Doelen stellen en resultaat bereiken

Werner Toonk is een avonturier. Eigenlijk een zeiler, maar dat hardlopen is toch wel een makkelijke manier om fit te blijven. Om zichzelf aan het rennen te houden, heeft hij zich ingeschreven voor een marathon. Zijn eerste. Op deze plek lees je hoe Werner het lopen beleeft en hoe hij zich voorbereidt op de Wintermarathon Leeuwarden (21-12-2024).

Doelen stellen en resultaat bereiken. Dat is wat me drijft. M’n hele leven al. Ik geef niets om macht en dingen hoeven niet op mijn manier. Ik hecht niet aan rituelen en hoef niet de creatieveling te zijn. Zelfs een keer ruzie maken mag en als het nodig is schuiven we de regels wat opzij. Als we het resultaat maar bereiken.

Ik stel m’n doelen op oudejaarsavond. Noem het vooral geen goede voornemens, dat is echt iets anders. Dat zijn meestal negatieve dingen die je niet meer wilt doen of die je wilt afleren. Doelen zijn positief, doelen stimuleren en halen het beste uit jezelf.
Ik formuleer er maximaal tien. Doelen vragen om focus. Als het niet op twee handen past, dan zijn het er te veel. Meestal is het een afgewogen lijstje van avontuurlijke, zakelijke, educatieve en sportieve doelen waarbij ik grenzen probeer te verleggen. Bijvoorbeeld naar IJsland zeilen, m’n Spaans naar een volgend niveau tillen of 300 km fietsen op één dag.

Daarbij gaat het me trouwens nooit alleen om het resultaat. De weg ernaar toe is minstens zo belangrijk. Als je niet van de eindeloosheid van een oceaan kunt genieten, dan moet je niet aan een oversteek beginnen. Als je niet van afzien houdt, probeer dan vooral geen 300 km op één dag te fietsen.

Jarenlang was het lopen van een marathon een van m’n doelen. Elk voorjaar begon ik met rennen. Tot ik weer een blessure te pakken had. Meestal in m’n kuit. Na meer dan tien jaar proberen, heb ik het doel geschrapt en mentaal afscheid genomen. Dat viel me zwaar, maar als iets echt niet gaat, dan heeft het geen zin om te blijven proberen.

Dit jaar liep het anders. Ik stelde m’n gezondheid voorop en ging aan m’n fitheid werken. Ik deed het om straks solo te mogen zeilen. Zonder verdere ambities. Pas toen ik in juli merkte dat ik een halve kon lopen, zelfs zonder spierpijn, durfde ik weer aan een marathon te denken.

Vijf maanden voorbereidingstijd zou wellicht wat kort zijn. Maar met een strak schema moest het kunnen. Het was een ommezwaai, met rigoureus andere keuzes. ’s Avonds geen borrel of werk, maar renschoenen aan. Geen nachten meer doorhalen, maar vroeg op pad. Het liefst ergens op een trail, buiten de stad, kilometers maken en buitenlucht opsnuiven.

Komende zaterdag sta ik aan de start van m’n allereerste marathon. Ik heb er enorm veel zin in! Met m’n voeten in de sudo crème ben ik echt alles voorbereid. Als ik de man met de hamer tegenkom, dan ren ik er snel vandoor of ik sla ik terug. Mocht ik onverhoopt toch uitvallen, dan probeer ik het volgend jaar opnieuw. Want ik ben dit nieuwe leven enorm gaan waarderen.

Wel zal ik naast het rennen altijd het water op blijven zoeken. Gelukkig is er een Kustmarathon. De zwaarste van het land. M’n eerste doel voor volgend jaar staat op het lijstje.