Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.
Van Tilburg Road Runner tot California Girl. Voor het werk van haar man verhuisde Monique van de Ven (46) vorig jaar met haar gezin naar de westkust van de VS. In gedachten is ze morgen bij haar loopmaatjes in Rotterdam. ‘Dat euforische gevoel van een grootse prestatie leveren, is onbetaalbaar.’
Bucket list
Een marathon lopen was niet iets wat op haar bucket list stond. Dat Monique van de Ven toch ging trainen voor de loop der lopen, was een spontane beslissing. Ze liep pas een jaar toen haar hardlooptrainster vroeg waarom ze niet meedeed aan Rotterdam. ‘In die tijd trainde ik voor de Tilburg Ten Miles. Ik had toen nog nooit een wedstrijd gedaan langer dan 10 km. Dat beviel me zo goed dat ik ging oefenen voor mijn eerste halve marathon, 3 maanden later in Valkenburg. Toen mijn trainster over de marathon sprak, leek me dat eigenlijk ontzettend spannend. Waarom niet? Ik had de smaak te pakken en was enorm gemotiveerd.’
Euforisch
Als de loopster (46) aan haar eerste 010-marathon in 2013 terugdenkt, verschijnt er een grote glimlach. Niet het lange parcours dat ze in de Maasstad moest afleggen, maar de gezelligheid van de weg ernaar toe staat in haar geheugen gegrift. ‘Ik zat in de leukste marathongroep van Tilburg’, roept ze enthousiast. ‘Samen hebben we 16 weken getraind, gelachen en afgezien. Door weer en wind, want het was een strenge winter. Het saamhorigheidsgevoel was groot. Op de dag zelf verliep alles goed. De laatste paar kilometers voelden loodzwaar, maar eenmaal over de finish merkte ik daar niks meer van. Dat euforische gevoel van een grootse prestatie leveren, is onbetaalbaar. Dat wilde ik nog een keer meemaken. Voor mij stond vast dat ik ‘m weer een keer ging lopen, alleen dan sneller.’
Afscheidsloop
De marathonista kreeg vorig jaar een herkansing, maar dat verliep niet volgens plan. Ze raakte geblesseerd en kon niet op volle kracht knallen. Dat Monique toch door de pijn heen beet en op wilskracht 42,195 km aflegde, deed ze met een reden. ‘Mijn man kreeg een baan aangeboden in de VS’, vertelt ze. ‘Precies een maand na de marathon zouden we voor 3 jaar naar Californië verhuizen. Ik wilde perse nog samen met mijn hardloopmaatjes over de Coolsingel rennen. Voor mij was dit een soort afscheidsloop. Helaas geen snellere tijd, maar wel blij dat ik er weer bij was.’
Hardloopvirus
Voordat Monique het hardlopen ontdekte, was ze 4 tot 5 keer in de week in de sportschool te vinden. Ze deed daar van alles: spinnen, bodypumpen, XCO, steppen, zumba, walk-up. Tot lichamelijke klachten haar noodgedwongen aan de kant hielden. Omdat lang stilzitten geen optie voor haar was, ging ze een start to run cursus volgen. Monique: ‘Op deze manier kon ik het sporten rustig oppakken. Ik raakte echter besmet met het hardloopvirus en ben nooit meer terug gegaan naar de sportschool.’
Hollandse gezelligheid
In haar nieuwe woonplaats Vacaville loopt ze nog steeds haar rondjes. Ze geniet van het warme klimaat en van de prachtige natuur. Toch denkt ze weleens met weemoed terug aan het hardlopen in Nederland. ‘Het is hier minder gezellig’, zegt ze. ‘De groepjes zijn kleiner en er loopt niemand mee van mijn eigen niveau. Er zijn een paar snellere renners, maar de rest loopt een stuk langzamer. Dan hang je er maar een beetje er bij en dan voel ik me wel eenzaam. Dan mis ik de Hollandse gezelligheid.’ Waar ze ook aan moest wennen, is het ontbreken van een atletiekvereniging zoals we die hier in Nederland kennen. ‘Anders dan in Nederland ben je niet lid voor een jaar, maar betaal je per periodiek. Dat duurt dan bijvoorbeeld 10 weken en dan moet je opnieuw lid worden van een groep.’
Uitje
Ondanks de culturele verschillen begint Monique langzaam haar draai te vinden in het zonnige Californië. De mensen genieten hier intens van een hardloopwedstrijd. Sterker nog, het is niet ongebruikelijk om stad en land af te reizen om mee te doen aan een mooie halve marathon. ‘Amerikanen rijden gerust 500 km’, vertelt ze. ‘Het inschrijfgeld ligt hier ook een stuk hoger dan in Nederland, maar dat maakt ze helemaal niks uit. Ze zien een racedag als een echt uitje. Hardlopen is hier pure recreatie. In Nederland zijn we misschien toch wat streberig. Mensen vragen nooit naar tijden. Hier vinden ze het belangrijker dat je lekker hebt gelopen. Ze klappen voor iedereen even hard. Dat is een mooie Amerikaanse gewoonte.’
