De romantiek van het hardlopen

Lopen op de baan, crossen door de bossen, knallen op de weg of ultralopen in de bergen. Michiel Otten (46) kan en doet het allemaal. De laatste jaren zoekt hij steeds meer de kick van het lopen van trails. ‘Hoog in de bergen, midden in de natuur. Dat heeft iets magisch.’ 

De liefde voor hardlopen duurt al bijna heel zijn leven. Als scholier in het Gelderse Didam was Michiel Otten reeds gefascineerd door deze sport. Zijn middelbare school lag naast de atletiekbaan. Elke keer als hij daar naar keek, voelde hij de drang om te gaan trainen. ‘Wat leek het me mooi om voorop te lopen, om te winnen’, vertelt hij. ‘Ik wilde net zo zijn als Rob Druppers en Gerard Nijboer. Dat waren topatleten tegen wie ik op keek. Ik was verkocht.’ 

Via zijn zwager komt Michiel in contact met de loopsport. Hij blijkt aanleg te hebben. Lopen op de baan, crossen door de bossen, knallen op de weg of ultralopen in de bergen. De loper van atletiekvereniging Prins Hendrik uit Vught kan en doet het  allemaal. De laatste jaren zoekt hij steeds meer de kick van het lopen van trails. ‘Ultralopen heeft iets magisch’, vindt hij. ‘Hoog in de bergen, midden in de natuur. Daar kan de ik intens van genieten.’ 

Zoals de trail die hij een paar jaar geleden liep, dwars door de Franse bergen. Qua afstand niet veel meer dan een marathon, maar wel een parcours op 2.700 meter hoogte. ‘Stonden we om 4:00 uur in de ochtend aan de start met een lampje op ons hoofd’, blikt hij terug. ‘Ik vond het nog best een uitdaging om het eerste uur in het pikkedonker tegen een berg op te rennen. Nou ja, eigenlijk meer wandelen, want grote stukken waren amper te belopen. Het uitzicht maakte veel goed, dat was fenomenaal. Daar werd ik wel even stil van. ’ 

Zijn volgende loopavontuur staat alweer gepland. De Tilburger vertrekt in juli naar Zwitserland om daar 62 km te gaan lopen. Zijn enige doel is finishen. Misschien om iets goed te maken. Hiervoor moeten we terug naar september 2013. Michiel was blessurevrij en verkeerde in blakende vorm. De 5 km liep hij nog steeds in 15:21. Samen met zijn hardloopmaatjes reist hij af naar Zwitserland. Daar gaat een langgekoesterde droom in vervulling: hij doet mee met de Jungfrau Marathon. ‘Dat is een prachtige run waar je boven op een berg finisht’, vertelt hij.  ‘Zoiets moest ik een keer meemaken.’

10 schroeven 

Maar tijdens een oefenloopje in de bossen komt Michiel lelijk ten val. Het bot van zijn arm steekt naar buiten en zijn rechterhand kan hij niet meer bewegen. De dokter constateert een gecompliceerde breuk aan zijn bovenarm en een beschadiging aan de zenuw. Hij moet direct worden geopereerd. In het ziekenhuis schuift de chirurg een plaat met 10 schroeven op zijn rechterbovenarm.  Eind november doet hij zijn eerste baantraining na de breuk. Heel ongelukkig valt hij weer en breekt nogmaals zijn bovenarm. Gevolg: bijna 5 maanden noodgedwongen uit de roulatie. ‘Ik maakte me wel een beetje zorgen’, aldus Michiel. ‘Zou ik ooit nog kunnen lopen? In die periode was ik letterlijk en figuurlijk uit balans.’

Toen Michiel de draad weer oppakte, merkte hij dat het hem tijd kostte om terug op zijn oude niveau te komen. Dat voelde raar, want hij was gewend vooraan te lopen. In zijn tropenjaren kon hij goed meedraaien op diverse afstanden: 5 km (13:53 min), 10 km (29:21 min), 15 km (44:54 min), halve marathon (1:06 uur), marathon (2 uur en 27 minuten). 

Zijn oude snelheid heeft hij nog niet terug, maar dat is niet meer het allerbelangrijkste. Met elke stap die hij zet, voelt Michiel nog steeds de adrenaline. Rennen zit in zijn bloed. ‘Ik houd van de romantiek van het hardlopen’, zegt hij. ‘Wat geniet ik van de strijd en van het rennen in de mooie natuur. Voor het slapen gaan, lees ik weleens een boekje van ultraloper Ron Teunisse met daarin een bundeling columns over het hardlopen. Daar word ik blij van en het motiveert me om ervoor te blijven gaan.’