagt uit, remt af, let op de belastbaarheid van je lopers, houdt voortgang in de gaten, en soms weet je ook nog iets van de privé situatie van de loper, wat van invloed kan zijn op diens vorm van de dag. Die fysieke aanwezigheid van een trainer maakt het verschil.

Verschillende visies
Hoe nu te handelen als het fysieke contact vervalt? Die vraag stelden meer trainers van mijn vereniging zich. Allereerst de vraag: móet je wel iets doen? Er mag niet getraind worden, dus dan is het aan de leden om zelf invulling te geven aan hun trainingsmoment. Daar zijn ze oud en wijs genoeg voor. Bovendien zijn er genoeg schema’s en filmpjes te vinden op internet, zou je kunnen denken. Je kunt je lopers altijd nog volgen op Strava om te zien wat ze doen. Maar je kunt ook zeggen: dat is onvoldoende. Je bent en blijft trainer, ook al zie je elkaar niet meer wekelijks. Dus bedenk je andere vormen en manieren om trainingsprikkels toe te dienen en mee te leven. Een opdracht in de groepsapp zetten, een voorbeeldtraining op Strava plaatsen, een activerende mail sturen: ik zag diverse alternatieve trainingsvormen voorbij komen.

Betrokken op afstand
We zijn een paar weken verder en we lijken nu iets gewend aan de nieuwe realiteit. Op de website van mijn club staan inmiddels allerlei voorbeelden van manieren waarop je kunt trainen. Ook op de Facebookpagina worden initiatieven gedeeld. Daar kunnen alle lopers hun voordeel mee doen. En doen ze dat niet: even goede vrienden. Zelf heb ik ervoor gekozen om ‘betrokken trainer op afstand’ te zijn. Op ons vaste trainingsmoment plaats ik een opdracht of oproep in de appgroep. En daar popt in de loop van de dag van alles op. Daardoor weet ik wie er actief is, wat er aan training wordt gedaan en hoe de lopers op elkaar reageren. Nog steeds positief en enthousiast.

Vooruitblik
Maar wat als deze situatie langer dan een maand gaat duren? Dan kan het ongemakkelijk worden, gekunsteld zelfs. Daar denk ik nu over na. Ga ik filmpjes maken met trainingsprogramma’s? Ga ik routes uitwerken op afstandmeten.nl? Ga ik challenges organiseren? Dingen waar ik me tot nu toe nog nooit mee heb vermoeid, eerlijk gezegd. Uitdagingen waar leerkrachten van alle gesloten scholen zich vast ook het hoofd over breken.
Daarnaast houdt de vraag me bezig: wat als we ineens weer van hogerhand training mogen geven? Hoe richt ik de training in het post-corona tijdperk in: fysiek, qua belasting en intensiteit; sociaal, de contacten binnen de groep en psychisch: rekening houdend met de mentale belasting die de intelligente lockdown voor ieder afzonderlijk heeft betekend? Nog maar niet te spreken van lopers die van nabij te maken hebben met schade, ongemak, pijn en verdriet door het coronavirus.

De kracht van samen hardlopen
Eén ding weet ik zeker en daar zal ik op blijven vertrouwen: de kracht van samen hardlopen. Met elkaar op pad gaan, ervaringen opdoen, lief en leed delen, je lichaam voelen, je hoofd leegmaken. Misschien is de training zelf dan wel bijzaak. En hoef ik er als trainer alleen maar te zíjn. Dat moet lukken.

Deel dit artikel:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners