Ze hebben het gedaan. De 29 deelnemers aan de UNICEF Rift Valley Marathon hebben vrijdagochtend allemaal de finish bereikt van de wedstrijd dwars door de Rift Valley in Iten, Kenia. Van ruim 1900 naar bijna 2400 meter hoogte. De snelste loper, Remko Vleerlaag, deed 3.17.17 uur over de uitdaging. Maurice Dijkshoorn sloot het deelnemersveld af met een tijd van 6.06.24. Alle deelnemers waren het na afloop met elkaar eens: ,,Dit was gewoon kicken. En onvergetelijk.”
Het maakte dan ook weinig verschil of je drie of zes uur over de marathon deed. Na afloop viel iedereen elkaar in de armen. Lachend, zelfvoldaan en misschien ook wel een beetje opgelucht dat die lange tocht volbracht is. ,,Het was echt geweldig”, aldus Reuben Bentvelzen (25). ,,We liepen door een prachtige omgeving en kwamen mooie mensen tegen. Maar het was zwaar, vooral het klimmen. Dat gaat maar door. Gelukkig heb ik me constant ingehouden en heeft mijn ‘haas’ me erdoorheen gesleept.”
Bijzondere dag
Ook de 32-jarige Aline Roks vond het een bijzondere dag. ,,Bijvoorbeeld het feit dat je toch wel heel veel alleen loopt en geen andere deelnemers ziet. Wel stonden er continu mensen langs de weg die hun werk onderbraken om ons aan te moedigen. Dat is toch gaaf? Zwaar was het zeker wel, vooral de ijle lucht en het klimmen, maar ik zou het zo weer overdoen.”
Alles komt samen
Annelies Homma (40) hield het na afloop niet droog. ,,Deze marathon is voor mij zo bijzonder. Alles lijkt deze week een beetje samen te komen.” Ze doelt daarmee op verschillende ingrijpende gebeurtenissen in haar leven. Allereerst zit ze sinds de zomer van 2017 thuis met PTSS en daarnaast wilde Homma al haar hele leven heel graag moeder worden, maar dat lukte nooit. ,,Ik heb daarvoor zware, medische trajecten gevolgd, maar dat heeft helaas niet geholpen.”
Toch had Homma altijd in haar hoofd wat voor moeder ze eventueel zou willen zijn en wat ze dan met haar kinderen had willen doen. Ze opende een aantal jaar terug zelfs een spaarrekening voor de lange termijn en stortte daar op structurele basis geld op. ,,Zodat ik wat kon geven als hij of zij later 18 jaar zou zijn. Als ik geen kindje zou krijgen, zou ik met het geld op wereldreis gaan.” Dat eigen kindje kwam dus niet, maar er kwam ook geen wereldreis. Het geld vond uiteindelijk een hele andere, minstens zo mooie bestemming.
Zelf ingelegd
Doordat Homma dus al een jaar PTSS heeft, en ze zich eerder al had ingeschreven voor dit project, lukte het haar niet om het streefbedrag van vijfduizend euro bij elkaar te sprokkelen. ,,Ik zit in behandeling en dat is heftig, kost veel energie. Mijn gedachten gaan voor 80 procent uit naar wat ik heb meegemaakt in Bosnië en Afghanistan”, doelt ze op onder andere raketaanvallen op de militaire basissen waar ze werkte. ,,Uiteindelijk heb ik mijn bank een bericht gestuurd met mijn verhaal en het verzoek of ze het geld van de spaarrekening vrij wilden geven zonder dat ik daarvoor een boete moest betalen. En dat hebben ze gedaan. Uiteindelijk heb ik 3000 euro zelf ingelegd.”
,,Maar dit geld is zo goed besteed”, vervolgt Homma haar verhaal. Ze doelt daarbij op het totaal bedrag van inmiddels ruim 151.000 euro dat door de groep is opgehaald. ,,Mijn kindje komt niet meer, maar ik help nu wel andere kinderen. Het mooie aan kinderen is dat ze overal ter wereld hetzelfde zijn. Heel nieuwsgierig. Ze zoeken altijd contact. Waar kinderen in Nederland alle kansen hebben, is dat hier verre van het geval. Ik besef me heel goed wat een mazzel ik heb gehad. Je wieg moet echt op de juiste plek staan.”
Zó kan het ook
Naast het feit dat Homma dus een prachtige bestemming heeft gevonden voor al het geld dat ze uiteindelijk bij elkaar heeft gekregen, heeft ze zichzelf tijdens de marathon ook op een andere manier overwonnen. ,,Sinds ik te maken kreeg met de eerste raketaanvallen, ben ik op de automatische piloot gegaan. Constant doorgaan. Hardlopen, hardlopen, hardlopen. De lat steeds hoger. Nooit toegeven aan de pijn. Juist vandaag heb ik expres gezegd dat het niet altijd pijn hoeft te doen. Dat ik ook mag genieten. En dat heb ik vandaag gedaan. Er kwamen echt plekken voorbij, waar ik stil ben blijven staan om alleen maar te genieten. Rond de 34 kilometer heb ik mezelf expres gefilmd terwijl ik wandel, om aan iedereen te laten zien dat het zó ook kan.”
Bij Homma overheersen op dit moment gevoelens van trots, blijheid én verdriet. ,,Alles is de afgelopen week prachtig samengekomen. Ik neem dit mee, heb ervan geleerd. Dat ik dit allemaal heb mogen delen met deze fantastische groep aan deelnemers: dat is gewoon een cadeautje.”
