Hier sta ik dan, in het oranje vak. (4:00 uur tot 4:30).
Terugkijkend op vorig jaar, vorig jaar stond ik een aantal vakken eerder, het zou mijn debuut worden. Een debuut waar ik al sinds mijn jeugd van droomde. Het lopen van een marathon. Het liefst succesvol.
Amsterdam moest het worden. De stad waar ik geboren ben en al heel wat kilometers heb afgelegd.Terugkijkend op vorig jaar, ik was wedstrijdlopers en mocht starten in het 1e vak vanwege mijn licentie. Ik zag de toppers vanaf de zijkant voor mij gezocht worden. Ook nu had ik ze weer zien inlopen in het Vondelpark. Nu stond ik 300 meter verder.
Ik zou er dit jaar beter voor trainen, ik had het zo afgesproken met mezelf en zo gepland. Mijn plannen waren niet allemaal uitgekomen en er waren twijfels veel twijfels over of ik het nu wel redden zou. Afgelopen jaar was ik zonder enig ratio gestart. Ik had wel een keer een langere duurloop gedaan en het leek te lukken, het moest lukken en ik startte met een loper die ik in het startvak ontmoette uit Geldrop. Hij zou voor 4 uur gaan en waarschuwde mij voor het begin. Start niet te snel. Ik zou met hem mee starten, maar ik was hem binnen een kilometer kwijt. Zijn tempo leek mij te langzaam.
Het ging lekker. Hoe anders nu een jaar verder. Nu ken ik mijn beperking, een duurloop op snelheid 4:00 uur marathon tempo van 3 uur had mij wijsheid gegeven, ik was er niet klaar voor en twijfelde überhaupt over de marathon. Ik schoof mijn twijfel niet onder stoelen of banken en een goede kennis, stiekem gewoon een goede vriend, bood aan om met hem en zijn meissie mee te lopen. Tempo ca. 4:45 uur. Gewoon uitlopen, met ons drieën. Ik had vertrouwen in hem en ik ging in op zijn aanbod. Hij gaf mij nog wat tips voor de voorbereiding qua voeding.
Bij de start schrok hij dat ik niks bij me had. “Geen gelletjes? Water is er genoeg, maar voeding?Hoe doe jij dan jouw duurlopen?” Ik loop altijd alleen met mezelf, af en toe een app op mijn telefoon, maar geen voeding, geen water. Echter we hebben het hier over een marathon. Na 1 1/2 uur is alles op. Dan moet je aanvullen en dat is met gelletjes echt het makkelijkst, het snelst en meest effectief en efficiënt.
Daar sta ik dus, samen met mijn vrienden, zij gaan mij helpen. 9 minuut 38 later dan de toppers passeren wij de streep en het gejuich in het stadion heeft net zo veel impact als vorig jaar? Nee, vorig jaar liet ik een aantal traantjes, dat ik dat mocht meemaken, niet wetende wat ging komen.
Snel werden we terecht gewezen door onze Pacer. We liepen te hard, zo ging het de hele tijd. Tot ca. 25 kilometer. Vorig jaar liep ik veel te hard, tot 25 kilometer. Dat was ook te merken, gezien het verval van toen tussen de 20 en de 25.
Ik benaderde al mijn records, dat kon niet goed gaan en dat ging ook niet goed. Ik kreeg wat opstartproblemen bij de verversingspost en kreeg het water en energydrank amper weg. Hoe anders is het nu. Ik heb moeten plassen na 10 km. en nog een keer na de halve marathon.
We hadden gelletjes gedeeld en ik kreeg innametips. 2 bekertjes energydrank. Dosering water, wel of geen banaan. Ik was nog relatief vers op 25. Natuurlijk voelde ik wel iets, dat is logisch. Toen kwam het punt fataal van vorig jaar, niet na 32 km., nee ik was zelfs al verder, eigenlijk was het al bijna 33 km. Nu werd het best moeilijk na 32 km. maar niet zo als vorig jaar.
Ik begon te verbijten na een viaduct vlakbij het 35 km. punt. Vorig jaar lag ik er uit en nu ging ik het halen. De euforie verdreef de pijn. “Hij lacht nog” . Ja, onder de grimas was de lach.
Ik genoot van het Tropenmuseum, de Toronto brug, de complete Stadhouderskade, steeds dichter bij het Vondelpark. Wat houdt je op de been? Een kusje van mijn meisje in het Vondelpark. Wat zijn 3 km. op 42,195 meter?
Ik kreeg het nog heel even iets moeilijker, ik moest weer gewoon gaan ademen, in plaats van verbeten. Dat lukte. Ik zag dat iemand het moeilijk had, dus ik riep: ” we gaan het redden”. Toen zette ik de eindsprint in en keek of mijn maatjes mee konden. Samen bepaalde we onze inhaalmanoeuvre. Dat was leuk, hier deden we het voor. Juichend met zijn drieën over de finish. In Alpe d’Huzes kleding.
We hadden al heel wat respons gehad. Van Fransen die de Alpe d’Huez herkende maar ook van mensen die gefietst hebben. Kun je die dan ook lopen? Wij zijn van de lopers en voltooide nu de Marathon Amsterdam. Niet voor Kika, niet voor KWF, maar voor onszelf. Wel awareness misschien.
Daarom draag ik die kleding. Maar, ik draag het voor mijn zus. Vorig jaar zou ik hem uitlopen en mijn zus zou kijken. Ik liep hem niet uit en mijn zus was vlak daarvoor opgenomen in het ziekenhuis. Ik kon het niet aan haar opdragen.
Nu een jaar later zijn we samen naar Alpe d’Huzes geweest. Ik om te lopen en zij om te supporten. Het gaat op en af met haar. Mijn medaille draag ik op aan Liza en bedank mijn vriendin Karin voor alle support, het afgelopen jaar. Van mijn mislukt debuut tot nu.
Ik ga door en ga werken aan mijn voeding. Dat heb ik nu geleerd.
Hoss Wilstra
