Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.
Met hardlopen viert Han Kwee (69) het leven. Hij overleefde 15 jaar geleden een zware hersentumor en raakte tijdens zijn revalidatie verslaafd aan de loopsport. Vorige maand liep de ‘running opa’ in Utrecht zijn 19e marathon. ‘Ik wil de komende jaren nog alles uithalen wat erin zit.’
Zijden draadje
Voor Han Kwee is het glas halfvol. Zelfs wanneer zijn leven aan een zijden draadje hangt, geeft hij niet op. Toen de pensionaris (69) uit Werkhoven 15 jaar geleden te horen kreeg dat hij een hersentumor had, was dat een enorme domper. Zonder de steun van zijn vrouw Irene, met wie hij inmiddels 51 jaar is getrouwd, had hij het bijltje er al lang bij neergegooid. ‘Door een nare gebeurtenis kunnen er blijkbaar toch goede dingen ontstaan’, zegt hij. ‘Als ik niet ziek was geworden, had ik nooit marathons gelopen. Ik zei ooit tegen mijn arts: “Als ik weer beter ben, doe ik mee aan de marathon van New York. Dan stuur ik je wel een kaartje.” En 4 jaar later heb ik dat kaartje gestuurd.’
Thuiswedstrijd
Na zijn eerste marathon in ‘The Big Apple’ kreeg de renner de smaak te pakken. Hij traint sindsdien een paar keer per week met Loopgroep Houten en loopt gemiddeld 2 marathons per jaar. Vorige maand deed hij mee in Utrecht, een thuiswedstrijd voor hem. Met een tijd van 5:15:07 is Han dik tevreden. De teller staat nu op 19. Voor zijn 70e wil hij er nog eentje lopen. ‘Die belofte ga ik nakomen’, roept hij enthousiast. ‘Op 9 november ben ik pas jarig.’
Wake-up call
Zo gezond als hij nu leeft, zo ongezond leefde de marathonloper voordat hij ziek werd. Geen beweging, weinig slaap, slecht eten en te hard werken. Naar eigen zeggen was hij al buiten adem wanneer hij naar de brievenbus wandelde. De hersentumor was een echte wake-up call. Sindsdien staat de loper heel anders in het leven: makkelijker, minder tobben, toegankelijker naar andere mensen. Volgens zijn vrouw Irene is hij ook emotioneler geworden. Han kijkt haar aan en vertelt dan zachtjes: ‘Ik had nooit gedacht dat ik weer zou kunnen lopen, laat staan hardlopen. Natuurlijk besef ik hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen dat ik hier sta. De hersentumor heeft mij geleerd dat alles betrekkelijk is in het leven en je moet genieten van elke dag en van elk loopresultaat.’
Pingpong bal
Terug naar juni 2000. Op aandringen van zijn vrouw maakt Han een afspraak met de kno-arts, want zijn gehoor ging sterk achteruit. Deze verwijst hem direct door naar de neuroloog voor een paar tests. Hij krijgt dezelfde middag nog de uitslag: een tumor in zijn hersenen ter grootte van een pingpong bal. In oktober, op vrijdag de 13, ondergaat hij een operatie van ruim 10 uur in het UMC Utrecht. Niet zonder risico’s. ‘De neurochirurg vroeg of ik van tevoren mijn testament wilde opstellen’, vertelt hij. ‘Toen ik naar de operatiekamer werd gebracht, wist ik niet of ooit nog wakker zou worden. Ik dacht: dit is een gesloten boek.’
Gele kaart
Maar Han vecht, overleeft en mag na een paar weken weer naar huis. Hij kan helemaal niks meer en moet alles opnieuw leren: eten, praten, schrijven en lopen. Dat doet hij in revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht. Hij leert stapje voor stapje weer vooruit te komen, eerst in het zwembad en later op de loopband. Hoewel hij aanvankelijk niks van al deze renoefeningen moet hebben, raakt de vitale zestiger toch besmet met het hardloopvirus. Hij geeft zich op voor een beginnerscursus en doet een jaar later mee met zijn eerste recreatieloop, in Egmond nota bene. ‘Als ik de gele in plaats van de rode kaart van Onze Lieve Heer krijg, wil ik er alles uithalen wat er in zit. Ik voel me goed bij hardlopen. Als ik een paar dagen niet heb getraind, krijg ik spierpijn’, stelt hij.
Herboren mens
Door zijn hersentumor heeft de loper beschadiging opgelopen. Zijn linkeroog sluit niet meer en hij ziet er slecht mee. Aan zijn linkeroor is hij doof. Ook zwalkt hij met zijn benen. Hardlopen gaat hem stukken beter af dan gewoon lopen. Ondanks deze beperkingen voelt Han zich een herboren mens. Hij beschouwt het als zijn missie zoveel mogelijk mensen met een ‘probleem’ ervan te overtuigen dat je het met de juiste steun en inzet toch ver kunt komen. ‘Stop met zelfmedelijden!’, roept hij stellig. ‘Het heeft geen zin om alleen maar achterom te kijken. Richt je op wat je wel kan en niet op wat je niet meer kunt. Je bent vaak tot meer in staat dan jezelf denkt.’
