Training

Door de pijn heen rennen: een kunst of een gave?

Door
Sebastiaan Timmermans
23 maart 2019 00:00
Door de pijn heen rennen: een kunst of een gave?

Hoe kan het dat je trainingsmaatje harder rent tijdens een wedstrijd, terwijl jullie dezelfde trainingsarbeid verrichten. Valt dit allemaal te wijten aan talent of het gebrek daaraan? 'Nee', zullen veel lopers zeggen. Een atleet kan nog zoveel talent hebben en urenlang trainen. Om echt te presteren zul je nog iets anders moeten doen: door de pijn heen rennen.


De pijn die hardlopen heet. Voor de geoefende loper voelt dit gevoel dat je tijdens een wedstrijd hebt bijna vertrouwd aan. Tijdens een tien kilometer begint het al na een minuut of 10. Pijntjes. Aan je benen, aan je longen, aan je schouders en in je geest. De mate waarin je die pijn kan weerstaan, bepaalt of je je echt kunt verbeteren of dat je constant blijft presteren, maar nooit echt veel sneller zult worden.


Volgens The Osborne Running Analysys Lab zijn er verschillende pijnen die je tijdens een wedstrijd voelt. Allereerst is daar het weten dat je pijn gaat lijden. Veel ervaren lopers zijn doosbang voor een wedstrijd. Ze weten namelijk dat ze hun lijf gaan pijnigen en dat het een kwestie van hoe meer hoe beter is om een goede prestatie neer te zetten. Verre van een prettig vooruitzicht.


Heeft het startschot eenmaal geklonken, dan begint de pijn. Voor ongeoefende lopers zal dit voornamelijk de pijn van slecht getrainde spieren zijn. Benen die door te weinig voorbereiding niet zijn voorbereid op de tocht. Hierbij geldt maar één ding: zorg dat je de volgende keer een sterker lichaam hebt.


Bij gevorderde atleten ligt dit anders. Hun lichaam is op zich sterk genoeg om goed te presteren. Bij hen houdt pijn voornamelijk verband met zuurstof of beter gezegd: het gebrek hieraan. Tijdens een wedstrijd presteer je op de toppen van je kunnen en schreeuwt iedere spier om zuurstof. Dat is nodig om zoveel mogelijk energie te produceren. Je lichaam kan daar echter nooit genoeg van leveren en dus schakelen cellen over op energieproductie zonder zuurstof. Dit kent een naar bijproduct: lactaten.


Dit nare stofje zorgt voor een vermoeid gevoel. Hoe meer lactaat je opbouwt, hoe moeilijker (of pijnlijker) het voor spieren wordt om te presteren. Als dit doorgaat schreeuwen je verzuurde spieren en je geest maar om één ding: RUST. Want alleen met rust kunnen je benen lekker opstijven en stijf worden (omdat ze bomvol 'zuur' zitten).


Rustig aan wandelen is echter niet bepaald een handeling die zorgt voor snelle tijden. Dus zit er maar één ding op: doorbijten, niet opgeven en knokken tot het einde. Want uiteindelijk zijn het niet je benen die je eindtijd bepalen, maar is het je eigen wil. Is deze van ijzer of een zachter materiaal? 

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Sebastiaan
Sebastiaan Timmermans
Sebastiaan  Timmermans

Sebastiaan Timmermans

Redacteur

Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Ronald
    Een gave natuurlijk. Over leeftijd, de bouw van het lichaam wordt hier niet over gesproken bijvoorbeeld. Een Hazenwind loopt nou 1 maal sneller dan een rottweiler :-)
    Reactie geplaatst op 04/04/18 om 14:04 uur
  • Coen
    Wat is nou het antwoord op de titelvraag; is het een kunst of een gave?
    Reactie geplaatst op 12/06/17 om 14:47 uur


Loopkalender

25
juni