De zwaarste hardloopmomenten

Iedere hardloper heeft ze: momenten waarbij je denkt dat je het einde niet haalt, dat je moet stoppen met je training of gaat uitstappen bij een wedstrijd. Dat je het even niet meer zitten en je benen echt niet meer willen. Wij spraken een aantal lopers over de voor hun zwaarste hardloopmomenten.

“Opvallend genoeg was dat bij mij toch echt tijdens een training. Dat vind ik opvallend, omdat je een training in principe kunt stoppen wanneer je dat wilt en de drang om door te gaan toch minder is dan bij een wedstrijd. Maar dit keer liep ik over een dijk en had ik nog een rechte weg van zo’n acht kilometer te gaan. Ik kon dus niet eerder uitstappen, maar ik had enorme kramp in mijn maag, mijn benen waren volledig verzuurd en ik had de wind vol tegen. Onderweg heb ik een aantal keer moeten stoppen vanwege mijn maagklachten en hele stukken moeten wandelen dankzij mijn verzuurde benen. Echt, op dat soort momenten vervloek ik de hele wereld.”

“Mijn zwaarste momenten heb ik beleefd tijdens mijn allereerste marathon. Het was niet eens zo dat ik heel erg moe was, maar ik kreeg na ongeveer twintig kilometer enorme last van blaren. En bij iedere kilometer dat ik verder liep, werden die blaren erger. Bij iedere stap dacht ik aan uitstappen, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb afgezien als nooit tevoren en toen ik uiteindelijk over de finish kwam, heb ik bijna een week niet meer normaal kunnen wandelen. Maar hé, ik heb wel die medaille!”

”Wat ik het zwaarste vind aan het hardlopen, heeft niet specifiek met één gebeurtenis te maken. Voor mij is het namelijk ‘killing’ als ik niet precies weet waar ik loop en daardoor dus ook niet goed weet wanneer ik er eindelijk ben. Ik snap dat ik het heel groot laat klinken als ik zeg dat die onzekerheid mijn vermoeidheid enorm voedt, maar daar komt het wel op neer. Met trainingen loop ik natuurlijk vrijwel altijd op bekend terrein, dus dan heb ik er niet vaak last van. En bij wedstrijden probeer ik de route op voorhand altijd zo goed mogelijk te visualiseren.”

“Voor mijn zwaarste hardloopmoment ga ik terug naar een paar jaar geleden. Mijn vader overleed, maar een week later was er een triatlon waar ik voor stond ingeschreven. Op het laatste moment besloot ik om tóch mee te doen, want dat zou mijn vader alleen maar belangrijk hebben gevonden. Maar tijdens de race kon ik mijn gedachten er natuurlijk niet bijhouden. Na het zwemmen en het fietsen kon ik het niet opbrengen om de marathon te lopen en ben ik na zeven kilometer uitgestapt. Echt moe was ik niet, maar leeg des te meer.”