Voor alle deelnemers aan de UNICEF Rift Valley Marathon wordt het, of beter gezegd is het, een enerverende ervaring. Voor Maurice Dijkshoorn (48) misschien zelfs nog een beetje extra. Hij is namelijk niet alleen deelnemer, maar ook (mede-)organisator.
Dijkshoorn werd anderhalf jaar geleden binnengehaald bij UNICEF voor de functie ‘projectleider sportevenementen’. Hij kon meteen aan de slag met het van de grond krijgen van het al eerder bedachte, maar nog niet uitgewerkte project ‘UNICEF Rift Valley Marathon’. ,,Het scheelt dat ik veel ervaring heb met werken in het buitenland. Ik heb vijf jaar in vijf verschillende landen gewerkt, waaronder Nepal en Bolivia. Ik ben iemand die overal zijn weg wel weet te vinden. Dat ieder land anders is, maakt voor mij dus weinig verschil.”
Goede hulp
De organisatie vergde veel tijd, veel inspanning ook, maar gelukkig kreeg het team van UNICEF goede hulp van Lornah Kiplagat, haar man Pieter Langerhorst en het team rondom die twee. ,,Dat scheelt zo ontzettend veel. Neem alleen al de ‘fysieke voorbereiding’ op de wedstrijd. Die is ons nagenoeg volledig uit handen genomen. Het uitzetten van het parcours, het regelen van de drankposten: dat soort dingen kost veel tijd, maar hoefden we niet zelf te doen. Daarnaast kun je met de hulp van dit soort mensen veel sneller dingen bereiken. Deuren openen ineens binnen no-time.”
Dijkshoorn is vooral ontzettend blij met de groep. ,,Geweldig gewoon. Het unieke van dit project is dat je doet wat je leuk vindt, namelijk hardlopen, maar daarmee iets terugdoet voor een ander. Dat is, denk ik, een prachtige mix. Ik heb deze hele week nog niemand met een chagrijnig gezicht gezien, ook al zijn we door de wat kortere nachten en het vele buiten zijn misschien wat moeier dan gebruikelijk. Nee, ik krijg alleen maar reacties van hoe gaaf het allemaal is. De deelnemers geven aan van hoogtepunt naar hoogtepunt te gaan.”
Alles past
Natuurlijk is het land, Kenia, al een hoogtepunt. De hoogte, bijna 2400 meter, de ijle lucht, de kenmerkende wegen en het feit dat je in Iten constant hardlopers voorbij ziet komen. Waar je ook komt: ze passeren je. De één nog makkelijker dan de ander. ,,Voor zover ik weet zie je dat nergens anders ter wereld. Voor mij is deze reis boven verwachting mooi. Alles valt in elkaar. Alles past en volgens mij is iedereen tevreden.”
Het enige waar Dijkshoorn enigszins van baalt, is dat zijn voet hem in de steek lijkt te laten. Zijn voorbereiding was, ondanks een aantal blessures, prima. Tot vorige week dan, want toen kreeg hij flinke last van zijn voet en bleek er een behoorlijke scheur in zijn middenvoetsbeentje te zitten. ,,Volgende week wordt daar beter onderzoek naar gedaan, maar het is nu vooral afwachten of ik de marathon morgen kan uitlopen. Aan de andere kant: we geven elke deelnemer het advies om niet teveel op de tijd te letten, maar vooral te genieten van de omgeving en het avontuur. Of je nu binnen 4 uur of na 8 uur binnenkomt, dat maakt geen verschil. Met die insteek zal ik ook starten. Maar als het echt niet gaat, dan zal ik helaas moeten uitstappen.”
Heel benieuwd
Dijkshoorn merkt dat overigens bij veel lopers uit de groep. ,,Iedereen is een beetje in afwachting. En nieuwsgierig naar wat er morgen gaat gebeuren. Er zijn zelfs een aantal lopers bij voor wie het hun eerste marathon wordt. Ik ben heel benieuwd naar hoe zij deze UNICEF Rift Valley Marathon gaan beleven. Hier komt de man met de hamer misschien al wel na vier kilometer, omdat het parcours zo lastig is. Als je teveel met de ongelijke ondergrond bezig bent, is dat een extra vermoeiende factor. Dan heb je ook nog de hoogte en de warmte. Je komt dus nooit echt lekker in je flow. Ik kijk er hoe dan ook naar uit en laat het gewoon over me heen komen.”
