Ik heb de saaiste baan ter wereld. Tenminste, zo voel ik dat soms. Een mens is niet gemaakt om acht uur per dag op een bureaustoel te zitten, met als enige lichaamsbeweging de wandelgangetjes naar de koffieautomaat en als spannendste uitdaging het veroveren van een goede flexwerkplek.
Oké, op ieder eigentijds kantoor is er zo nu en dan een stand-up; een staande vergadering. Een goede gelegenheid om even de benen te strekken, zou je zeggen. Helaas worden deze stand-ups meestal zittend uitgevoerd en daarom noem ik ze liever ‘sit-downs’. Het idee dat staand vergaderen sneller en effectiever gaat dan zittend, heeft helaas nog maar weinig navolgers. Beweging in de pauze dan? De meeste collega’s brengen de pauze in de kantine door. Zittend. Al moet ik er wel eerlijk bij zeggen dat ze wél helemaal naar de lift toe lopen.
Kantooryoga? Kantoorgymnastiek? Daar voel ik eerlijk gezegd ook niet veel voor. Het idee dat je met collega’s in onhandige kronkels onder een bureau komt te liggen, lijkt me vreselijk. Zeker als de tijd begint te dringen, omdat het weekend voor de deur staat – en dáár wil ik toch een beetje leuk aan beginnen. Met een jogrondje van een kilometer of 5 bijvoorbeeld. Een herstelloopje zeg maar. Want herstellen moet ik. Na zo’n werkweek.
Als de kreukels er dan een beetje uitgelopen zijn, kan ik op zaterdag misschien denken aan een wat langer stuk. Misschien kan ik dan wat versnellen, een lekker tempoloopje, nog voor het ontbijt. Niet té lang natuurlijk, en ook niet té snel; ik moet niet vergeten dat ik de dag ervoor nog 8 uur op mijn gat zat. Als het goed gaat, als ik niet de rest van de zaterdag op de bank lig uit te hijgen, als ik ook nog wat bij kan dragen in het huishouden, dan kan ik op zondag echt helemaal los. Ik mag kiezen: een lange duurloop of een pittige intervaltraining. Zondag is het mijn dag. De enige dag in de week dat ik 8 uur kan bewegen.
Ik eindig mijn werkweek daarom alvast stiekem met een warming-up. Ik begin mijn enkels los te schroeven. Ik draai 10 rondjes met mijn linkervoet en 10 rondjes met mijn rechtervoet, en herhaal dit 3 keer. Als mijn enkels losgeschroefd zijn, begin ik met 20 teenheffingen per voet. Daarna rol ik mijn stoel wat naar achter en rek ik me eens overdreven uit. “Koffie nodig?”, vraagt een collega die bezorgd kijkt of ik niet uit elkaar scheur. “Een glaasje water graag”, antwoord ik. Ondertussen rol ik mezelf met stoel en al weer terug om aan mijn bilspieren te beginnen. Even aanspannen die billen, 10 seconden vasthouden, loslaten en opnieuw. Ik herhaal dit 15 keer. Geen collega die door heeft wat ik aan het doen ben. Tot slot nog even het beenheffen. Om en om 15 keer heffen en 10 seconden vasthouden. Krijg ik al een rode kop? Bij de laatste keer zet de bezorgde collega het glaasje water voor me neer. “Bedankt”, zeg ik onopvallend en ‘net op tijd’, denk ik erbij.
Dan is het tijd om naar huis te gaan. Ik kan gaan werken aan mijn herstel. Snel omkleden, verder opwarmen, de deur uit, buiten zijn, rennen.
