We zijn onderweg. Onderweg naar Kenia. Onderweg voor wat misschien wel de mooiste (hardloop)herinnering uit ons leven moet gaan worden. Met ‘we’ bedoel ik eigenlijk niet eens zozeer mezelf, maar des te meer de 28 helden die zich in sommige gevallen al bijna een jaar geleden hebben opgegeven om mee te doen aan de UNICEF Rift Valley Marathon 2018. Vrijdag is het zover!
Zelf loop ik helaas niet mee, ik heb nog steeds last van een blessure die me al bijna drie maanden aan de kant houdt, maar die 28 bikkels dus wel. Mannen en vrouwen, jong en oud. Een zeer diverse groep, maar alle deelnemers delen één doel: één van de zwaarste marathons ter wereld uitlopen. Een marathon die nog niet eerder werd gelopen, maar op voorhand al historisch is. Starten op circa 1900 meter hoogte, finishen een paar honderd meter hoger. Dwars door Rift Valley dus, toch wel de bakermat van het hardlopen. Tientallen toplopers trainen hier dagelijks in voorbereiding op de vele marathons wereldwijd of andere belangrijke races. Dikwijls overnachten ze dan in het trainingscenter van Lornah Kiplagat: op zijn zachtst gezegd toch ook geen onbekende. En dus overnachten wij daar ook.
Uniek
Alsof het niks is. Maar dat is het natuurlijk wél. Dit zijn geen ‘reisjes’ die je vaak maakt. Dit is uniek en bovenal een voorrecht om mee te mogen maken. Toen we vanochtend op Schiphol verzamelden, werd dat al snel duidelijk. Sommige deelnemers kenden elkaar al, er waren immers al wat ontmoetingsmomenten en zelfs een gezamenlijke training geweest, maar anderen zagen elkaar voor het eerst. Er werd gelachen en gepraat. Natuurlijk veel over de marathon. Hoe zou het zijn om op hoogte te lopen? Wat dacht je van de onverharde wegen, de ijle lucht? Niemand nog echt zenuwachtig, vooral heel enthousiast. Het werd tijd dat de reis nu maar eens zou beginnen, zo was de algehele opvatting.
Ruim 140.000 euro – nu al
Maar er werd ook gepraat over het goede doel, Football for Water, waarvoor nu al ruim 140.000 euro is opgehaald terwijl de teller de komende weken nog steeds zal oplopen. Wat een geweldige groep is dit, want stuk voor stuk verzamelden de deelnemers zo rond de 5.000 euro. Familie, vrienden en andere sponsoren werden benaderd voor een donatie. Ludieke acties werden bedacht: sponsorloopjes, het inzamelen van statieflessen, het geven van clinics. Contacten met de pers werden gelegd, alles om maar zoveel mogelijk exposure te creëren. Ondertussen werden alle ervaringen via een groepsapp met elkaar gedeeld. Maanden achter elkaar, om elkaar zo goed mogelijk te blijven stimuleren.
En met succes, want met het bedrag dat nu al is opgehaald kunnen er maar liefst tien scholen worden voorzien van schoon drinkwater en betere sanitaire voorzieningen. Laat dit mooie gegeven even tot je doordringen, want dan besef je je eigenlijk dat het hardlopen niet het belangrijkste van deze week is. In de tweede alinea schreef ik dat alle deelnemers één doel hebben, namelijk het uitlopen van de Rift Valley Marathon. Maar eigenlijk hebben ze allemaal een nog belangrijker doel: samen proberen ze de wereld een stukje beter te maken. In ieder geval de wereld van tientallen Keniaanse kinderen. Dat dát hardlopend kan, is eigenlijk alleen maar mooi meegenomen!
Hun verhalen
En ik? Aan mij de (geweldige) taak om deze groep lopers te volgen. Een week lang. Ik ben benieuwd naar hun motivatie. Hun ervaringen. Hun verhalen ook vooral. Die verhalen kun je de aankomende week dan ook veelvuldig terugvinden via ProRun. Ik hoop dat je er net zoveel plezier aan beleeft als ik nu al doe!
