Afgelopen vrijdag 13 november heb ik mijn zus Liza begraven.
Ze leed aan Leukemie. Voor haar heb ik de marathon Amsterdam gelopen.
Mijn medaille heb ik aan haar gegeven toen ze ging sterven, nu kon ze uitstappen wanneer ze wilde.
7 heuvelenloop 15-11-2015
(Bezinning of Terugval)
Jij zegt
“Hoss ik kom er zo niet.
Ik schreef een brief
Hopelijk brengt mij dat ergens
Ik wil opstaan
Maar wanneer ik ontwaak
Wanneer ik uit bed stap
Dan val ik terug.”
Turbulente weken zijn voorbij gegaan. Ik zou vandaag een PR lopen, althans dat had ik me voorgenomen toen ik me inschreef voor de 7 heuvelenloop. Nee, een PR gaat het beslist niet worden. Slappe benen, mijn lichaam volgezogen, ik heb wel mijn voedingspatroon verandert, maar er te weinig bij getraind. Karin, mijn trouwste supporter en de liefde van mijn leven kon niet met me meereizen. Met het treinkaartje kunnen we later wel iets anders mee doen.
Ik heb een afspraak gemaakt met mijn Alpe d’Huzes maat Geert. Een prachtige vent. Geert doet het rustig aan en ik, ik ben een uur te vroeg bij station Best. Maar dat maakt niks uit, het wordt een leuke dag.
“Jij ontwaakt.
En vertelt me een verhaal.
Je kijkt me aan en zegt
Ooit zul je daar zijn
Dan gaan we wandelen in de zon
En de wind en de regen
Nooit zullen we dan meer teruggaan.”
In de trein wisselen Geert en ik ervaringen uit. Ervaringen van de afgelopen tijd. Ook dat zijn moeder zegt dat hij al genoeg shirts heeft. Hij moest maar geen 7 heuvelen shirt bestellen. Hij gaat lopen in het Alpe d’Huzus shirt, ik in mijn speciale Alpe d’Huzes shirt. Het verbond van lopers en wandelaars achterop mijn shirt. De namen van helden uit 2015. Helaas heb ik ze niet allemaal, maar ik heb er veel. Komend jaar wil ik ze allemaal. Verder draag ik mijn pet. De pet waarop Liza een boodschap heeft achtergelaten.
Nu val je terug
Je valt terug
Ik val terug
Wij vallen terug
Ik weet niet hoe ik het vandaag in ga delen. Ga ik juist wel aanvallen wanneer het lukt, of ga ik hoe dan ook met Geert meelopen, zoals ik me heb voorgenomen. We stappen uit en nemen afscheid van de dames tegenover ons. We hadden een prettig gesprek met ons vieren over van alles en nog wat en vooral over sport en sponsorlopen. Ik heb een afspraak bij de gymzaal die “Ik loop hard”, voor de gelegenheid in gebruik heeft genomen.
Daar kan ik me omkleden. Geert gaat naar de parkeergarage die aan zijn nummer is toegewezen. We spreken af bij het startvak bruin, ons vak.
Jij zegt me iets
Jij zegt sorry
Je gaat het niet redden onder deze omstandigheden
Maar ik wil je in ieder geval ook niet in de steek laten.
Ik ga zoeken naar de bewuste gymzaal en zie dat hij vlakbij ons startvak is, ideaal. Ik besluit toch in korte broek te lopen. Pak mijn tas in en maak een foto. Dan loop ik naar mijn startvak. Zoals altijd laat Geert weer op zich wachten. Zo heb ik hem ook voor het eerst ontmoet. Bij de carpoolafspraak voor de Ardennen training. Hij was exact op tijd natuurlijk. In feite was ik gewoon veel te vroeg. Dat heb ik altijd. We wandelen rustig door het startvak tot we vaststaan en dan is het wachten. De eerste loper gaat finishen en dan zijn wij los. De microfonist zegt: ” het wereldrecord gaan we vandaag niet meer halen”, maar Geert en ik spreken af van wel. We vertrekken op wereldrecord tijd. Dat zou mooi zijn.
We starten en het publiek gaat uit hun dak. We bedanken het publiek. Dat ze voor ons juichen en niet voor de finishers. We lopen best hard en voelen dat we ook best stijf zijn geworden. Ik weet niks van tijd, maar we lopen maar wat rond.
Ik hou Geert in de gaten en hij mij. Proberen af te stemmen. Tot plots na 6 km. Ik zie de pacer van 1:15 lopen en ik meen echt dat het er toch inzit vandaag. Geert ziet dat en zegt dat ik mag gaan. Ik was een beetje heen en weer aan het stuiteren tussen wel versnellen en niet versnellen en dan ineens ga ik het proberen. Ik ga proberen de pacer bij te halen.
Ik wil opstaan
Wanneer ik ontwaak
En uit bed stap
Ik versnel als een gek, maar het versnellen kost energie, alsmede het inhalen en op het moment dat ik hem in her vizier heb beginnen de heuvels, we zijn bij 7 km. Nu is het genieten. Genieten van de verzuring. Terwijl ik nu echt wel heuvels gewend ben, maar ik had er bij willen komen. Wat is het toch prachtig mooi hier.
Ik val terug
Wanneer ik terugval
Ik val terug
Ik heb mezelf verbrand.
Wanneer het weer naar beneden loopt, probeer ik het nog een keer en weet je, echt moeilijk is het niet. Het voelt niet moeilijk. Het voelt geweldig en de kilometers vliegen voorbij. Nog een heuvel bij kilometer 9 en dan weer vals plat. Bij kilometer 11 laatste stukje omhoog. Fotomoment, ik doe mijn petje af en zwaai voor Liza, maar ook voor Karin. Zij maken dat ik er voor wil gaan.
Er is ook zo veel gebeurd, maar de strijd is niet over. Ik ben niet uitgestreden en dat heeft maar zijdelings met het gebeuren in Parijs te maken, want natuurlijk kan ik ook daar niet aan voorbij gaan. Ook dat heeft impact en dan is het heerlijk om tussen 40000 mensen te lopen.
40.000 mensen, wat een feest. Na kilometer 12 staat er ineens brandweer die bezig is met een omgevallen boom. Ze moeten de boom tegenhouden en het pad wordt wel heel smal. Te smal voor de duizenden lopers. Dus we wandelen door de bottleneck heen. Een vertraging dus. Ik zet weer aan.
Ik val
Ik val terug
Ik ben terugvallende
Ik val terug
Op het moment dat jij gevallen bent
Wanneer ik terugval
Ben jij definitief gevallen
Ik haal nog alles er uit. De laatste kilometers denk ik dat ik flink aan het versnellen ben. Mensen die mij inhalen, daar pik ik aan en ik blijf inhalen en versnellen.
Wanneer jij bent teruggevallen
Zal ik terugkomen
De finish nabij, 750 meter, 500 meter, 300 meter, 200 meter en ik ga nog harder wanneer ik de boog zie.
Ik kom terug…
Ik kijk omhoog en wijs naar jou met mijn vingers omhoog en ik kijk naar jou. Voor jou ga ik nog meer doen en vertel me niet dat het geen nut heeft.
Ik kom terug…
Later valt mijn tijd voor mij tegen. De wind deed mij niks, al waaide ik uit mijn singlet,
Ik onmoet mijn goede hardloopvriendin Karen, zonder met elkaar afgesproken te hebben. Zij pept me op, terwijl ik toch beetje teleurgesteld ben. Teleurgesteld terwijl ik wist dat het niet veel zou worden vandaag. 12 december ga ik haar helpen. Ik ga haar helpen aan een goede tijd.
Ik ga binnenkort weer trainen. Mijn volgende loop is de Egmond halve marathon, nu ga ik beginnen aan een gigantisch zware trainingstijd. Want vanaf Egmond heb ik heel veel te doen en kom ik terug als nooit tevoren.
Hoss Wilstra
