Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal anders, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.
Girls run the world! Paola van Gilst (42) is van alle markten thuis: van 1000-meter sprintjes op de baan tot crossjes in het veld en hele marathons door de stad. De allround loopster uit Goes geniet van elke stap die ze zet, want ze kent ook de keerzijde van het leven. ‘Ik ben vanaf nul begonnen en heb er keihard voor moeten werken.’
Wow-moment
‘Ik ben verslaafd aan hardlopen’, bekent Paola van Gilst. ‘Zelfs op vakantie trek ik mijn renschoenen aan en doe mee aan een loopje. Ik vind het heerlijk om in het buitenland te rennen, op een andere manier de omgeving te ontdekken.’ Samen met haar man stemt ze de vakanties af op wedstrijdjes. Zo was het echtpaar vorige maand in Gran Canaria waar ze meedeed met halve marathon. Als klap op de vuurpijl ontmoette de Zeeuwse hardloopster daar haar heldin Paula Radcliffe. ‘Uiteraard ben ik met haar op de foto gegaan. Ik heb veel respect voor deze kanjer. Met een tijd van 2:15:25 is ze nog altijd de snelste marathonloopster. En na 12 jaar staat dat wereldrecord nog steeds op haar naam. Ze is een fantastische sportvrouw met een bijzonder verhaal. Toen ik naast haar stond, had ik wel even een wow-moment.’
Fans
Net als haar voorbeeld is Paola een fanatiek loopster. Op recreatief niveau, dat wel. De blondine uit Goes traint 4 keer per week. Als het even kan doet ze dat in het mooie Zeeuwse landschap: een rondje door de bossen of over de Oosterscheldekering. Ook loopt ze bijna wekelijks een wedstrijdje, vaak in Zeeland of Brabant. Echtgenoot Ray en Franse buldog Ramses zijn haar grootste fans. Ze staan elke zondag langs de zijlijn om ‘het vrouwtje’ aan te moedigen. Als ze een marathon loopt, voegen haar dochter en ouders zich ook bij de supportersgroep. ‘Mijn man en ik doen het loopgebeuren samen’, zegt ze. ‘Op zondag zijn we altijd vrij van het restaurant. Voor ons is dit een vorm van ontspanning. We maken er een leuk uitje van en gaan na de wedstrijd gezellig iets drinken of ergens een hapje eten. Ray kent ook veel mensen. Je komt toch vaak dezelfde lopers tegen en maakt met iedereen een praatje. Hardlopen is een sociale sport.’
Geadopteerde Zeeuw
Samen met haar man Ray runt ze sinds 4 jaar restaurant Le Beau in het centrum van Goes. Zij ontvangt de gasten, hij is de chef-kok. Op de menukaart staan Franse gerechten met een mediterrane twist en Zeeuwse streekproducten. Het echtpaar werkt samen ruim 15 jaar in de horeca. Eerder hadden ze restaurants in Schiedam en Burgh-Haamstede. Zelf noemt ze zich een ‘geadopteerde Zeeuw’. Ze groeide op in Oud-Beijerland en woonde daarna jarenlang in Rotterdam. Voor de liefde verhuisde ze in 2004 naar de Zeeuwse kust. ‘We zijn naar Zeeland geëmigreerd’, zegt ze gekscherend. ‘Het is hier zo mooi. Ik voel me helemaal thuis. Mijn dochter is al het huis uit en woont in de buurt van Rotterdam. Zelf hoef ik niet meer terug naar de grote stad.’
Kracht
Paola, vorige maand net 42 geworden, benadrukt dat je nooit te oud bent om te rennen. Zelf begon ze ook pas op haar 37e. Daarvoor was ze te druk bezig met het restaurant. ‘In de horeca leid je een onregelmatig leven’, vertelt ze. ‘Zo at ik niet altijd gezond en sporten schoot er bij in. Ik rookte toen zelfs nog. Dat kun je je nu toch ook niet meer voorstellen?’ De restauranthoudster geniet van elke stap die ze zet, want ze kent ook de keerzijde van het leven. Moeilijke tegenslagen gaven haar de kracht om te gaan hardlopen. ‘Een paar jaar geleden zat ik in een nare periode’, blikt ze terug. ‘Mijn arts adviseerde me om een paar hardloopschoenen aan te schaffen. Volgens hem was hardlopen goed voor lichaam en geest. Waarom ook niet, dacht ik, en hup daar ging ik. Mijn eerste wedstrijd was de Ladies Run in Rotterdam. Ik liep de 5 kilometer en was bekaf.’
Roze outfit
Na de Ladies Run kreeg de nieuwbakken hardloopster de smaak te pakken. Ze sloot zich aan bij atletiekvereniging AV ’56 in Goes en leerde zo veel nieuwe mensen kennen. Hardlopen werd leuk. Ze verscheen steeds vaker aan de start van wedstrijdjes, het liefst in kekke roze of lila outfits. Inmiddels is ze uitgegroeid tot een allround loopster. Ze loopt alle afstanden: van 1000-meter op de baan tot crossjes in het veld en marathons door de stad. Dat doet ze ook nog eens in rap tempo: marathon 3:23:20 (Rotterdam 2014), halve marathon 1:34:53 (Etten-Leur 2014) en 10 kilometer 42:18 (Hilvarenbeek 2014).
Kustmarathon
Dit jaar loopt Paola voor het eerst geen marathon. In totaal heeft ze er 6 gelopen: 4 keer de Kustmarathon en 2 keer Rotterdam. Ze kiest hier bewust voor, omdat ze eerst sneller wil worden op de 10 kilometer. Een tijd van onder de 40 minuten is haar droom, maar ze beseft dat het moeilijk is om zichzelf elke keer weer te verbeteren. Op de planning staat een bijzondere wedstrijd: ze gaat met haar vader in oktober de Kustmarathon wandelen. ‘Dat lijkt me een mooie ervaring om samen te delen. Ook wel raar, want nu moet ik opeens langzaam lopen.’
Extra motivatie
Wat ze jammer vindt, is dat veel mensen denken dat het haar zo makkelijk afgaat. Alsof het haar is komen aanwaaien. ‘Ik heb het niet cadeau gekregen’, benadrukt ze. ‘Ik ben vanaf nul begonnen en heb er keihard voor moeten werken.’ In zekere zin is ze dankbaar voor wat ze heeft meegemaakt, want dat gaf haar extra motivatie. Door haar renschoenen aan te trekken heeft ze zichzelf leren kennen. ‘Hardlopen voelt als een ontdekkingsreis. Ik wist niet dat ik het in me had. Wat een verschil met vroeger. Nee, ik wil nooit meer zonder.’
